فیلم Only God Forgives 2013

فیلم از نظر هنری بسیار جالب است. باید بگویم که نقطهٔ قوت تماشای این فیلم کاملاً در تصاویرش است؛ در این زمینه عالی عمل می‌کند. متأسفانه پس از مدتی صحنه‌های خونین و گاه عجیب کمی خسته‌کننده می‌شوند. داستان را در خلاصهٔ بالای فیلم می‌بینید؛ چیز زیادی فراتر از آن وجود ندارد و صرفاً به‌عنوان نخِ پیونددهندهٔ نمایش‌های بصریِ کارگردان/نویسنده به‌کار رفته است. فیلم نسبتاً خشونت‌آمیز است....

فیلم از نظر هنری بسیار جالب است. باید بگویم که نقطهٔ قوت تماشای این فیلم کاملاً در تصاویرش است؛ در این زمینه عالی عمل می‌کند. متأسفانه پس از مدتی صحنه‌های خونین و گاه عجیب کمی خسته‌کننده می‌شوند. داستان را در خلاصهٔ بالای فیلم می‌بینید؛ چیز زیادی فراتر از آن وجود ندارد و صرفاً به‌عنوان نخِ پیونددهندهٔ نمایش‌های بصریِ کارگردان/نویسنده به‌کار رفته است. فیلم نسبتاً خشونت‌آمیز است. پلیس پیر، چانگ، چندین بار فرصت پیدا می‌کند از ابزارهای تیز، عمدتاً شمشیرش، علیه عناصر جنایی استفاده کند و آثار آن اغلب با جزئیات دلخراش نمایش داده می‌شود. بازی بازیگران چگونه است؟ برای این نوع فیلم قابل قبول است، اما بازی‌ها بیشتر متکی به نگاه‌های سکوت‌آمیز افراد به یکدیگر هستند. در انتخاب امتیاز مردد بودم. اگر صرفاً از زاویهٔ بصری قضاوت کنم، نمره‌اش باید بسیار بالا باشد؛ اما اگر بقیهٔ محتوای فیلم را در نظر بگیرم، نمرهٔ پایین‌تری شایسته‌اش است. در نهایت تصمیم گرفتم که گرچه از جنبهٔ هنری فیلم قدردانی می‌کنم، اما از دید کلی فیلم را چندان دوست نداشتم. بنابراین به آن ۵ از ۱۰ می‌دهم. اثر سینمایی چالش‌برانگیزی است. قطعاً مناسب همه نیست. فیلم‌برداری نفس‌گیر است و خشونت آن حالت تهوع‌آور دارد. ۸/۱۰ فیلم همهٔ عناصری را که معمولاً در یک فیلم دوست دارم دارد، اما ریتم آن برای من ضعیف است. «فقط خدا می‌بخشد» فیلمی نسبتاً تیره و به‌طرز چشمگیری خون‌آلود است، و فیلم‌برداری شیک آن واقعاً فضا و لحن مناسب را می‌سازد. رایان گاسلینگ در نقشی که تا حدودی شبیه نقش او در فیلم «رانندگی» (۲۰۱۱) است، بازی خوبی ارائه می‌دهد. کریستین اسکات توماس عملکردی محکم دارد، هرچند به ذهنم می‌رسید که شاید این نقش بهتر بود که توسط تونی کلِت اجرا شود. ویتایا پانسرینگارم نقش خود را با خونسردی ایفا می‌کند. در مجموع از فیلم لذت بردم، اما عاشقش نشدم. برای ذائقهٔ من کمی توقف‌دار و شروع‌دار است؛ طوری که احساس می‌کردم در حال تماشای مجموعه‌ای از رویدادها هستم تا یک داستان کاملاً پرداخته‌شده؛ منظورم این نیست که صحنه‌ها بی‌ارتباط‌اند، بلکه هر صحنه به‌لحاظ روایت تا حدی بیش از حد مستقل به نظر می‌رسد.