فیلم John Wick: Chapter 2 2017

بدون لو دادن این فیلم عملاً درست بعد از پایان قسمت اول شروع می‌شود، همان‌جایی که نمای بالا از نیویورک را می‌بینیم. طنز تلخ فراوان است، گلوله‌ها سر و بدن‌ها را درمی‌نوردند و ویک شکست‌ناپذیر به نظر می‌رسد. این فیلم باید به‌عنوان استاندارد طلایی فیلم‌های اکشن تلقی شود. هنگام مبارزات تقریباً هیچ تکان دوربین وجود ندارد و واضح است که ریوز زمان زیادی برای آمادگی صرف کرده...

بدون لو دادن این فیلم عملاً درست بعد از پایان قسمت اول شروع می‌شود، همان‌جایی که نمای بالا از نیویورک را می‌بینیم. طنز تلخ فراوان است، گلوله‌ها سر و بدن‌ها را درمی‌نوردند و ویک شکست‌ناپذیر به نظر می‌رسد. این فیلم باید به‌عنوان استاندارد طلایی فیلم‌های اکشن تلقی شود. هنگام مبارزات تقریباً هیچ تکان دوربین وجود ندارد و واضح است که ریوز زمان زیادی برای آمادگی صرف کرده است. تقریباً می‌توانی هر ضربه کنترل، هر شلیک را ببینی و ویک در زمان‌های نامناسب به‌صورت واقع‌گرایانه خشاب‌گذاری می‌کند که همین موضوع به طنزِ کشته‌های بعدی می‌افزاید. در مجموع اجراها خوب بودند. ریوز شاید بازیگر گستره‌ای از احساسات نباشد، اما تعهد او به ساختن یک فیلم رزمی خارق‌العاده بی‌نظیر است. به نظرم شخصیت منفی کمی ضعیف بود، اما بازیگر نقش به‌خوبی وظیفه‌اش را انجام داد. شخصیت ایان مک‌شین، به‌ویژه در ترکیب با فیلم قبلی، همچنان قوی‌ترین نقش است. نورپردازی فوق‌العاده است! در بسیاری از کلوب‌ها و نقاط کم‌نور تم قرمز-آبی دیده می‌شود و تماشای آن واقعاً لذت‌بخش است. در کل فیلم‌برداری بسیار خوب است. حتماً ارزش دیدن دارد! --- دنیا را گسترش می‌دهد. افسانه را بزرگ‌تر می‌کند. اما داستان و خود شخصیت تا حد زیادی همان مسیرهایی را می‌روند که در قسمت اول پیموده بودند. با این حال نقد شدید نیست، چون قسمت اول هم واقعاً عالی بود. امتیاز نهایی: 3.5 از 5 — قویاً توصیه می‌کنم برای تماشای آن وقت بگذارید. --- واقعاً امیدوار بودم این فیلم را دوست داشته باشم. از قسمت اول خیلی لذت بردم. اما وقتی تیتراژ شروع شد، خودم از خودم پرسیدم «عملاً چه اتفاقی افتاد؟» هشدار: بقیه این نقد ممکن است کمی لو دهد. یکی از چیزهایی که در قسمت اول دوست داشتم—همان‌طور که در نقد آن اشاره کرده‌ام—این بود که فیلم بی‌پرده و سرراست بود: بدها را می‌کشید و پشیمانی‌های احساسی به حداقل می‌رسید. جان ویک تمام‌قد برای انتقام پیش می‌رفت و در عین حال با دنیای جالب قاتلان، پناهگاه‌ها، فروشگاه‌های پنهانی اسلحه و خیاطان کلاس‌بالا که لباس‌های ضدگلوله می‌دوختند، آشنا شدیم. در این فیلم او به‌خاطر یک آدم واقعاً عوضی مجبور به قبول یک کار می‌شود. دائما مردد است و چهره‌ای غمگین دارد. آن آدم نصفه راه او را لو می‌دهد و آن می‌توانست فرصت خوبی برای برگشتن به مسیر انتقام باشد، اما نویسندگان فکر دیگری کردند. بعد از چند صحنه تکراری، در نهایت هیچ‌کس واقعا برنده نمی‌شود (هرچند یکی از دو طرف آسیب “دائمی‌تری” می‌بیند). بدتر اینکه به نظر من، در تلاش برای درست کردن یک درام بی‌مایه، این فیلم عملاً امکان‌های یک جان ویک ۳ را خراب کرده—مگر اینکه برای قسمت بعدی حقه‌ای بزرگ رو کنند. البته صحنه‌های اکشن زیادند اما به نظر من کمی اغراق‌شده‌اند. هیچ‌کس جز جان ویک نمی‌تواند درست شلیک کند؛ این باعث می‌شود اکشن بیشتر شبیه پارودی‌ای مثل کیل بیل باشد تا فیلم اکشن-انتقامجویانه‌ای جدی. بله دیدنش جذاب است اما تا یک حد. ضمناً مقدار ضربه‌هایی که ویک تحمل می‌کند باور نکردنی است. از فیلم لذت بردم اما نه به مقدار انتظارم. به نظر من روح این فیلم با قسمت اول متفاوت است و پایانش، حداقل برای من، چندان خوشایند نیست. با این حال صحنه‌های اکشن همچنان باحال، دیوانه‌کننده و پرخشونت‌اند. ناراحتم که ماشین زیبای او را نابود کردند. در کل فیلمی لذت‌بخش اما در حد قسمت اول نیست. من بیشتر از 3 از 5 به آن نمی‌دهم. --- تمام نگاه‌ها و اسلحه‌ها متوجه اوست. عنوان دنباله جذابی برای یک قسمت دوم نیست. قسمت اول خوب و کاملاً غیرمنتظره بود، اما من به این یکی هم امیدوار بودم—هرچند نه به اندازه «جک ریچر ۲» که خودم منتظرش بودم. آن فیلم خوب بود اما به پای قسمت اولش نرسید. این دنباله واقعاً شگفت‌انگیز است؛ یکی از بهترین دنباله‌ها و از نظر من بهتر از نسخه اصلی. رسیدن به چنین موفقیتی در سینما نادر است و اینجا اتفاق افتاده است. کاملاً با قسمت اول متفاوت است—منظورم داستان است. اکشن جدید، ماجراجویی جدید و حتی در مقیاس بزرگ‌تری. اگرچه بخش‌های ابتدایی متوسط بودند. من کاملاً از مأموریتی که آقای ویک قبول می‌کند خوشم نیامد، اما آنچه بعداً رخ می‌دهد فیلم را عالی می‌کند؛ قطعاً فقط به همین دلیل ارزش دیدن دارد، به‌ویژه اگر طرفدار پروپاقرص فیلم‌های اکشن هستید. برای من یادآور «کیل بیل» بود، اگرچه از لحاظ نوع متفاوت‌اند، فقط شباهت در مفهوم مبارزه با تعداد زیاد است. داستان از چند روز بعد از پایان روایت قبلی ادامه پیدا می‌کند. حالا قاتل بازنشسته مجبور به قبول یک کار آخر می‌شود، اما زود متوجه می‌شود که پشتش خنجر خورده‌اند. همه شهر چشم به او دارند و هر اسلحه‌ای به سوی او نشانه رفته؛ راه ساده‌ای برای فرار نیست. بنابراین باید با همه مبارزه کند تا زنده بماند. سپس فیلمنامه تهاجمی‌تر می‌شود و در پایان در را برای فیلم سوم باز می‌گذارد. این حالا تبدیل به یک فرنچایز استایل‌دار شده. وقتی بدلکار کارگردانی فیلم اکشن را به‌عهده بگیرد، چنین چیزی رخ می‌دهد. او نگارش نکرده اما دقیقاً می‌داند تکنیکی چگونه باید ساخته شود. علاوه بر این، بازیگران متعهد و فوق‌العاده‌ای دارد. نه فقط ریوز، همه عالی هستند. باور دارم قسمت سوم هم خشن و پرشتاب خواهد بود، احتمالاً ریتمی مانند «کرنک». فقط بروید و ببینید و برای قسمت بعدی که یک فینال عظیم خواهد بود آماده باشید. امتیاز: 8/10 --- تقریباً درست از جایی که فیلم قبلی تمام شده، «جان ویک: فصل ۲» به پیامدهای بازگشت ویک به زندگی قاتلان می‌پردازد و اینکه چطور از آن بیرون آمد. همان‌طور که انتظار می‌رفت، اساطیر و جهانِ گفته‌شده در قسمت اول گسترش می‌یابد: شوراهای بالاتر، هتل‌های کانتیننتال در سراسر جهان و شبکه گسترده‌ای از قاتلان نشان داده می‌شود. باز هم، فیلم با سکانس‌های اکشن بزرگ‌تر و شمار جسد بیشتر شدت می‌گیرد. با چند قاتل رقیب آشنا می‌شویم که توسط کامن و روبی روز بازی می‌شوند—روبی روز نقشی دارد که فقط از طریق زبان اشاره ارتباط برقرار می‌کند؛ معمولاً این نوع ویژگی‌ها به‌عنوان دستاویزی برای ماندگار کردن شخصیت به کار می‌رود، اما اینجا صرفاً بخشی از شخصیت است؛ کار هوشمندانه‌ای است. کیانو ریوز چند بار نسخهٔ قدیمیِ ریوز را نشان می‌دهد، با لحن‌هایی عجیب گاهی. شخصیت وینستونِ ایان مک‌شین کمی بیشتر گسترش می‌یابد، هرچند هنوز جان را «جاناتان» صدا می‌زند که اشتباه است. اگر قرار است سرِ کاری بین آن‌ها باشد، چیزی در این باره آشکار نمی‌کنند. باز هم فکر می‌کنم با لانسی رددیک مدیر هتل بیشتر از آنچه نشان داده شده، کار دارند. و من کمی ناراحت شدم که پیتر استورماره بیشتر در فیلم نبود، چون همیشه بازیِ سرگرم‌کننده‌ای دارد. دوباره دنیا بسیار گسترده است و تقریباً همه انگار در این دنیای زیرزمینی دخیل‌اند. گه‌گاه اشاره می‌شود که همیشه چنین نیست، اما ما تقریباً هیچ کس را نمی‌بینیم که ندانسته باشد ماجرا چیست، که تا حدی حس رازآلود را حفظ می‌کند. طرح داستان ساختار نسبتاً ساده و تا حدودی سخت‌گیرانه‌ای دارد. در فیلم دو ساعته می‌توان آن را تقریباً به بخش‌های نیم‌ساعته تقسیم کرد که این کمی عجیب می‌آید. چند پیچش کوچک در داستان هست؛ نه بزرگ یا غافل‌گیرکننده، اما حداقل تلاشی صورت گرفته. پس سؤال اصلی: آیا بهتر از فیلم اول است یا نه؟ باید بگویم «بله». قطعاً مقیاس را بالا برده و فیلم بزرگ‌تری است که اساطیر و شخصیت‌ها را گسترش می‌دهد. در عین حال به تله‌ای می‌افتد که بسیاری از دنباله‌های بزرگ‌تر دچارش می‌شوند: با وسعت بیشتر، مجبورند نیروی سنگین‌تری به همه‌چیز وارد کنند تا کنترل‌شده بماند و از از ریختن فیلم جلوگیری کنند. در واقع شاید خیلی سریع جهان را گسترش داده‌اند—از یک شهر در اولین فیلم به سراسر جهان در دومی. این توسعه سریع باعث می‌شود آن نیروی سنگین‌تر بیشتر حس شود و هرچند جاه‌طلبی قابل تحسین است، گاهی می‌پرسیدند نکند بیش از حد دست و پا زده‌اند. با این حال فیلمی لذت‌بخش است و اگر فیلم اول را دوست داشتید، احتمالاً این را هم خواهید پسندید. --- دو فرنچایزی هست که همسرم عاشقشان است و مرا مجبور کرده تماشا کنم... اولی «سریع و خشمگین» و دومی «جان ویک». سریع و خشمگین قصه کمی دارد، اکشن زیاد و پوچ است... و وحشتناک. خالصِ اکشن است و بیش از حد مردانه و سنگین که برای من جذاب نیست. این‌طور به نظر می‌رسد که اکشنی بی‌مغز است که بیش از حد تلاش می‌کند باحال و جسور به نظر برسد. جان ویک هم داستان کمی دارد و اکشن زیاد و سطحی از نظر داستان... اما فوق‌العاده سرگرم‌کننده، استایل‌دار و لذت‌بخش برای تماشا است. شاید چون من فیلم‌های «شلیک و ران‌» را بیشتر از داستان‌های «بِوم بِِوم دور دور» دوست دارم... یا شاید این است که فرنچایز جان ویک مجبور نیست برای باحال بودن زور بزند؛ اما سریع و خشمگین بیش از حد تلاش می‌کند. یا شاید خشونت استایل‌شده در مجموعه جان ویک آن‌قدر تماشایی است که اگر از من بخواهید تحلیل نکنم، می‌گویم پاسخ همین است. فقط خیلی خوش‌تماشا است... و فیلم‌ها باید سرگرم‌کننده باشند... یا احساسی یا فکربرانگیز. و در نهایت گاهی آدم فقط هوس چیزی سرگرم‌کننده دارد... و جان ویک فیلمی سرگرم‌کننده است. هر سه فیلمش سرگرم‌کننده‌اند و این چیزی است که بیشتر فیلم‌ها باید به آن برسند: سرگرم‌کننده بودن. --- در زمینه دنباله‌ها، نمی‌توانید فیلم بهتری از «جان ویک: فصل ۲» پیدا کنید. دنباله هر جنبه از اولی را گرفته و گسترش داده، آن را بزرگ‌تر و بهتر کرده، هرچند همان ضعف‌های قسمت اول را نیز دارد. داستان و بازی‌ها بهترین نیستند، اما کافی‌اند تا اکشن و فیلم را پیش ببرند. می‌توانم بگویم طرح داستان کمی به‌خاطر مقیاس بزرگ‌تر بهتر شده است. دنیای قاتلان گسترش یافته و زیرشاخه‌ها و بازیگران بیشتری در این فضا می‌بینیم. روابط پیچیده‌ای که ویک با بسیاری از شخصیت‌ها دارد نشان داده می‌شود، هرچند هرگز نمی‌بینیم گذشته دقیقاً چه اتفاقی افتاده، اما تاریخچه از تعاملاتشان پیداست. این در پایان که همه «همکاران» سابق ویک وارد می‌شوند، آشکار می‌شود؛ این برای من قسمت موردعلاقه فیلم بود. رم به‌عنوان لوکیشن عالی بود و تونل‌های زیرزمینی محیط جالبی برای عرصه‌نمایی ویک فراهم کرد. اکشن دوباره درخشان بود، با سلاح‌ها و قتل‌های خلاقانه بیشتر. خوشم آمد که دیدیم ویک از مداد روی دو نگهبان استفاده می‌کند! چند نما با رنگ‌بندی فوق‌العاده به‌خاطر نور شهر زیبا بودند. استفاده از انعکاس آب خوب انجام شد، هرچند شاید کمی زیاد بود. ریتم فیلم در پایان کمی کند شد؛ احساس می‌کنم فیلم شاید ۱۰–۱۵ دقیقه کوتاه‌تر باید می‌بود. با این وجود این فیلم بار دیگر ورودی فوق‌العاده‌ای به سری است و از نظر کیفیت، اکشن و لذت در سطح قسمت اول قرار دارد. امتیاز: 79% حکم: عالی --- «جان ویک: فصل ۲» برایم کمی متفاوت به نظر آمد، هرچند واکنشم همان لذت قبلی بود. کیانو ریوز نقش اصلی را خیلی خوب بازی می‌کند و قطعاً با بازی‌اش فیلم‌ها را ارتقا می‌دهد. بازیگران مکمل نسبت به نسخهٔ اصلی بهتر شده‌اند؛ ریکاردو اسکامارچیو در کنار لورنس فیشبورن، روبی روز و کامن دیدنی‌اند. حضور بیشتر ایان مک‌شین هم خوشایند است. تفاوتی که احساس کردم این بود که دیالوگ‌ها و لحظات صحبت‌محور بیشتری وجود دارد؛ فیلم قبلی انگار صحنه‌های اکشن پیاپی بیشتری داشت. ممکن است اشتباه کنم، اما شکایتی ندارم—فقط یک مشاهده است. کنجکاوم ببینم فیلم سوم چطور از آب درآمده. --- خب، کمی از قسمت اول پایین‌تر است اما چند وقت یک‌بار این اتفاق می‌افتد؟ آقا ویک دوباره خنک است. اکشن دوباره خنک است. شرورها باز هم خنک‌اند. مگر آن دخترک احمق که حرف نمی‌زند—البته او را کنار بگذارید. اما اعتیادآور بودن این فیلم در لایه‌های متعددِ اضافه‌شده برای ساختن جهانی است که این شخصیت‌ها در آن زندگی می‌کنند. عالی است. --- همان‌قدر خوب مثل قسمت اول. صحنه‌های مبارزهٔ باورنکردنی‌ای دارد. او کتک می‌خورد و فقط ادامه می‌دهد. --- هوم! واقعاً متوجه همه هیجانی که درباره این فرنچایز هست نمی‌شوم. این دنباله می‌بیند قاتلِ عنوان (کیانو ریوز) تقریباً از بقیه قاتلان سیاره فرار می‌کند چون او «سانتینو دِ آنتونیو» را از میان برداشته و حالا جایزه سنگینی روی سرش گذاشته‌اند. او باید به رم برود و خیلی زود در شبکه‌ای از جوامع مخفی گرفتار می‌شود که همه می‌خواهند او را از پا درآورند. به این مخلوط خطرناک باید توانایی‌های نه‌چندان طبیعی ایان مک‌شین (وینستون) را هم اضافه کرد و بعد از بی‌شمار سکانس مبارزهٔ طولانی و هنری، من دیگر کِرم خواب را حس می‌کردم. این فیلم کسل‌کننده است! خوب تولید شده—بله. خوش‌نما—بله. استایل‌دار—بله. اما تکرار صحنه‌های اکشن و داستان نازک باعث می‌شود هیچ خطری واقعاً حس نشود و این‌قدر واضح است که دنباله‌های بیشتری در راه‌اند که فرقی نمی‌کند چقدر وضع ویک خطرناک به نظر برسد، می‌دانید که او زنده می‌ماند—حتی اگر ضربه‌ای که می‌خورد باید شاخ‌کُرمی را می‌کُشت! لارنس فیشبورن کمی جلوه می‌بخشد در نقش «پادشاه بَوری»، اما در غیر این صورت، متأسفم—واضح است که من جمعیت هدف این فیلم نیستم.