فیلم Brimstone 2016

«اگر فکر می‌کردید گای پیرس در قسمت اول آدم پستیه، صبر کنید تا قسمت دوم را ببینید! اگر فکر می‌کردید گای پیرس در قسمت دوم آدم پستیه، صبر کنید تا قسمت سوم را ببینید! اگر فکر می‌کردید گای پیرس در قسمت سوم آدم پستیه، صبر کنید تا قسمت چهارم را ببینید! اگر فکر می‌کردید—» امتیاز نهایی: ★★½ — خیلی چیزها در فیلم برایم جذاب بود، اما...

«اگر فکر می‌کردید گای پیرس در قسمت اول آدم پستیه، صبر کنید تا قسمت دوم را ببینید! اگر فکر می‌کردید گای پیرس در قسمت دوم آدم پستیه، صبر کنید تا قسمت سوم را ببینید! اگر فکر می‌کردید گای پیرس در قسمت سوم آدم پستیه، صبر کنید تا قسمت چهارم را ببینید! اگر فکر می‌کردید—» امتیاز نهایی: ★★½ — خیلی چیزها در فیلم برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کل درست و کامل کار نکرد. --- مشکلی که هرگز او را تنها نمی‌گذاشت. داستانی دربارهٔ آمریکا با بازیگرانی از هالیوود، اما تولید و کارگردانی‌شده توسط کسانی خارج از این فضا. فیلمی قدرتمند که تلفیقی از حال‌وهوای «No Country for Old Men» و «Les Misérables» را به یاد می‌آورد. روایت در چهار بخش تقسیم شده است: قسمت اول با عنوان «وحی» زندگی پیرامون لیز را معرفی می‌کند و پس از هر پیچش غیرمنتظره، پر از تعلیق می‌ماند. در قسمت دوم، «خروج»، ژوانا دختر جوانی معرفی می‌شود و در قسمت سوم، «پیدایش»، به گذشتهٔ دورتر زندگی ژوانا بازمی‌گردیم؛ سپس در قسمت چهارم، «کیفر»، دوباره به زندگی لیز بازمی‌گردیم. شاید اجرای داکوتا بهترین نقش‌آفرینی او در مقام یک بازیگر بالغ باشد، و همچنین اجرای بازیگر جوان، امیلیا جونز، تحسین‌برانگیز است؛ هر دو نقش یک شخصیت را در دو بازهٔ زمانی مختلف ایفا می‌کنند. جالب اینکه در دنیای واقعی، هر دوی آن‌ها هم‌روز و هم‌ماه به دنیا آمده‌اند. از روی یکی از پوسترها ابتدا فکر می‌کردم مایکل شین است؛ هنگام تماشا تازه متوجه شدم که گای پیرس است. از فیلمنامه تا ساخت، فیلم در مجموع کار بسیار خوبی‌ست، اما داستان ممکن است برخی را ناآرام کند؛ روابط و وقایعی که میان شخصیت‌ها رخ می‌دهد برای افراد احساساتی مناسب نیست. با این همه، تریلری است که باید دید و یک وسترن قابل‌تأمل. امتیاز: 7/10 --- مجمعی که سیاه پوشیده‌اند، سرودهایی که بی‌روح خوانده می‌شوند، واعظی شرور، صحنهٔ سقط جنین در پانزده دقیقهٔ اول... از عنوان فیلم باید می‌فهمیدم که این وسترنِ خوب و قابل‌اعتمادی که تصویر روی کاور القا می‌کند نیست. نتوانستم بیشتر از بیست دقیقه تماشا کنم و مجبور شدم آن را خاموش کنم. این فیلم به نظر می‌رسد عمداً پیام زیباترین و اصیل‌ترین پیام ممکن—یعنی پیام عیسی مسیح—را بدنام می‌کند. این هم نشانهٔ دیگری است که درجه‌بندی «R» و «MA» در عمل یعنی «فیلم‌هایی که ارزش مسموم کردن ذهن‌تان را ندارند». بازیگران عالی بودند و نقش‌ها را خوب اجرا کردند؛ اما موضوع، فیلمنامه و ایدهٔ کلی فیلم ارزش مصرف کردن را ندارد. مزامیر ۱۰:۴-۶ ۴. شریر به سبب تکبر سیمای خود، خدا را جست‌وجو نخواهد کرد؛ خدا در همهٔ افکار او نیست. ۵. راه‌های او همیشه تلخ است؛ قضاوت‌های تو از دید او دور است؛ او به همهٔ دشمنانش متکبر است. ۶. او در دل گفت: هرگز تکان نخواهم خورد؛ همیشه در حالت رفاه خواهم بود. --- یک وسترن-ترسناک بسیار تاریک و آزاردهنده با ساختار روایی جالب؛ «Brimstone» می‌تواند هم منزجرکننده باشد و هم فوق‌العاده—من گزینهٔ دوم را می‌پذیرم. امتیاز: 8/10 --- یک وسترن خوب، با وجود ضعف‌هایش. چند دهه پیش فیلم‌های وسترن ایتالیایی به‌شدت موفق بودند و کارِ بازیگران و کارگردانان زیادی مثل کلینت ایستوود و سرجیو لئونه را تضمین کردند. این فیلم اما نه ایتالیایی و نه آمریکایی‌ست: با وجود اینکه زبان فیلم انگلیسی است و بازیگرانی از آمریکای شمالی دارد، کارگردان آن هلندی (مارتین کولهاون و تیم او) است، فیلم‌برداری در اسپانیا انجام شده و مجارها و اتریشی‌ها هم در تولید همکاری داشته‌اند. از این آشفته‌بازار ملیت‌ها، با این حال، یک وسترن خوب بیرون آمده است. قوی‌ترین نقطهٔ فیلم، طرح داستانی آن است که به‌خوبی سبک حماسی را به کار می‌گیرد و تنشی را ایجاد می‌کند که فصل‌به‌فصل افزایش می‌یابد (آیا تنها من بودم که در این ساختار فصلی و روایت غیرخطی تأثیری از تارانتینو دیدم؟). زیاد وارد جزئیات نمی‌شوم، اما می‌توانم بگویم که همه‌چیز حول زن جوانی می‌چرخد که می‌کوشد از واعظ پروتستان دیوانه‌ای فرار کند که مصمم است او را به هر قیمت بکشد—مکان و شرایط برایش اهمیتی ندارد. فیلم یک شرور کاملاً منزجرکننده و جنون‌آمیز می‌سازد و در عین حال به شخصیت زنانه نیرو و توانایی می‌دهد تا با او مقابله کند و همدلی ما را جلب کند. فیلم بی‌نقص نیست؛ جاهایی از نظر منطقی و از جهت پیوستگی مشکلاتی دارد و بعضی موقعیت‌ها مضحک‌اند. با این حال فیلم بسیار سرگرم‌کننده است. گای پیرس بیش از همه خود را نشان می‌دهد و نقش یک شرور جذاب و نفرت‌انگیز را به‌خوبی ایفا می‌کند؛ به نظر می‌رسد این یکی از بهترین کارهای بازیگری او تا کنون باشد. داکوتا فنینگ نقش مرکزی زن را برعهده دارد و کار را خوب پیش می‌برد، هرچند گاهی احساس می‌کردم کار برای او چالش چندانی ایجاد نمی‌کند. کیت هرینگتون هم شانس چندانی نداشت، چون شخصیتش زود کشته می‌شود و فرصت زیادی برای نشان‌دادن توانایی‌اش نیافت، با اینکه فیلم حدود دو ساعت و نیم طول دارد. در مورد طول فیلم، معتقدم که با حدود سی دقیقه کمتر بهتر می‌شد؛ این نشان از کمی سهل‌انگاری در تدوین و انتخاب صحنه‌هایی دارد که می‌بایست در نسخهٔ نهایی می‌ماندند. فیلم تأثیرگذار و نسبتاً خشن و واقع‌گرایانه است و مناسب نوجوانان، افراد زودتأثر و دوستداران حیوانات نیست (تا آنجا که می‌دانم کسی در فیلم‌برداری آسیب ندیده، اما چند صحنهٔ شدید شامل حیوانات دارد). طراحی صحنه و لباس‌ها بسیار خوب است، اگرچه فیلم در یک خلأ زمانی حرکت می‌کند که حس دقیق زمان وقوع اتفاقات را دشوار می‌سازد (جایی بین ۱۸۸۰ تا ۱۹۱۰؟). سناریوها و موسیقی متن نیز بسیار خوب طراحی شده‌اند. --- بله، یک وسترن دیگر؛ مجبور شدم منتظر بمانم تا همسرم خانه نباشد تا بتوانم به این ژانر بپردازم چون او از آن متنفر است. به هر حال، عجیب است که سکس و برهنگی در وسترن‌ها به‌نظر نامتناسب می‌آیند در حالی که در زندگی واقعی فحشا رواج زیادی داشته است. تاریخی که این فیلم درباره‌اش حرف می‌زند می‌تواند تا حدی واقعیت داشته باشد. اما... احساس نمی‌شود که باید در یک وسترن این‌طور نمایش داده شود. نژادپرستی و خشونت، بله، آن‌ها در وسترن جای خود را دارند و طبیعی به نظر می‌رسند. فحشا هم می‌تواند باشد، اما نه به نحوی که آشکارا دیده شود. برای کسانی از نسل من، فیلم‌های جان وین و جیمی استوارت و سپس کلینت ایستوود چارچوب ژانر را شکل داده‌اند. با این حال... فیلم تاریک است. اما درست ارائه شده، بازی‌ها قوی‌اند، احساسات را به‌شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد، فضای غمگین و سنگینی دارد. به عبارت دیگر، علی‌رغم موضوعاتی که انتظارشان را در یک وسترن ندارید، فیلم فوق‌العاده‌ای است. بسیار عالی ساخته شده.