فیلم Hellboy 2004

من عاشق کمیک‌های مایک میگنولا—هل‌بوی—هستم، و این فیلم تا حد زیادی از منبع اصلی فاصله می‌گیرد. با این حال، عجیب است که این موضوع چندان آزارم نمی‌دهد. در واقع در برخی موارد، مثل شخصیت کارل روپرت کرونن، نسخهٔ سینمایی حتی از نمونهٔ کمیکی بهتر درآمده است. تماشای مجدد هل‌بوی در خانهٔ ما به‌طور مرتب اتفاق می‌افتد. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا؛ یکی از آثار...

من عاشق کمیک‌های مایک میگنولا—هل‌بوی—هستم، و این فیلم تا حد زیادی از منبع اصلی فاصله می‌گیرد. با این حال، عجیب است که این موضوع چندان آزارم نمی‌دهد. در واقع در برخی موارد، مثل شخصیت کارل روپرت کرونن، نسخهٔ سینمایی حتی از نمونهٔ کمیکی بهتر درآمده است. تماشای مجدد هل‌بوی در خانهٔ ما به‌طور مرتب اتفاق می‌افتد. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا؛ یکی از آثار موردعلاقهٔ شخصی. هل‌بوی فیلمی نیست که به‌درد همه بخورد، هرچند فیلمنامه‌اش پر از طنز است. با این حال، توان همیشگی گی‌یِرمو دل‌تورو در خلق تصاویر برجسته، صحنه‌های اکشن چشم‌نواز و تمرکز بر پرورش شخصیت‌ها، هل‌بوی را منحصر‌به‌فرد و فوق‌العاده سرگرم‌کننده می‌کند. علاوه بر این، ران پرلمن به‌عنوان بازیگر نقش اول فوق‌العاده است؛ کاریزمای او او را به یکی از بازیگرانی تبدیل می‌کند که اغلب دست‌کم گرفته می‌شوند. از منظر ظاهری، شاید این فیلم در نگاه اول باید فاجعه می‌بود: چند نازی در جزیره‌ای دورافتاده در اسکاتلند با خواندن روح راسپوتین (با بازی کارل رودن) تلاش می‌کنند شیطان را احضار کنند. خوشبختانه نقشه‌شان توسط فرماندهان دلیر به رهبری دانشمندی به نام بروم (جان هرت) خنثی می‌شود؛ او موفق می‌شود آنچه از اعماق شیطانی بیرون آمده را نجات دهد و به آزمایشگاهش بازگرداند، جایی که نیمه‌شاخ‌دارِ «هل‌بوی» کاملاً در مجموعهٔ موجودات ادارهٔ تحقیقات ماوراءالطبیعی قرار می‌گیرد. بروم که سنش بالا رفته نگران است که بدون رهبری او این موجودات به دست نظامیان سپرده شوند، بنابراین مایرز جوان و پرشور (روپر ایوانز) را به عنوان جانشین برمی‌گزیند. در همین حال نازی‌ها با کمک جادوگر روسیِ انتقام‌جوی خود تجدید قوا می‌کنند و موجود چندوجهی جدیدی به نام «سمائل» دارند که هر بار کشته می‌شود به‌صورت هیدراگونه تکثیر می‌شود—و نه تنها سرها، چیزهای بیشتری باززایی می‌شوند. با کشیده شدن خطوط نبرد، کار بر عهدهٔ آزاردهندهٔ هل‌بوی (ران پرلمن)، همکار دوزیست ذهن‌خوانش اِیب (داگ جونز) و معشوقهٔ به‌ظاهر ناکامش لیز (سِلما بلِر) می‌افتد تا دوباره جهان را از شر بیرون کنند. افکت‌های بصری در این فیلم خوب کار می‌کنند، اما دل‌تورو به‌جای اینکه تنها روی جلوه‌ها تکیه کند، دیالوگ‌های پُرشخصیت و صحنه‌های اکشن فراوانی را هم قرار داده تا فیلم برای دو ساعت تماشاگر را درگیر نگه دارد. پرلمن به نظر می‌رسد از بازی در این نقش لذت می‌برد و این لذت به بیننده هم منتقل می‌شود؛ فیلم ترکیبی از فانتزی و جادو را با چاشنی‌هایی از تعصبِ کهنه ارائه می‌دهد. اندکی انسانیت از اجرای درخشان هرت و مایرز می‌بارد و همهٔ این‌ها با نمایشی اغراق‌آمیز از رودن که تلاش می‌کند یادآور کریستوفر لی باشد، کامل می‌شود. البته ترکیب شیطان و صلیب شکسته در عالم شرارت حسابی قوی است و گرچه پایان فیلم چندان مبهم نیست، فراز و فرودهای زیادی وجود دارد و وقتی حرکت اکشن اوج می‌گیرد، هیچ‌کس در امان نخواهد بود.