فیلم Mallrats 1995

فقط برای دومین بار دارم این فیلم را می‌بینم (آخرین بار احتمالاً اوایل دهه ۲۰۰۰ روی دی‌وی‌دی بود) و در ابتدا فکر می‌کردم فیلم قابل‌قبولی است، اما مثل بسیاری دیگر، این فیلم کم‌کم در ذهنم جا افتاد. در طول فیلم مدام می‌خندیدم، حتی وقتی دیالوگ‌ها بهترین نبودند؛ من از طعنه و کنایه خوشم می‌آید و بنابراین بیش از همه به شخصیت جیسون لی جذب شدم....

فقط برای دومین بار دارم این فیلم را می‌بینم (آخرین بار احتمالاً اوایل دهه ۲۰۰۰ روی دی‌وی‌دی بود) و در ابتدا فکر می‌کردم فیلم قابل‌قبولی است، اما مثل بسیاری دیگر، این فیلم کم‌کم در ذهنم جا افتاد. در طول فیلم مدام می‌خندیدم، حتی وقتی دیالوگ‌ها بهترین نبودند؛ من از طعنه و کنایه خوشم می‌آید و بنابراین بیش از همه به شخصیت جیسون لی جذب شدم. مطمئن نیستم به سطح Clerks یا Chasing Amy برسد (باید آن‌ها را دوباره ببینم)، اما کمدی محکمی است. امتیاز: ۳.۷۵/۵ فیلمی کمدی و پر از شوخی‌های نامأنوس که می‌توانست بهتر عمل کند اگر این شوخی‌ها این‌قدر به مخاطبان خاص و محافل مشخصی محدود نمی‌شدند. از همان سازنده‌ای که Clerks را به ما داد — کوین اسمیت، کارگردان و فیلمنامه‌نویس — این کمدی عجیب آمده است، درباره دو نوجوان که تازه رابطه‌هایشان را از دست داده‌اند. از قبل روشن است که با اثری روبه‌رو خواهیم بود که دست‌کم غیرمتداول و پر از شوخی‌های سبک، ارجاع به فرهنگ پاپ و عناصری است که برای جوانان آن زمان به‌راحتی قابل شناسایی بودند. شاید به همین دلیل شوخی‌ها به‌طور کلی چندان به‌خوبی جواب نمی‌دهند: من هنوز بیشتر شوخی‌ها را تا حدی می‌فهمیدم اما، برای مثال، درباره کمیک‌ها چیزی نمی‌دانم و تمام شوخی‌های مرتبط با آن برایم نامفهوم بود. فکر می‌کنم همین اتفاق برای بسیاری رخ می‌دهد: ما جز مخاطبان هدف نیستیم و احساس می‌کنیم با فیلمی تا حدودی تاریخ‌گذشته و تخصصی طرفیم که چندان خوب پیر نشده است. فیلمنامه لحظاتی دارد: چند روایت متضاد وجود دارد که بعضی‌شان (مثل پسری که وسواس‌گونه مجمره‌ای را می‌بیند که همه در آن یک قایق بادبانی می‌بینند) بسیار احمقانه‌اند و انگار بیرون از متن قرار دارند. در واقع به‌نظر می‌رسد برای بعضی از آن‌ها هیچ زمینه‌ای قابل تصور نیست! اما درباره روایت‌های اصلی دو زوج اختلاف‌دار نمی‌توان همین را گفت. می‌توان گفت آن‌ها خنده‌آور و نامعقول‌اند، اما این در مورد فیلمی که از نامعقول‌بودن برای خلق شوخی استفاده می‌کند، طبیعی است. با این حال، و با اینکه فیلم‌های بهتر دیده‌ام، نمی‌توانم بگویم از دیدن این فیلم متنفر بودم، هرچند قصد ندارم دوباره آن را ببینم. کلر فورلانی، بسیار جوان و زیبا، نقش خود را با وقار ایفا می‌کند در کنار جرمی لندن، شنن دوهرتی و جیسون لی؛ چهار بازیگری جوان که شاید آینده پرستاره‌ای در بازیگری نداشتند، هرچند همچنان فعال هستند. منصفانه است که بگوییم همه تلاش خود را کرده‌اند و اثر مثبتی از خود باقی گذاشته‌اند، و نباید از نقش افتخاری و محترمانه استن لی و بازی بن افلک، مایکل روکر، جیسون میوز و خود کوین اسمیت غافل شد. این یکی از آن فیلم‌هاست که بازیگران فرعی تقریباً به اندازه چهار قهرمان اصلی در وزن و اهمیت محصول نهایی سهم دارند. در واقع بخش قابل‌توجهی از چیزی که بعد از این همه سال باعث کارآمدی فیلم شده، دقیقاً کیفیت شخصیت‌ها و نحوه کنار هم قرار گرفتنشان برای خوشامد دادن به مخاطب است.