فیلم Certified Copy 2010

فیلمی دلنشین درباره‌ی سختی‌های زندگیِ زوجی که پانزده سال با هم زندگی کرده‌اند. ژولیت بینوش و ویلیام شیمِل اجرای بسیار قوی‌ای دارند. چند فیلم آخر عباس کیارستمی خارج از ایرانِ زادگاهش ساخته شده‌اند و اثرِ ۲۰۱۰ او، «CERTIFIED COPY»، در شهرها و حومه‌ی رنگارنگ توسکانی رخ می‌دهد. دو شخصیت اصلی فیلم از جاهای دیگر به ایتالیا آمده‌اند: زنِ فرانسوی (که هرگز نامی از او برده نمی‌شود...

فیلمی دلنشین درباره‌ی سختی‌های زندگیِ زوجی که پانزده سال با هم زندگی کرده‌اند. ژولیت بینوش و ویلیام شیمِل اجرای بسیار قوی‌ای دارند. چند فیلم آخر عباس کیارستمی خارج از ایرانِ زادگاهش ساخته شده‌اند و اثرِ ۲۰۱۰ او، «CERTIFIED COPY»، در شهرها و حومه‌ی رنگارنگ توسکانی رخ می‌دهد. دو شخصیت اصلی فیلم از جاهای دیگر به ایتالیا آمده‌اند: زنِ فرانسوی (که هرگز نامی از او برده نمی‌شود و نقش او را ژولیت بینوش بازی می‌کند) چند سال است در آرتزو زندگی می‌کند و یک فروشگاه عتیقه‌فروشی را اداره می‌کند، در حالی که جیمز (ویلیام شیمِل) مردی انگلیسی است که برای ایراد سخنرانی درباره‌ی کتابی در تاریخ هنر که خودش نوشته، دعوت شده است. در شروع فیلم جیمز همان سخنرانی را ایراد می‌کند و از این صحبت می‌کند که چگونه نسخه‌ای باکیفیت از یک اثر هنری ممکن است بهتر از اصلِ آن باشد. او به زودی با فروشنده‌ی عتیقهٔ فرانسوی آشنا می‌شود و آن دو بعدازظهری را در گوشه‌وکنار توسکانی می‌گذرانند. با نگاه دست‌وپاگیر زن فرانسوی و رفتار خوش‌پوش و مطمئنِ جیمز، کیارستمی آشکارا با کمدی‌های رمانتیکِ دو دهه‌ی اخیر بازی می‌کند. اما سپس فیلم به سمت واقع‌گرایی جادویی متمایل می‌شود: آن دو طوری به گفتگو می‌پردازند که گویی سال‌هاست همسر یکدیگرند. رابطهٔ ظاهری میان آن‌ها در طول ۱۰۶ دقیقهٔ فیلم (که برای خودِ شخصیت‌ها گویا تنها یک بعدازظهر یکشنبه است) پیوسته تغییر و دگرگونی می‌یابد، در حالی که کیارستمی به ماهیتِ ازدواج در گذر زمان می‌اندیشد: مردم با گذشت زمان تغییر می‌کنند، زن و شوهر در نهایت تبدیل به نسخه‌هایی از خودِ جوان‌شان می‌شوند، اما آیا این نسخه‌ها بهتر از اصل‌اند یا تقلیدی غم‌انگیز از آرمان‌گراییِ جوانی‌شان؟ برای کسانی که تجربهٔ ازدواج داشته‌اند (افرادی که این تجربه را ندارند شاید بخش زیادی از فیلم را نفهمند)، «CERTIFIED COPY» یادآورِ مؤثرِ دشواریِ ماندن کنارِ دیگری و جریان‌های زیرپوستیِ حتی در پیوندهای ظاهراً خوشحال است. با این حال، در نهایت احساساتم نسبت به فیلم ترکیبی باقی ماند. به‌نظر من شروع فیلم با یک سخنرانی بیش از حد آموزشی انتخابِ مناسبی نبود؛ هیچ تماشاگری دوست ندارد از همان ابتدا احساس نصیحت شدن کند. علاوه بر آن، فیلمنامه بیش از حد مبتنی بر گفتگوست و در بخش‌هایی به پرگویی بدل می‌شود که حتی بینندگانِ مسلط به گفت‌وگوهای سه‌زبانهٔ فرانسوی–ایتالیایی–انگلیسی را نیز خسته می‌کند (برای کسانی که به زیرنویس نیاز دارند احتمالاً تجربهٔ ناخوشایندی خواهد بود). کیارستمی می‌توانست دیالوگ‌ها را کوتاه‌تر کند بدون اینکه هیچ‌یک از پیام‌هایش از دست برود. پیش از ساخت این فیلم، شیمِل تنها به‌عنوان خوانندهٔ اپرا در صحنه‌های اروپایی شناخته می‌شد؛ او در اینجا جهش به بازیگری سینما را بسیار خوب انجام می‌دهد و تمام ظرافت‌های مورد نیاز نقش را نشان می‌دهد — در واقع، من کسی را می‌شناسم که از نظر پیش‌زمینه و شخصیت به جیمز بسیار شبیه است و اجرای شیمِل شباهتی نزدیک و تکان‌دهنده داشت. ژولیت بینوش نیز با مهارت می‌تواند فوراً حالت و رفتار خود را تغییر دهد تا دگرگونی‌ای دیگر در پیچیدگی داستان را نشان دهد. با وجودِ فضاسازی اروپایی، بسیاری از تکنیک‌های شخصی کیارستمی پابرجا مانده‌اند؛ از جمله ویژگی‌های کلی موج نو ایران، مانند شنیده شدن تنها صدای نقش‌های فرعی در حالی که خودِ شخصیت‌ها روی صحنه دیده نمی‌شوند.