فیلم Midnight Special 2016

ماجراجویی مخفیانه‌ای در جاده در ساعت‌های تاریک شب داستان همکاری جف نیکلز و مایکل شانون ادامه دارد. این چهارمین فیلم مشترک آن‌ها در نه سال گذشته است و همه آثارشان با استقبال مواجه شده‌اند. این بار سراغ علمی‌تخیلی رفته‌اند؛ فیلمی شبیه فیلم‌های جاده‌ای که از نظر تم به آثار زیادی شباهت دارد، اما در بخش‌هایی متفاوت به نظر می‌رسد، به‌ویژه به خاطر واقع‌گرایی که کارگردان به...

ماجراجویی مخفیانه‌ای در جاده در ساعت‌های تاریک شب داستان همکاری جف نیکلز و مایکل شانون ادامه دارد. این چهارمین فیلم مشترک آن‌ها در نه سال گذشته است و همه آثارشان با استقبال مواجه شده‌اند. این بار سراغ علمی‌تخیلی رفته‌اند؛ فیلمی شبیه فیلم‌های جاده‌ای که از نظر تم به آثار زیادی شباهت دارد، اما در بخش‌هایی متفاوت به نظر می‌رسد، به‌ویژه به خاطر واقع‌گرایی که کارگردان به آن شهرت دارد. خلاصه اینکه این فیلم نه کمدی است و نه پر از جلوه‌های ویژهٔ پرزرق‌وبرق؛ با این حال درام علمی‌تخیلی دوست‌داشتنی‌ای است با لحظاتی هیجان‌انگیز. فیلم با بخشی شبیه میانهٔ داستان آغاز می‌شود و تا روشن شدن کامل ماجرا باید منتظر بمانیم: دو مرد مسلح در شب پسری جوان را می‌برند؛ تنها چیزی که می‌دانیم این است که آن‌ها دارند از پسر در برابر مأموران دولتی محافظت می‌کنند. فیلم زمان می‌برد تا تصویر واضح‌تری از وضعیت بدهد؛ در این فاصله تماشاگر به حدس‌و‌گمان می‌پردازد، اما فیلم سرِ آن بخش که همه‌چیز چگونه آغاز شد را باز نمی‌کند و صرفاً به جلو حرکت می‌کند. این شیوه ممکن است برای برخی بازخورد منفی داشته باشد. نقطهٔ ضعف فیلم این است که همه‌چیز را کاملاً درک نخواهید کرد، اما داستان ناقص نیست؛ عمداً طوری طراحی شده که جا برای برداشت‌های تماشاگر بگذارد. برخی آن را با آثار مشابه مقایسه می‌کنند؛ برای من این مقایسه اهمیتی نداشت، اما از پایان‌بندی کمی ناامید شدم: پایان‌بندی مرتب و قابل‌قبول است و از آن خوشم آمد، ولی تازگی ندارد و تا حدودی بازتابی از «تومورولند» به نظر می‌رسد. حالا می‌فهمم چرا استودیو انتشار آن را از سال گذشته به امسال منتقل کرده است. شاید این شباهت تصادفی باشد؛ کارگردان که نویسندهٔ فیلم هم هست، شهرت خوبی دارد و به نظر نمی‌رسد ایده‌ای دزدیده شده باشد، بلکه اثری از همان نوعی است که پیش‌تر دیده‌ایم. در مجموع فیلم ارزش دیدن دارد، اما ممکن است طرفداران جف نیکلز را کاملاً راضی نکند؛ چون حالا دورهٔ آثار علمی‌تخیلی است و بسیاری از سازنده‌ها و بازیگران به این ژانر می‌پیوندند — نیکلز هم مستثنی نیست. امتیاز: 7/10 مثل این‌که «دانی دارکو» و «لوپر» صاحبِ بچه‌ای شده باشند — بچه‌ای با استعدادِ کمتر، اما همچنان تأثیرگذار. امتیاز نهایی: ★★★½ — قویاً توصیه می‌کنم برای دیدنش وقت بگذارید. «Midnight Special» فیلمی علمی‌تخیلی سرگرم‌کننده است که در نهایت به تمام ظرفیت‌های خود نمی‌رسد. روایت فرارِ پدر و پسر جذاب و بازیِ مایکل شانون باورپذیر است؛ او به‌عنوان پدری که هر کاری می‌کند تا پسر بااستعدادش را به مقصد برساند، کاملاً قابل‌قبول است. کرِستن دانست و جولین اَجرتون هم نقش مادر و احتمالاً ناپدری آلتون را به‌خوبی ایفا می‌کنند. دیالوگ‌ها باورپذیرند و عناصر اکشن و علمی‌تخیلی به‌خوبی کنار هم قرار گرفته‌اند. مفهوم فیلم که تا حدودی حال‌وهوای «ET» را دارد، جالب است. جلوه‌های بصری قابل‌قبول‌اند اگرچه خارق‌العاده نیستند و موسیقی خوب ساخته شده اما در ذهن ماندگار نمی‌شود. به‌صورت شخصی فیلم با مدت‌زمان ۱ ساعت و ۵۲ دقیقه کمی طولانی به نظر می‌رسد و به نظرم می‌آمد بهتر بود در دههٔ ۷۰ یا ۸۰ میلادی روایت می‌شد؛ این‌ها ایرادهای کوچکِ سلیقه‌ای‌اند. دلیل نرسیدن فیلم به تمام پتانسیلش در پایان‌بندی نهفته است؛ پایان احساساً کوچک یا خالی دارد. شخصیت‌ها کارهای زیادی برای این کودک انجام داده‌اند، اما فیلم در انتها هیچ اتصال عاطفی محکمی با تماشاگر برقرار نمی‌کند. رابطهٔ پدر و پسر قوی‌ترین عنصر فیلم است و به‌نظرم این رابطه باید نقش بزرگ‌تری در پایان می‌داشت، اما در لحظات آخر از آن چشم‌پوشی شده است. به هر حال، این فیلم را به طرفداران علمی‌تخیلی توصیه می‌کنم. امتیاز نهایی: 3.5 از 5 ستاره