فیلم The Odd Couple 1968

«فلیکس» (جک لمون) و «اسکار» (والتر ماتهاو) رفقای صمیمی‌ای هستند که هفته‌ای یک‌بار با دوستانشان دور هم جمع می‌شوند تا پوکر بازی کنند و گپ بزنند. وقتی فلیکس اعلام می‌کند از همسرش جدا شده، دوستی‌شان وارد آزمونی جدی می‌شود؛ اسکار برای کمک دست پیش می‌گذارد و از او می‌خواهد پیش او نقل‌مکان کند. آنچه پس از آن رخ می‌دهد، مجموعه‌ای هوشمندانه و معمولاً سرگرم‌کننده از...

«فلیکس» (جک لمون) و «اسکار» (والتر ماتهاو) رفقای صمیمی‌ای هستند که هفته‌ای یک‌بار با دوستانشان دور هم جمع می‌شوند تا پوکر بازی کنند و گپ بزنند. وقتی فلیکس اعلام می‌کند از همسرش جدا شده، دوستی‌شان وارد آزمونی جدی می‌شود؛ اسکار برای کمک دست پیش می‌گذارد و از او می‌خواهد پیش او نقل‌مکان کند. آنچه پس از آن رخ می‌دهد، مجموعه‌ای هوشمندانه و معمولاً سرگرم‌کننده از موقعیت‌های خانگی است که در آن‌ها این دو باید یاد بگیرند چگونه با هم زندگی کنند. از همان ابتدا مشخص است که اسکار چندان به ترتیب و پاکیزگی خانه پایبند نیست و به مرور رابطه‌شان دچار کشمکش می‌شود. نیل سایمون دیالوگ‌هایی تیزهوشانه، موجز و طنزآمیز نوشته که هر دو بازیگر با زمان‌بندی طبیعی و ماهرانه آن‌ها را اجرا می‌کنند؛ آن‌ها کاملاً در نقش‌ها غوطه‌ور می‌شوند — روایتی که معمولاً برای دو مرد به این شکل کمتر دیده می‌شود — و تصویری جذاب از ناتوانی این دو دوست در کنار هم بودن تمام‌وقت ارائه می‌دهند. جدا از چند صحنه با دوستان کارت‌بازشان و یک قرار دونفره نسبتاً دشوار با دو خانم بریتانیایی مُدبَر (گوئندولین و سیسیلی) — که پس از صحنه‌ای از لجبازی خانگی بر سر تأخیر و میته‌لوف می‌آید و برای بسیاری آشناست — این فیلم نمونهٔ خوبی از دو بازیگر است که در پرده با هم بسیار جفت و جورند. جالب اینکه به نظرم تا حدی یک داستان عاشقانه هم هست؛ نه به‌شیوهٔ مرسوم و رمانتیک، بلکه باوجود مشاجره‌ها و جر و بحث‌ها، این دو نسبت به هم دلسوز و علاقه‌مند‌اند. موسیقی تم فیلم هم نسبتاً دلنشین است.