فیلم Incident at Phantom Hill 1966

Incident at Phantom Hill به کارگردانی ارل بلامی ساخته شده و فیلمنامه‌اش را فرانک ناگنت و کن پتوس از داستانی از هری تتلمن اقتباس کرده‌اند. در این فیلم رابرت فولر، جوسلین لین، دن دوریا، تام سیمکوکس، لیندن چایلز، کلاد آکینز و نوآ بری جونیور بازی می‌کنند. تولیدی در قالب تکنیسکوپ/تکنیکالر است، موسیقی اثر هانس جی. سالتر با نظارت جوزف گرشنسون و فیلم‌برداری ویلیام مارگولیِس است. «از...

Incident at Phantom Hill به کارگردانی ارل بلامی ساخته شده و فیلمنامه‌اش را فرانک ناگنت و کن پتوس از داستانی از هری تتلمن اقتباس کرده‌اند. در این فیلم رابرت فولر، جوسلین لین، دن دوریا، تام سیمکوکس، لیندن چایلز، کلاد آکینز و نوآ بری جونیور بازی می‌کنند. تولیدی در قالب تکنیسکوپ/تکنیکالر است، موسیقی اثر هانس جی. سالتر با نظارت جوزف گرشنسون و فیلم‌برداری ویلیام مارگولیِس است. «از صفحه‌ای فراموش‌شده از تاریخ، این داستان حادثهٔ فانتوم هیل و اتفاقاتی است که پس از آن رخ داد...» فهرست بازیگران فیلم پر از چهره‌های شاخص وسترن است؛ فولر با فکِ محکم نقش رهبر قهرمان را برعهده دارد و پشت سرش آکینز (ایستگاه کُمانچه)، دوریا (وینچستر ’۷۳) و نوآ بری جونیور (تصمیم در غروب) فرمول کلی داستان را به سطوح بالاتری می‌برند؛ و حضور دنور پایل (قلعهٔ قتل‌عام) در نقش منفی ثانویه‌ای به‌طرز لذت‌بخشی شریر است. داستان در پایان جنگ داخلی می‌گذرد و کاپیتان مارتین (فولر) مأموریتی محرمانه را برای پیدا کردن محموله طلایی که گروهی از شورشیان کنفدرات آن را از واحدی وابسته به اتحادیه دزدیده‌اند، می‌پذیرد. در جریان حمله، برادر مارتین کشته می‌شود و این حادثه او را مصمم‌تر می‌کند. با پیشنهاد عفو به جو بارلو (دوریا) برای راهنمایی به محل طلا، مارتین همراه گروه کوچکی از مردان و زنی که به‌عنوان «مادام» (لین) از هایز سیتی بیرون رانده شده، عازم دشت‌های Staked Plains می‌شوند تا طلای مخفی را بیابند. اما این سرزمین به قوم کُمانچه واگذار شده و قانون‌گریزان در آن پرسه می‌زنند. کمبود آب، اختلافات درون گروه و توطئه‌های بارلو شرایط را وخیم‌تر می‌کند و معجزه خواهد بود اگر کسی زنده بماند. برای طرفداران وسترن سنتی که از درام‌های گروهی و فضای سخت غرب وحشی لذت می‌برند، فیلم اوقات خوبی فراهم می‌کند. درامی از اختلافات روان‌شناختی به‌صورت سطحی وجود دارد، اما اساساً این فیلم دربارهٔ خوب‌ها و بدها، بخش‌های حساب‌شدهٔ اکشن (یک زد و خورد عالی در فیلم هست) و البته طمع برای طلاست. پویایی گروه قابل‌توجه است: رهبرِ مصمم، فردی در آستانهٔ دیوانگی، پزشکی، سربازی گرفتار احساس گناه، ایرلندی رنگین‌نما، یک شورشی مکار و زنی آزاد که برای اثبات خود آمده است. این ترکیب تازه نیست، اما بلامی که استاد قدیمی است، همه‌چیز را به‌خوبی می‌دوزد و فیلم هرگز افت نمی‌کند یا از ارزش‌های کلاسیک خود غافل نمی‌شود. از لحاظ فنی هم فیلم قابل‌توجه است. دیدن تولیدی تکنیسکوپ همیشه خوشایند است و امتیاز این کار فیلم‌برداری در یونیورسال سیتی و استفاده از لوکیشین‌های کم‌به‌کار رِنگِ وسترن مانند جوشوا تری و دریاچهٔ پِیرو در کالیفرنیا است. مارگولیِس رنگ‌ها را آن‌چنان برجسته نمی‌کند که منظره جهش کند، اما عکس‌برداری با «اسکوپ» او دلپذیر است. موسیقی سالتر هم با تغییرات لحن روایت همخوانی دارد و در واقع به فیلم حال و هوایی نزدیک‌تر به ساخته‌های دههٔ ۵۰ می‌بخشد تا دههٔ ۶۰. از نظر بازیگری، فولر اجرای محکم و مردانه‌ای ارائه می‌دهد و جای تعجب است که چرا در کارنامه‌اش فرصت‌های بهتر کم بود. دوریا—که آیا تا به‌حال بازی بدی داشته؟—با احتیاط اما بسیار مؤثر در نقش مار سرافکنده ظاهر می‌شود؛ آکینز، بری و پایل تأثیرات مثبت می‌گذارند. سیمکوکس نقشِ کمتر نوشته‌شده‌ای دارد و چایلز نسبت به اطرافیانش ضعیف‌تر به‌نظر می‌رسد. نقش زنانهٔ فیلم برای جوسلین لین نقش نسبتاً نمادینی است و بازیگر چندان برجسته‌ای نیست، اما او با جذابیت جنسی خود دقیقاً آنچه داستان می‌خواست را ارائه می‌دهد—به‌خصوص وقتی پیراهن سبز ساعت‌شنی‌اش را می‌پوشد. نقایص آشکارند؛ بسیاری از رخدادها در طول اقامت گروه در صحرا با منطق جور درنمی‌آیند. با این حال ارادهٔ صادقانه برای سرگرم‌کردن، محاسن فنی و این که فیلم در دورانی از دههٔ ۶۰ که وسترن‌های سنتی رو به افول بودند هنوز تا حدودی پرچمِ این ژانر را به دوش می‌کشید، آن را برای طرفدار کم‌توقع وسترن بالاتر از متوسط قرار می‌دهد. ۷/۱۰