فیلم What’s Up, Doc? 1972

من اصولاً طرفدار طنز "اسکروبال" نیستم و بعد از پنج دقیقه اولِ این رشته کاملاً هماهنگ از اتفاقات نامحتمل—که با شخصیت‌پردازی واقعاً آزاردهندهٔ «جودی» توسط باربرا استرایسند همراه بود—انتظار داشتم از فیلم متنفر شوم. اما وقتی اوضاع کمی آرام می‌گیرد و مادلین کان کنترل شخصیت پرآشوبش را به‌دست می‌گیرد، کم‌کم احساس کردم که هاواردِ گیگ‌پسندِ راک (رایان اونیل) کاملاً بیرون از عمق کار است، چون...

من اصولاً طرفدار طنز "اسکروبال" نیستم و بعد از پنج دقیقه اولِ این رشته کاملاً هماهنگ از اتفاقات نامحتمل—که با شخصیت‌پردازی واقعاً آزاردهندهٔ «جودی» توسط باربرا استرایسند همراه بود—انتظار داشتم از فیلم متنفر شوم. اما وقتی اوضاع کمی آرام می‌گیرد و مادلین کان کنترل شخصیت پرآشوبش را به‌دست می‌گیرد، کم‌کم احساس کردم که هاواردِ گیگ‌پسندِ راک (رایان اونیل) کاملاً بیرون از عمق کار است، چون این دو زن زندگی‌اش را در دست می‌گیرند و همه تلاش‌شان را می‌کنند تا آن را به‌هم بریزند. از ابتدا می‌دانیم که یک خط فرعی دربارهٔ یک کیف طرح تارتان وجود دارد—در واقع چهار کیف—و با چند حقهٔ زیرکانه برای به‌دست آوردن یکی از آن‌ها که ظاهراً حاوی چیزی مخفی است، مواد لازم برای نوعی هرج‌ومرج فیزیکی فراهم می‌شود که یکی از بهترین تعقیب‌وگریزهای خودرویی به سبک مسابقات دیوانه‌وار در سان‌فرانسیسکو را خلق می‌کند؛ جایی که هیچ‌کس در امان نیست! شیمی دلپذیری بین استرایسند و اونیل وجود دارد و فیلم این را یادآوری می‌کند که قبل از آنکه او به نحوهٔ تلفظ نام خانوادگی‌اش حساس شود، در کمدی هم تیمنگ بسیار خوبی داشت که با صدای قوی‌اش همراه بود. اگرچه پایان‌بندی واقعاً غافلگیرکننده نیست، در مسیر پرپیچ‌وخمش به‌اندازهٔ کافی پیچ و تاب دارد تا این سرگرمی نزدیک به پنجاه سال بعد هم دیدنی باقی بماند و مهارت‌های اونیل را به‌عنوان یک نقش مکملِ مناسب به‌خوبی به نمایش بگذارد.