فیلم Cockneys vs Zombies 2012

اندی و تری مک‌گویِر (هری تریدِوی، فیلم Fish Tank و راسموس هاردیکر، سریال Saxondale) دو یتیم کاکنی سرکش‌اند. یک‌جورهایی بی‌پروا و جوگیرند، اما مانند هر یتیم کاکنی شیطان‌صفتی که دلِ طلایی دارد، می‌خواهند خانه بازنشستگی پدربزرگ‌شان (آلن «بریک-تاپ» فورد که همواره صحنه‌ها را می‌دزدد) را از تعطیلی نجات دهند. چطور؟ با دزدیدن یک ون ناقص، تشکیل دادن گروهی متشکل از خودشان، دخترخاله جذاب‌شان (میشل رایان)،...

اندی و تری مک‌گویِر (هری تریدِوی، فیلم Fish Tank و راسموس هاردیکر، سریال Saxondale) دو یتیم کاکنی سرکش‌اند. یک‌جورهایی بی‌پروا و جوگیرند، اما مانند هر یتیم کاکنی شیطان‌صفتی که دلِ طلایی دارد، می‌خواهند خانه بازنشستگی پدربزرگ‌شان (آلن «بریک-تاپ» فورد که همواره صحنه‌ها را می‌دزدد) را از تعطیلی نجات دهند. چطور؟ با دزدیدن یک ون ناقص، تشکیل دادن گروهی متشکل از خودشان، دخترخاله جذاب‌شان (میشل رایان)، و دو همراه: توپِنسِ کندذهن (جک دولان) و میکی روانی (اشلی توماس، که در صحنهٔ «گرایم» بریتانیا شناخته‌شده است)، و سرقت از یک بانک با لباسِ کارگران ساختمانی که در حال کندن منطقهٔ وسیعی از داکلندزِ همسایه‌اند. فیلم از آن‌جا آغاز می‌شود که چند کارگر داکلندز به‌طور تصادفی قبرستانی مُهروموم‌شده را در گل و لای شرق لندن کشف می‌کنند. آن‌ها به‌قصد پیدا کردن گنجِ دفن‌شده وارد می‌شوند و بلافاصله مورد حملهٔ جسدِ چندصدساله‌ای از مردگان متحرک قرار می‌گیرند. از این‌جا ماجرا شروع می‌شود و خیلی زود اوج می‌گیرد (کمی بیش از حد سریع، اگر بخواهم صادق باشم؛ یک لحظه زامبی‌ای نیست و چند صحنه بعد تمام شرق لندن منطقه‌ای قرنطینه‌شده از زامبی‌هاست، با وجود این‌که فیلم بارها روی کندبودن زامبی‌ها تأکید می‌کند). مدتی بعد خانهٔ سالمندان — پر از شخصیت‌های بامزه و با یک صحنه برجسته که ریچارد بریرز در کندترین صحنهٔ تعقیبِ ممکن بازی می‌کند — زیر محاصره قرار می‌گیرد و دزدهای ناکاربلد ما، که قبلاً در بانک زیر محاصرهٔ پلیس بودند، مسیرشان پاک می‌شود. خب، تا وقتی همهٔ مردم خیابان یا مرده یا نیمه‌مرده‌اند، مسیر باز است. با چند گروگان از سرقت نافرجامِ بانک، این گروه احمق باید به قرارگاه انباری‌شان برسند و بعد تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند به پدربزرگ کمک کنند یا نه. این فیلم یک تفریحِ سبک و بی‌دردسر است. می‌توان گفت «اگر کمدی‌های ایلینگ فیلم زامبی می‌ساختند...». واضح‌ترین مقایسه احتمالاً با Shaun of the Dead (۲۰۰۴) است و از نظر کلی در همان محدوده قرار دارد (اگرچه به‌درستی به آن زیرکی نمی‌رسد). نقایص؟ خب، حضورِ میشل رایان به‌عنوان عنصرِ جذابیت عملاً زائد به‌نظر می‌رسد، و زامبی‌ها هرچند با جدیت اجرا شده‌اند اما نه آن‌قدر که حس خطر واقعی ایجاد شود؛ می‌دانم فیلم کمدی است، اما همچنان فیلم زامبی نسبتاً خونینی هم هست، و می‌فهمم سازندگان گاهی آن جنبه را فراموش می‌کنند. با این حال دارم جزئی‌گیری می‌کنم. اشلی توماس و راسموس هاردیکر خیلی خوب‌اند، و آلن فورد فوق‌العاده است — به همان اندازه که در Snatch خوش‌درخشید اینجا هم سرگرم‌کننده است — و حتی می‌بینیم آیا هواداران وست هم و میل‌وال وقتی نیمه‌مرده می‌شوند می‌توانند با هم کنار بیایند یا نه. حدود هشتاد دقیقهٔ سرحال و خوش‌گذرانی است. چه بیشتر می‌خواهی؟ برو حالشو ببر! چه فیلم احمقانه/درخشانی! دقیقاً همان‌طور عمل می‌کند که انتظارش را دارید. بیش از حد طولانی هم نمی‌شود، و به‌جای آن یک گردشِ خنده‌دار و بی‌مزه در خیابان‌های پر از مردگانِ شرق لندن ارائه می‌دهد. دیالوگ‌های بامزه، شخصیت‌های جذاب و قابلِ همذات‌پنداری، و چند لحظهٔ «وااای، چه صحنه‌ای!» دارد. با توجه به نیّت اولیه و انتظار مخاطب، این فیلم دقیقاً همانی است که باید باشد. چگونه می‌توانی بدون یک لبخند گوشه‌دار بزرگ از سالن بیرون بروی؟ دوستش داشتم! همیشه نسبت به دوقلوهای تریدِوی علاقه‌ای نرم داشته‌ام، اما حتی با حضور آلن فورد که سعی دارد وانمود کند نقشِ آلبرت فینی را بازی می‌کند (پدر «ری»)، این فیلم چندان جان نمی‌گیرد. این هری («اندی») و دوست صمیمی‌اش تِری (راس‌موس هاردیکر) هستند که تصمیم می‌گیرند گروهی جمع کنند و بانکی را بزنند. اشلی توماس به‌عنوان میکیِ «روانی» نیروی بدنی را فراهم می‌کند و میشل رایان در نقش کتی هم دست‌وپا نیست وقتی نقشه‌ها رفته‌رفته شکل می‌گیرند. چیزی که در نظر نگرفته بودند اما، زامبی‌شدن شرق لندن است. اینکه آیا آن‌ها سرقت را موفقانه انجام می‌دهند و از دست پلیس فرار می‌کنند مهم‌تر از فرار از ارتشی از موجودات مسحورشده‌ای نیست که پس از باز شدن قبرستان باستانی، گاز گرفته شده‌اند. حالا این هیولاهای خونین‌پاش صبور نیستند و هزاران‌ند، پس گروه شجاع ما باید راهی برای رسیدن به امانِ قایقی در تیمز پیدا کنند و بعد قرار است به کجا بروند؟ کانوی آیلند، گمان می‌کنم؟ آیا می‌توانند برسند؟ این فیلم بدی نیست، اما به‌هیچ‌وجه اوریژینال نیست. بین تریدِوی و هاردیکر تا حدی شیمی وجود دارد، اما باقیِ فیلم شبیه دنباله‌ای دور از Shaun of the Dead (۲۰۰۴) است با کمی از The Bill برای نمایش چراغ‌های پلیس. واضح است که قصداً می‌خواهد هجو باشد، و اگر با آن دید نگاهش کنید، فیلمی ابلهانه و قابل‌پیش‌بینی است که احتمالاً فراموشش می‌کنید، اما نود دقیقه را با رضایت سپری می‌کند.