فیلم Diabolique 1955

من تنها دو فیلم کلوزو را دیده‌ام («این فیلم» و «بهای ترس» که به همان اندازه درخشان است)، اما بلافاصله درمی‌یابم وقتی علاقه‌مندان او را «هیچکاک فرانسوی» می‌نامند چه منظوری دارند. او برداشت ذاتی، بسیار زنده و دقیقی از طبیعت انسانی دارد و بی‌صبرانه منتظرم بقیه آثارش را ببینم. کلیدها در استخر، شوهر در سردخانه! در این خانه زیادی درباره آب خیال‌بافی می‌شود. میشل دلاسِل (پل...

من تنها دو فیلم کلوزو را دیده‌ام («این فیلم» و «بهای ترس» که به همان اندازه درخشان است)، اما بلافاصله درمی‌یابم وقتی علاقه‌مندان او را «هیچکاک فرانسوی» می‌نامند چه منظوری دارند. او برداشت ذاتی، بسیار زنده و دقیقی از طبیعت انسانی دارد و بی‌صبرانه منتظرم بقیه آثارش را ببینم. کلیدها در استخر، شوهر در سردخانه! در این خانه زیادی درباره آب خیال‌بافی می‌شود. میشل دلاسِل (پل موریس)، مدیر یک مدرسه شبانه‌روزی، مردی عبوس و قلدر است؛ روزی همسر و معشوقه‌اش تصمیم می‌گیرند دیگر بس است و نقشه قتل او را می‌کشند. اما پس از قتل، جسد ناپدید می‌شود و گزارش‌هایی از مشاهده او، پارانویا و نگرانی زنان را تشدید می‌کند. این، زمینهٔ فیلم تعلیق درخشانِ هنری-ژُرژ کلوزو است. ریتم فیلم به‌طرز خفقان‌آوری بی‌نقص است؛ کلوزو به‌آهستگی تنش را بالا می‌برد و استادانه با انتظارات تماشاگر بازی می‌کند، طوری که حس هراسِ معلق در فضا کاملاً قابل لمس است. دیدن یک فیلم تعلیق که بیش از یک ساعت صرف ساختن قصه‌اش می‌کند بسیار دلپذیر است؛ در روزگار کنونی شاید نسلِ سریع‌پسند بعد از سی دقیقه از تماشای آن خسته شود. عکاسی جوّی آرمَند تیرارد تهدیدِ خزندهٔ فیلم را تشدید می‌کند، به‌طوری که وقتی به پانزده دقیقهٔ پایانی می‌رسیم اعصاب تماشاگران کاملاً برانگیخته شده است—و سپس با احتمال زیاد با یکی از بزرگ‌ترین صحنه‌های حمام تاریخ سینما و آن پایان مواجه می‌شویم. اولین بار که این فیلم را در ۲۰۰۸ دیدم روی دی‌وی‌دی کیفیت پایینی داشت، اما بازبینی آن روی بلوری همچنان همان تأثیر را بر من گذاشت و مرا وادار کرد هرچه زودتر به نور روز پناه ببرم. فیلمنامه عالی، کارگردانی عالی و بازیگری برجسته‌اند؛ بازی‌ها به‌ویژه به‌خاطر جذابیت جنسی آرام سیمون سینوره و آسیب‌پذیری قلبی ورا کلوزو درخشان‌اند. این فیلم یکی از دلهره‌آورهای کلاسیک سینمای اروپا است. ۹/۱۰