فیلم The Stunt Man 1980

این فیلم شگفت‌انگیز در پاییز ۱۹۸۰ مرا غافلگیر کرد. «The Stunt Man» جای «The Empire Strikes Back» را در سینمایی که من آنجا کار می‌کردم گرفت و من که آمادهٔ دل‌زدگی از فیلم بودم، به‌کلی غافلگیر شدم: این فیلم به فیلم محبوبم از دههٔ ۱۹۸۰ تبدیل شد. اگر آن را ندیده‌اید، کمربندها را ببندید و خودتان را برای یک تجربهٔ هیجان‌انگیز آماده کنید؛ هر ثانیه‌اش ارزش...

این فیلم شگفت‌انگیز در پاییز ۱۹۸۰ مرا غافلگیر کرد. «The Stunt Man» جای «The Empire Strikes Back» را در سینمایی که من آنجا کار می‌کردم گرفت و من که آمادهٔ دل‌زدگی از فیلم بودم، به‌کلی غافلگیر شدم: این فیلم به فیلم محبوبم از دههٔ ۱۹۸۰ تبدیل شد. اگر آن را ندیده‌اید، کمربندها را ببندید و خودتان را برای یک تجربهٔ هیجان‌انگیز آماده کنید؛ هر ثانیه‌اش ارزش دیدن دارد. پیتر اوتول در نقش کراس، کارگردان دیوانه و درعین‌حال نابغه، بهتر از این هرگز نبوده است. آیا او می‌خواهد برای گرفتن یک یا دو صحنهٔ خوب، کامرون را به خطر بیندازد؟ یا آدمی دلسوز است که حتی به یک مگس هم آسیب نمی‌رساند؟ تا نزدیک پایان فیلم پاسخ این پرسش روشن نمی‌شود. داستان کلی چنین است: کامرون در فرار از قانون است؛ ناگهان وارد یک صحنهٔ فیلم‌برداری می‌شود و احتمالاً باعث مرگ بدل‌کار فیلم می‌شود. ایلی کراس، کارگردان، به او پیشنهاد می‌دهد در ازای پنهان شدن از قانون، تا پایان فیلم جای بدل‌کار را پر کند. کامرون می‌پذیرد. از آن نقطه به بعد هیچ چیز آن‌طور که به‌نظر می‌رسد نیست. فیلم واقعیت را با دنیای سورئال و پیچیدهٔ سینما درمی‌آمیزد و در طول اثر حالتی لبخندآور و جذاب حفظ می‌کند. نکات برجستهٔ فیلم موسیقی متن و اجرای باربارا هرشی هستند؛ باربارا در این فیلم سرشار از زیبایی است و یکی از بهترین اجراهای دوران خود را ارائه می‌دهد. تصویربرداری خارجی در هتل دل کورونادو در سن‌دیگو انجام شده است—همان هتلی که پیش‌تر در فیلم «Some Like It Hot» هم به‌کار رفته بود. می‌خواهم کمی به بررسی قبلی بیفزایم: این احتمالاً بهترین فیلم «متا»—یعنی فیلمی دربارهٔ ساخت فیلم—است که می‌توانید پیدا کنید. من فیلم را از تلویزیون کابلی کشف کردم و فوراً شیفتهٔ آن شدم. کمی بعد رمان برودر (Brodeur) را در یک کتابفروشی دست‌دوم پیدا کردم، خریدم و خواندم. رمان فضای تاریک‌تری دارد و مشکلاتی در طرح داستانی‌اش مشاهده می‌شود؛ در جهاتی فیلم سرگرم‌کننده‌تر و بهتر از کتاب است، اما قصهٔ فیلم تا حد زیادی با رمان متفاوت است. با این حال در مورد این که «همه چیز در پایان روشن می‌شود» موافق نیستم؛ پایان فیلم کاملاً توضیح‌دهنده نیست—بعضی چیزها روشن‌اند، اما بخش‌هایی همچنان به تفسیر مخاطب واگذار شده‌اند، و همین یکی از دلایلی است که تماشای دوبارهٔ فیلم لذت‌بخش می‌شود. سال‌ها نسخهٔ لیزردیسک فیلم را داشتم و اخیراً برای نمایش به دوستان نسخهٔ DVD را تهیه کردم؛ در پی پخش کامنتاری روی DVD بود که با مستندی دربارهٔ ساخت فیلم با عنوان «The Sinister Saga of Making The Stunt Man» آشنا شدم. اگر از این فیلم خوشتان بیاید، دیدن آن مستند خالی از لطف نیست. در مورد فیلمِ درونِ فیلم هم سخت بتوان قضاوت کرد که آیا آن فیلم، به‌خودی‌خود، فیلم خوبی می‌شد یا نه؛ آیا ایلی کراس کارگردان قابلی است؟ ما فقط نماهای جذابی از کار او می‌بینیم و تصویر کامل‌تری از توانایی‌اش ارائه نمی‌شود. بد بود اگر در بخش‌های ویژهٔ DVD، فیلمنامهٔ فیلمِ درونِ فیلم گنجانده می‌شد یا دست‌کم برخی صحنه‌ها به‌طور پیوسته کنار هم قرار می‌گرفتند—کاری که در DVDِ فیلمِ درونِ فیلمِ جو دانته، «Matinee»، تا حدی انجام شده بود.