فیلم Misery 1990

در زمستانی سرد در کلرادو، نویسنده مشهور "شلدون" (جیمز کان) از جاده خارج می‌شود و به‌طور شگفت‌انگیزی (فکر می‌کنیم!) توسط "آنی" (کتی بیٹس) که به‌طور تصادفی یک پرستار است نجات می‌یابد. بیشتر از این، او یکی از طرفداران پروپاقرص آثار اوست و به‌وضوح نشان می‌دهد که مراقبت از او برایش یک کار عشقانه است که به خوبی آماده به انجام آن است. با این حال،...

در زمستانی سرد در کلرادو، نویسنده مشهور "شلدون" (جیمز کان) از جاده خارج می‌شود و به‌طور شگفت‌انگیزی (فکر می‌کنیم!) توسط "آنی" (کتی بیٹس) که به‌طور تصادفی یک پرستار است نجات می‌یابد. بیشتر از این، او یکی از طرفداران پروپاقرص آثار اوست و به‌وضوح نشان می‌دهد که مراقبت از او برایش یک کار عشقانه است که به خوبی آماده به انجام آن است. با این حال، به تدریج او متوجه می‌شود که آن‌طور که ادعا می‌کند، آن زن نیست. او در موقعیتی محصور و ایزوله قرار دارد و زمانی که آنی شروع به پیشنهاد می‌کند که یکی از شخصیت‌های فراموش‌شده رمان‌هایش را دوباره فعال کند - خوب، باید گفت که او روش‌های منحصر به فردی برای متقاعد کردن دارد. در حالی که او "مهمان" اوست، ناشر او "مارسیا" (لورن باکال) نگران می‌شود و بنابراین تماس سریعی با کلانتر محلی باعث می‌شود که "باستَر" (ریچارد فارنزورث) به دنبال او بگردد. با به دام افتادن "شلدون" و تغذیه او از داروهای آرامبخش و عذاب، مسابقه‌ای برای اینکه آیا کسی می‌تواند او را پیدا کند و از میزبان وسواسی‌اش نجات دهد، شروع می‌شود. برخی از حرکات چهره کان در اینجا فوق‌العاده است، به‌ویژه در پایان - اما تلاش تهدیدآمیز و فرشته‌وار بیٹس است که توجه را جلب می‌کند و این اثر را به احتمال زیاد به بهترین اقتباس از رمان‌های استیون کینگ تبدیل می‌کند. معمولاً می‌بینیم که داستان‌های او به ندرت از لحاظ محتوایی عمیق هستند، اما در اینجا او شخصیت‌هایی را ارائه داده که هر دو می‌توانند به خوبی در آن‌ها نفوذ کنند و همچنین یکی از صحنه‌هایی را که برای همیشه در تاریخ سینما باقی خواهد ماند، ارائه می‌دهد. تاریکی محیط اطراف آن‌ها درجه‌ای اضافی از سرما را به ارمغان می‌آورد و راب راینر موفق می‌شود از همان اوایل فیلم تا حد زیادی خطر را ایجاد و حفظ کند. این فیلم واقعاً برای افرادی که دل‌ضعیف هستند مناسب نیست و احتمالاً برای کسانی که هرگز کاراکترهای محبوب ادبی را نوشته‌اند نیز مناسب نیست!