فیلم Sandy Wexler 2017

هالیوود دههٔ ۹۰ از نگاه یک مدیر به نظر می‌رسد نفرتِ بی‌امان و عمدیِ برخی آمریکایی‌ها نسبت به آدم سندلر، مایکل بی و امثال آن‌ها هیچ‌گاه فروکش نکند، حتی وقتی آن‌ها فیلم‌های خوبی هم ساخته‌اند. این طرز فکر از غرب تأسف‌بار است، در حالی که بقیهٔ جهان بدون تعصب از فیلم‌های این افراد لذت می‌برد. این فیلم بهترین کار سندلر نیست، اما اثر قابل‌قبولی است. در ابتدا...

هالیوود دههٔ ۹۰ از نگاه یک مدیر به نظر می‌رسد نفرتِ بی‌امان و عمدیِ برخی آمریکایی‌ها نسبت به آدم سندلر، مایکل بی و امثال آن‌ها هیچ‌گاه فروکش نکند، حتی وقتی آن‌ها فیلم‌های خوبی هم ساخته‌اند. این طرز فکر از غرب تأسف‌بار است، در حالی که بقیهٔ جهان بدون تعصب از فیلم‌های این افراد لذت می‌برد. این فیلم بهترین کار سندلر نیست، اما اثر قابل‌قبولی است. در ابتدا دیدن لهجهٔ همیشگی سندلر آزاردهنده بود، اما با دیدن بعضی صحنه‌ها این انتخاب منطقی به نظر آمد. اول فکر می‌کردم باید درامی جدی‌تر باشد، اما با نوع شخصیت‌ها—به‌ویژه نقشِ کوین جیمز—آن مدل روایت جواب نمی‌داد. داستانی دههٔ نودی دربارهٔ یک مدیر هالیوودی است که به‌صورت فلاش‌بک روایت می‌شود و بازیگران خاطراتشان از میراث او را بازگو می‌کنند. جدیدترین کشف او، زنی جوان با صدایی طلایی است که نویدِ ستاره شدن دارد. او در تمام فراز و نشیب‌ها پشتیبانِ او بود، اما زمانی می‌رسد که مجبور می‌شود عقب بکشد و تمرکز خود را روی دیگر مشتریانش بگذارد. باقی فیلم دربارهٔ کار او و تأثیری است که این شغل بر زندگی‌اش گذاشته است. شنیده‌ام که فیلم تا حدی بر اساس مدیر واقعی سندلر ساخته شده است. از حضورهای کوتاه بازیگران مشهور هم خوشم آمد، به‌خصوص ریکیشی. فیلم طولانی‌ست، اما در پایان از آن لذت بردم. فیلم نسبتاً قابل‌قبولی است؛ کسانی که نسبت به سندلر نظر منفی دارند بهتر است سراغش نروند و بگذارند دیگران از دیدنش لذت ببرند. ۶.۵/۱۰