فیلم A Royal Night Out 2015

روز پیروزی در اروپا مبارک! طعم آزادی، در فیلمی که تا حد زیادی ساختگی است. همه می‌دانند، حتی کسانی که در جمهوری‌ها زندگی می‌کنند، که زندگیِ عضوی از خانوادهٔ سلطنتی زندگیِ معمولی‌ای نیست. به‌همین‌دلیل بسیاری از مردم درک درستی از حال و هوای این خانواده‌ها ندارند. برای یک عضو خاندان سلطنتی، تمام زندگی مسیرش را با تعهد به وظیفه‌ای که او را به مردمش پیوند می‌زند طی...

روز پیروزی در اروپا مبارک! طعم آزادی، در فیلمی که تا حد زیادی ساختگی است. همه می‌دانند، حتی کسانی که در جمهوری‌ها زندگی می‌کنند، که زندگیِ عضوی از خانوادهٔ سلطنتی زندگیِ معمولی‌ای نیست. به‌همین‌دلیل بسیاری از مردم درک درستی از حال و هوای این خانواده‌ها ندارند. برای یک عضو خاندان سلطنتی، تمام زندگی مسیرش را با تعهد به وظیفه‌ای که او را به مردمش پیوند می‌زند طی می‌کند. عبارت «قدرت بزرگ، مسئولیت بزرگ می‌آورد» گرچه کلیشه‌ای به‌نظر می‌آید، اما کاملاً صادق است. نوجوانی در خانوادهٔ سلطنتی می‌تواند واقعاً رنج‌آور باشد، چون هرگز آزادی مطلق ندارید. تاحدی می‌توانم بگویم این را از تجربه هم می‌دانم، هرچند در کشوری زندگی می‌کنم که صد سال پیش نظام جمهوری را پذیرفت. فیلم اثری داستانی است که می‌کوشد اشتیاق دو دختر نوجوان برای آزادی را کاوش کند. اتفاقات در روز پایان جنگ جهانی دوم در جبههٔ اروپایی رخ می‌دهد و شور و شعفی را که آن شب در لندن حاکم شد به‌تصویر می‌کشد. در میان مردم، که چهره‌هایشان پوشیده و همراهان زیادی داشتند، دو دختر پادشاه جورج ششم، شاهدخت مارگارت و خواهرش الیزابت—ملکهٔ آیندهٔ بریتانیا—حضور داشتند؛ ملکه‌ای که اخیراً در مراسم خاکسپاری‌اش به شکلی معنا‌دار یاد شد. آن شب شاهدخت‌ها بیشتر از معمول خوش‌گذرانی کردند، اما بدون حادثه. فیلم اما مسیری مخالف نشان می‌دهد: دو شاهدخت گرفتار دردسر خواهند شد. فیلم بسیار سرگرم‌کننده است و کمدی خانوادگیِ قابل‌تماشایی ارائه می‌دهد. فیلم کامل نیست و مشکلاتی دارد؛ ناظری دقیق چند خطا را خواهد دید، مثل اینکه سربازی بدون کلاه سلام نظامی نمی‌دهد یا انتخاب لباس رسمی خدمهٔ کاخ با آنچه در واقع مرسوم بود هم‌خوانی ندارد، و استفاده از دستگاه صدور بلیتی که آن زمان وجود نداشته، از جملهٔ این نواقص است. با این همه، این‌ها ایرادات جزئی‌اند. به‌طور کلی فیلم در بازسازی فضا و دکور ۱۹۴۵ موفق است و کارگردانی نیز به‌خوبی اثر را پیش می‌برد. بازیگران چند نام شناخته‌شده دارند که عمدتاً بازی قابل قبولی ارائه می‌دهند. با این حال، بازی دو شاهدخت است که به فیلم قدرت و زیبایی می‌بخشد. سارا گادون زیباست، شباهتی دل‌پذیر به الیزابت واقعی دارد و کاری عالی انجام داده که تعهد او (در نحوهٔ پی‌گیری همیشگیِ خواهرش و آگاه‌بودن از جدیت شرایط) را با جوانی، کمبود آزادی و تمایل به زندگی پراحساسش هماهنگ می‌سازد. اما بل پوولی است که واقعاً جذب‌کننده و مسحورکننده است؛ رفتار اصیل، بداهه و بی‌پروایش بسیار تأثیرگذار است. او فوق‌العاده است و بازی‌ای فراتر از سنش ارائه می‌دهد. جک رینور برای ایجاد تقابل با احساسات طرفدار سلطنت از طریق نحوهٔ تحقیرآمیز سخن گفتن دربارهٔ پادشاه انگلیس یا خانواده‌اش طراحی شده است؛ ایده را می‌فهمم، اما چندان قانع‌کننده نبود. روپرت اورِت و امیلی واتسون کم‌استفاده‌اند و نقششان عمدتاً ابراز نگرانی است. از نظر فنی فیلم عمدتاً روی بازآفرینی دورهٔ تاریخی شرط‌بندی کرده که در این زمینه هم موفقیت‌ها و هم کاستی‌هایی دارد. همان‌طور که گفتم، جزئیات ضعف‌ها را نشان می‌دهند، اما در مجموع فیلم توانسته جو و محیطِ سال ۱۹۴۵ را به‌خوبی بازسازی کند. فیلم‌برداری مه‌آلود و سکانس‌های شب نیز در خلق فضا بسیار مؤثر بودند. موسیقی متن شامل مجموعه‌ای از آهنگ‌های جاز و سوینگ است که واقعاً دلنشین‌اند.