فیلم Idiocracy 2006

آیا این فیلم احمقانه‌ای به‌ظاهر هوشمند است یا هوشمندانه‌ای به‌ظاهر احمق؟ این فیلم در فروم‌های اینترنتی (مثل ردیت) به اثری فرقه‌ای بدل شده و محل بحث درباره وضعیت جهان است. من با این امید سراغ فیلم رفتم که پیشگویی نافذی از وضعیت دنیا و مرگ کنجکاوی فکری ارائه دهد. هرچند ایدهٔ کم‌هوش‌تر شدن جامعه در گذر زمان برایم جذاب بود، احساس می‌کنم این جذابیت را عمدتاً...

آیا این فیلم احمقانه‌ای به‌ظاهر هوشمند است یا هوشمندانه‌ای به‌ظاهر احمق؟ این فیلم در فروم‌های اینترنتی (مثل ردیت) به اثری فرقه‌ای بدل شده و محل بحث درباره وضعیت جهان است. من با این امید سراغ فیلم رفتم که پیشگویی نافذی از وضعیت دنیا و مرگ کنجکاوی فکری ارائه دهد. هرچند ایدهٔ کم‌هوش‌تر شدن جامعه در گذر زمان برایم جذاب بود، احساس می‌کنم این جذابیت را عمدتاً در همان آغاز فیلم تمام کردند. با پیشرفت فیلم، ذات واقعی‌اش آشکار می‌شود — اثری مملو از دیالوگ‌های قابل‌نقل اما در نهایت سطحی که متکی به همان کلیشه‌هایی است که آن‌ها را نقد می‌کند. بین صحنه‌های عجیب مثل خودروهای بزرگ شبیه دیلدو و لگد خوردن به ناحیه تناسلی، لحظات خنده‌داری هست که به‌نظرم شباهت‌هایی با روزگار ما دارد. مسموم کردن محصولات کشاورزی توسط «براوندو» مرا به چند رسوایی شرکتی یادآوری می‌کند که در آن‌ها شیرخشک یا آب با ترکیبات ساخت شرکت‌ها جایگزین شد و در نهایت زندگی مصرف‌کنندگان را بدتر کرد. این صحنه‌ها به‌طرزی قابل‌هضم وضعیت را تمسخر می‌کنند، اما به‌نظر می‌رسد این بینش‌ها زیر سایهٔ احمقانه‌بودن طنز قرار گرفته‌اند؛ طنزی که برای مسخره‌کردن کرختی جامعه تلاش می‌کند اما خود متکی به همان نوع شوخی‌های سطحی برای خنده‌های ارزان است. جدا از مقدمه و چند عبارت قابل‌نقل (مثل «همان چیزی است که گیاهان طلب می‌کنند!»)، در نهایت فکر می‌کنم طنز خام و نوجوانانهٔ فیلم تا حد زیادی بر هر جذابیت یا نقد جدی‌ای که فیلم می‌کوشد ارائه دهد، چیره می‌شود.