فیلم Desperado 1995

این برداشتِ محکم و بسیار لذت‌بخش رودریگز از وسترنِ اسپگتی بود که به‌حق کارگردان را مطرح کرد و به آنتونیو باندراس آن جهش لازم در بازار آمریکا را داد. گرچه کارهای او در مجموعهٔ سین سیتی — به‌ویژه قسمت اول — را دوست دارم، سه‌گانهٔ پیشینش همیشه جای ویژه‌ای در دلِ علاقه‌مندان سینما برای من خواهد داشت. پروژهٔ اخیرم برای آشتی با وسترن‌های کلاسیک باعث شده...

این برداشتِ محکم و بسیار لذت‌بخش رودریگز از وسترنِ اسپگتی بود که به‌حق کارگردان را مطرح کرد و به آنتونیو باندراس آن جهش لازم در بازار آمریکا را داد. گرچه کارهای او در مجموعهٔ سین سیتی — به‌ویژه قسمت اول — را دوست دارم، سه‌گانهٔ پیشینش همیشه جای ویژه‌ای در دلِ علاقه‌مندان سینما برای من خواهد داشت. پروژهٔ اخیرم برای آشتی با وسترن‌های کلاسیک باعث شده که از این آثار معاصر بیشتر لذت ببرم. اکشن، شلیک، گلوله و... «لاتینکس‌اکسپلویتیشن»؟ اعتراف می‌کنم انتظار بیشتری از این فیلم داشتم. احساسم این است که فیلم چیز زیادی جز مجموعه‌ای از صحنه‌های اکشن تماشایی — با انفجارها، صدها شلیک و تخریب‌های بی‌دلیل — برای ارائه ندارد. حتی بیشتر، مرا یاد فیلم‌های دههٔ هفتاد انداخت که به‌عنوان «بلکس‌اکسپلویتیشن» شناخته می‌شدند و مجموعه‌ای از کلیشه‌ها را دربارهٔ جامعهٔ آفریقایی‌آمریکایی تقویت می‌کردند؛ اگر دقیق شویم، تقریباً همهٔ کلیشه‌هایی که به لاتینوها و مکزیکی‌تبارهای آمریکایی نسبت داده می‌شود را در این فیلم می‌توان دید. به‌طور کلی طرفدار شعارزدگی سیاسی نیستم و حساسیت زیادی نسبت به کلیشه‌ها ندارم؛ خودم پرتغالی‌ام و در کشوری لاتین زاده و مقیم هستم و با این مسائل کنار می‌آیم. با این‌حال همدردی‌ام با کسانی است که، به‌ویژه در آمریکا، از پیش‌داوری‌ها علیه جامعهٔ لاتین رنج می‌برند. این جامعه بسیار گسترده است و گویش‌های کاستیلیایی و پرتغالی را دربر می‌گیرد — و جالب اینکه اغلب فراموش می‌شود که ایتالیایی‌تبارهای آمریکایی هم از منظر فرهنگی بخشی از لاتینوها هستند. رابرت رودریگز لاتینو است و آثاری می‌سازد که آن هویت را بازتاب می‌دهد؛ به‌نظرم او باید به ریشه‌هایش افتخار کند و این امری ستودنی است. با این همه، تردید من این است: آیا فیلمی با این میزان خشونت و محوریت مواد مخدر و جرم، برای تصویر لاتینوها مفید است یا مضر؟ آنتونیو باندراس را باید یکی از بزرگ‌ترین بازیگران اسپانیایی دانست که به‌خوبی وارد هالیوود شد و مسیر حرفه‌ای‌اش اوج گرفت. او در این فیلم ترکیبی جالب از معشوقِ لاتینی، گانگستر و زورو را ارائه می‌دهد؛ تیپِ مناسب و انتخابِ خوبی بود. دیدن جواکیم د آلمایدا، هم‌وطنم، در آنچه بهترین اثر آمریکای شمالی او تا به امروز بوده نیز لذت‌بخش بود — فکر می‌کنم تهیه‌کنندگان می‌توانند بیشتر روی این بازیگر سرمایه‌گذاری کنند چون استعدادی واقعی دارد. استیو بوسِمی طعمِ دوستانه‌ای به فیلم می‌بخشد و دنی تِرجو و تارانتینو هم در نقش‌های کوتاه و بی‌تأثیر ظاهر می‌شوند. سلمی هایک بازیگرِ توانا و جذابی است، اما متأسفانه نقش او به جذابیت جنسی و صحنه‌های اغواگرانه محدود شده که برای یک بازیگر در آن سطح کم است. نمی‌دانم بودجهٔ تولید چقدر بوده، اما فیلم ارزان‌قیمت به‌نظر نمی‌رسد؛ نام‌های بزرگ بسیاری در پروژه حضور دارند و جلوه‌های ویژه هم قوی و خلاقانه‌اند: لوکیشن‌ها واقع‌گرایانه‌اند و سکانس‌های اکشن با فکر و مهارت طراحی و اجرا شده‌اند. به‌عنوان یک فیلم اکشن، بی‌نقص عمل می‌کند و برای طرفداران ژانر لذتبخش است. متأسفانه فیلمنامه به مراتب ضعیف‌تر است؛ پر از کلیشه‌ها، ضعف‌های ساختاری و دیالوگ‌های بی‌طراوت.