فیلم The Rare Breed 1966

«مارتا» (مورین اوهارا) که تازه بیوه شده، همراه دخترش «هیلاری» (جولیت میلز) و گاوچران «سم» به سنت‌لوئیس سفر می‌کند تا امیدوار باشند نژاد مقاوم بریتیش هریفورد را در ایالات متحده معرفی کنند. باارزش‌ترین دارایی‌شان گاوی به نام «ویندیکِیتور» است که آن را به اسکات پیر و بدخلقِ «بوئن» (بریـان کیت) می‌فروشند. در راه مزرعه دورافتادهٔ او، سم و مارتا کمی به هم نزدیک می‌شوند، اما...

«مارتا» (مورین اوهارا) که تازه بیوه شده، همراه دخترش «هیلاری» (جولیت میلز) و گاوچران «سم» به سنت‌لوئیس سفر می‌کند تا امیدوار باشند نژاد مقاوم بریتیش هریفورد را در ایالات متحده معرفی کنند. باارزش‌ترین دارایی‌شان گاوی به نام «ویندیکِیتور» است که آن را به اسکات پیر و بدخلقِ «بوئن» (بریـان کیت) می‌فروشند. در راه مزرعه دورافتادهٔ او، سم و مارتا کمی به هم نزدیک می‌شوند، اما پس از رسیدن کسی تصور نمی‌کند گاو نیرومند باشد که بتواند زمستان سخت را تاب بیاورد. بنابراین بوئن و مارتای دل‌سرده دربارهٔ ازدواج صحبت می‌کنند، در حالی که سم زمستان را صرفِ جست‌وجوی گاو میان برف‌ها می‌کند. با نزدیک شدن بهار، ازدواجی در شُرُف وقوع است و سم می‌داند اگر بتواند ثابت کند «ویندیکِیتور» موفق به تولیدمثل شده، شاید مارتا نظرش را عوض کند. تماشای این فیلم آسان و دلپذیر است؛ بین جیمی استوارت و اوهارا شیمی قابل‌قبولی وجود دارد، هرچند اوهارا چندان در نقشِ یک بانوی انگلیسی قانع‌کننده عمل نمی‌کند، و اینکه بریان کیت لهجهٔ اسکاتلندی‌اش را از کجا گرفته، جای تعجب دارد. حتی با بازی طنازانه‌اش، او در برابر هم‌بازی چهارپایش کمتر می‌درخشد. تصویربرداریِ چشم‌نوازی در فیلم هست — مخصوصاً صحنه‌های برفی که من همیشه شیفتهٔ آن‌ها هستم — و با افزودن یک هجوم گله که جلوه‌ای واقعی دارد، این کمدی نسبتاً ملایم و دلنشینی است که جسارت بریت‌ها را با مقاومتِ برخی گاوهای شاخ‌دراز ترکیب می‌کند و جیمی استوارت هم همان‌طور که هست به نظر می‌رسد. فیلم شاید چندان به‌یادماندنی نباشد، اما نود دقیقهٔ آسان و قابل‌قبولی را ارائه می‌دهد.