فیلم The Giver 2014

از این ژانر خوشم می‌آید و با حضور جف بریجز و مرِل استریپ انتظار بیشتری داشتم. بازی‌های بریجز و استریپ بسیار درخشان است، اما متأسفانه سهم آنها در فیلم کم است. صحنه‌ای که استریپ و بریجز دربارهٔ این پرسش بحث می‌کنند که آیا ارادهٔ آزاد ارزش رنج و دردش را دارد یا نه، حدود ده دقیقه بازی بی‌نقص است که همه باید ببینند — اما...

از این ژانر خوشم می‌آید و با حضور جف بریجز و مرِل استریپ انتظار بیشتری داشتم. بازی‌های بریجز و استریپ بسیار درخشان است، اما متأسفانه سهم آنها در فیلم کم است. صحنه‌ای که استریپ و بریجز دربارهٔ این پرسش بحث می‌کنند که آیا ارادهٔ آزاد ارزش رنج و دردش را دارد یا نه، حدود ده دقیقه بازی بی‌نقص است که همه باید ببینند — اما این صحنه تقریباً در پایان فیلم قرار دارد و برای جبرانِ صد دقیقه خنثی بودنِ باقیمانده کافی نیست. فیلم هیچ حس ترس یا تنشی ایجاد نمی‌کند؛ دراماتورژی و ضرب‌آهنگ لازم وجود ندارد و در نتیجه جمعاً شبیه یک مستند نیمه‌شبانه به نظر می‌رسد. استفاده از روایت اول‌شخصِ شخصیتِ اصلی — یوناس — به‌سرعت «صدای» فیلم را می‌دهد ولی در عین حال تمام درام را تضعیف می‌کند، چون از همان ابتدا می‌دانیم راوی از ماجرا جان سالم به‌در برده و این کشش و تعلیق را از بین می‌برد. مضامینی مانند ارادهٔ آزاد، سرنوشت، شادی، جنگ، امید و تعارض احساس و عقل عملاً نادیده گرفته می‌شوند، چون راوی تلاش دارد ما را از سر داستان عبور دهد به‌جای اینکه ما را وارد داستان بکند؛ بنابراین در پردهٔ اول هیچ تنشی شکل نمی‌گیرد که باعث شود به کاراکترها اهمیت دهیم. بازی بازیگران جوان قابل قبول است و حضور بریجز و استریپ عالی؛ اما فیلم اساساً فاقد یک سناریوی قدرتمند است. ایدهٔ دیستوپیِ بی‌احساس پیش‌تر بارها در ادبیات و سینما مطرح شده، اما اینجا روایت بیش از حد ساده‌انگارانه است و راضی‌کننده نیست. موضوع در آثار دیگری مثل «دنیای قشنگ نو» عمق بیشتری داشته و حتی «اکویلایبریوم» محتوای بیشتری ارائه می‌داد. پس از نود دقیقه، این احساس باقی می‌ماند که کارگردان مستقیم از معرفی مسئله به نتیجه‌گیری رفته و توسعهٔ لازم را انجام نداده است. واقعاً ارزش وقت گذاشتن ندارد.