فیلم That’s My Boy 2012

مسخره! فیلم That’s My Boy نشان می‌دهد آدام سندلر در حالت اتوپایلوت بازی می‌کند؛ انگار برایش مهم نیست طرفدارانش یا هر مخاطب دیگری که دنبال یک کمدی درست و حسابی است، چه می‌خواهند. ممکن است این فیلم طرفدارانی داشته باشد و من قصد ندارم سلیقهٔ کسی را سرزنش کنم، اما اجراها واقعا ضعیف است. این فیلم در گیشه شکست سنگینی خورد و حقش هم بود. سندلر و...

مسخره! فیلم That’s My Boy نشان می‌دهد آدام سندلر در حالت اتوپایلوت بازی می‌کند؛ انگار برایش مهم نیست طرفدارانش یا هر مخاطب دیگری که دنبال یک کمدی درست و حسابی است، چه می‌خواهند. ممکن است این فیلم طرفدارانی داشته باشد و من قصد ندارم سلیقهٔ کسی را سرزنش کنم، اما اجراها واقعا ضعیف است. این فیلم در گیشه شکست سنگینی خورد و حقش هم بود. سندلر و نویسنده‌اش، دیوید کسپه، توهین‌های مرزدار را با شوخی‌های بچه‌گانه و مبتذل ترکیب کرده‌اند؛ مخلوط کردن شوخی‌های مربوط به نعوظ و مایع منی با مضامین آزارآمیز مثل روابط فامیلی و تجاوز به نوجوان، همیشه کار دشواری است و اینجا موفق از آب درنیامده. پرهیز از ظرافت در اجرا و فریاد زدن‌های زائد هم کمکی نکرده. نتیجه مجموعه‌ای از شوخی‌های ابلهانه است که گاه و بیگاه کنار یک خط داستانی بالقوهٔ گرم دربارهٔ آشتی پدر و پسر قرار می‌گیرند، اما هرگز به یک کلیت خنده‌دار تبدیل نمی‌شوند. در قیاس، Little Nicky مثل یک شاهکار به نظر می‌آید! این فیلم برای طرفداران سندلر دفاع‌پذیر نیست — گذشته از اینکه خودم قبلاً طرفدارش بوده‌ام — و وقتی برجسته‌ترین لحظهٔ فیلم، تمسخر یک خوانندهٔ پاپ توسط خودش باشد، معلوم است که مشکل وجود دارد. بازیگرانی مثل سوزان ساراندون و جیمز کان باید دربارهٔ حضور در چنین فیلمی تجدیدنظر کنند. امتیاز: 3/10 --- تماشای بدی بود؛ دیگر تماشا نمی‌کنم و پیشنهادش نمی‌کنم. واقعاً باورم نمی‌شد این فیلم را قبلاً ندیده باشم. قبلاً مهمانی‌های تماشای آثار یک کمپانی برگزار کرده‌ام، اما بعد از دیدن این فیلم فهمیدم چرا قبلاً از آن بی‌خبر بودم. من طرفدار پروپاقرص نه آدام سندلر هستم (هرچند بعضی فیلم‌هایش را دوست دارم) و نه اندی سامبرگ (به نظرم در خلق موقعیت کمدی بهتر است تا اجرا)، اما این فیلم انگار شبیه کسی بود که در مهمانی با غرور می‌گوید می‌تواند هر چیزی را خنده‌دار کند. فیلم از یک پروندهٔ تجاوز به نوجوان شروع می‌شود. شاید قصد داشته به تناقض مضحکِ قضاوت‌ها بسته به جنسیت قربانی اشاره کند، اما جدیت موضوع به شکل درست منتقل نمی‌شود. بخش عمدهٔ فیلم حول مسائل جنسی و احتمالاً الکلی‌بودن می‌چرخد (نیت روشن بیان نشده). در فیلم پیام‌هایی دربارهٔ پذیرش در ابعاد مختلفِ جنسیت، سن، رنگ پوست، نوع بدن و ناتوانی و بیان آزادانهٔ تمایلات جنسی دیده می‌شود؛ اما چون عنصرهایی مثل خیانت و روابط خانوادگی استفاده می‌شوند تا به عنوان ابزار تحقیر و شوخی مطرح شوند، تمام موقعیت‌های جنسی قبلی را به قطعات کمدی تبدیل می‌کند. یعنی نه‌تنها موضوعاتی مثل روابط خانوادگی و خیانت را به عنوان چیزی مسخره جلوه می‌دهد، بلکه تجاوز به نوجوانان، رابطهٔ سالمندان، ابراز افکار دربارهٔ جنسیت و حتی رابطه با زنان سیاه‌پوستِ چاق را دستمایهٔ خنده قرار می‌دهد؛ طوری که انگار این کارها غلط و سرکوب‌کردنی‌اند. اگر هدف این باشد، خوب؛ اما در آن صورت فیلم را کمدی نخوانید. علاوه بر این، بار هم کلیشهٔ «همه می‌خواهند با آدام سندلر رابطه داشته باشند» تکرار می‌شود، سندلر الکلی است، و فهرست بلایی که بر سر شخصیت اندی سامبرگ می‌آید شامل غفلت از کودک و احتمالاً آزار هم می‌شود. آشتی خانواده و ترمیم رابطه‌ها چیز خوبی است، اما ساخت فیلمی که پیوند خانواده را بر مبنای «جادوی اجتماعی» وحشتناک دانی نشان دهد، پیام عجیبی است. من معمولاً دوست دارم مغزم را خاموش کنم و یک فیلم احمقانه ببینم و برای آن آماده بودم، اما اینکه ناگهان وارد بحث دیگری شوم که آیا درست است یک دبیرستانی معلمش را باردار کند یا نه، کار را برایم خراب کرد.