فیلم 1922 2017

لهجه توماس جین تا حدی غلیظ است و فهم صحبت‌هایش گاهی دشوار می‌شود، و قصه هم تا حدی تکراری است—مثل نسخه‌ای از «بچه‌های ذرت»ِ استیون کینگ—با این حال «1922» مانع نمی‌شود که این اقتباس را در میان آثار خوبِ ۲۰۱۷ از کینگ قرار دهیم، کنار «It» و «Gerald’s Game» (و قطعاً نه کنار «The Dark Tower»). امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً توصیه می‌کنم تماشایش...

لهجه توماس جین تا حدی غلیظ است و فهم صحبت‌هایش گاهی دشوار می‌شود، و قصه هم تا حدی تکراری است—مثل نسخه‌ای از «بچه‌های ذرت»ِ استیون کینگ—با این حال «1922» مانع نمی‌شود که این اقتباس را در میان آثار خوبِ ۲۰۱۷ از کینگ قرار دهیم، کنار «It» و «Gerald’s Game» (و قطعاً نه کنار «The Dark Tower»). امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً توصیه می‌کنم تماشایش کنید. «همیشه راهی غیر از قتل هست» در ایالت نبراسکای سال ۱۹۲۲، دو عضو یک خانواده کشاورز ذرت مرتکب جرمی می‌شوند و ظاهراً گریبان‌گیر مجازات نمی‌شوند—اما آیا واقعاً رها می‌شوند؟ توماس جین و مالی پارکر نقش والدین را بازی می‌کنند و دیلان اشمید در نقش پسر حدوداً پانزده ساله ظاهر می‌شود. «1922» (۲۰۱۷) یک درام جناییِ هراس‌آلود و داستانی تاریخی است که بر اساس داستانی از استیون کینگ ساخته شده. مکان محدودِ مزرعه، فضا و حتی ژانر آن با آثاری مثل «The Messengers» (2007)، «Husk» (2011) و «Signs» (2002) شباهت دارد؛ حتی اشاره‌ای هم به «Bonnie and Clyde» شده است. اجرای توماس جین شایسته تحسین است؛ او چنان در نقش فرو می‌رود که قابل‌شناسایی نیست. لهجهٔ روستایی‌اش آن‌قدر غلیظ است که توصیه می‌کنم زیرنویس روشن را فعال کنید. تم‌های اصلی فیلم حول بی‌وفایی، خطر رها کردن کینه و نفرت تا جایی که فاسد شود، سوءاستفاده از قدرت و دستکاری، و نیروی وجدان شکل می‌گیرند. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۲ دقیقه است و جالب اینکه فیلم‌برداری در غرب استرالیا انجام شده است. بازیگران فرعی دیگر شامل کیتلین برنارد (نقش دوست‌دختر همسایهٔ پسر) و نِیل مک‌دونو (نقش پدر او) هستند. نمره: B این فیلم کمتر شبیه یک اثر سینمایی معمولی است و بیشتر حکم یک درس سرد و تقریباً کتابی–مسیحی دربارهٔ قاعدهٔ «آنچه بکاری، درو خواهی کرد» را دارد. توماس جین در نقش مردی است که ازدواجش با مالی پارکر ناموفق است؛ وقتی همسر تصمیم می‌گیرد مزرعهٔ کوچک‌شان را بفروشد، او به این فکر می‌افتد که او را از سر راه بردارد و پسر ۱۴ ساله‌اش را وارد ماجرا می‌کند. آنچه پس از آن می‌آید داستانی خوش‌نما از انتقام—الهی یا زمینی—است که تمرکز بیشتری بر پیامدهای اعمال این دو مرد دارد تا روایت خطی و جذاب. به دلیل کوتاهی قصهٔ اصلیِ کینگ، کشاندن آن تا حدود صد دقیقه سخت بوده و فیلم در بخش‌هایی به روندی کند و سنگین تبدیل می‌شود. اگرچه فضای اثر قوی و جوی است، اما در مجموع فیلمی یکنواخت و روال‌محور است که چندان نتواند همذات‌پنداریِ زیادی با این دو مرد ایجاد کند. گاهی تصاویر تا حدی صریح‌اند اما چندان تأثیرگذار نیستند، و دیالوگ‌ها گهگاه طول می‌کشند تا نکته‌ای را بیان کنند که تماشاگر خیلی پیش‌تر حدس زده است. در نهایت، این فیلم بیشتر یک پیام اخلاقی است تا یک تجربهٔ سینمایی کامل.