فیلم Operation Mincemeat 2021

چرا باید همه‌چیز را با یک داستان عاشقانه شلوغ می‌کردند؟ به‌عنوان یک فیلم ماجرایی جنگی، همهٔ عناصر لازم را دارد. با شروع تغییر جهت جنگ جهانی دوم به حمله، متفقین دنبال هر راهی بودند تا نازی‌ها را از نیت اصلی‌شان منحرف کنند. برای همین «مانتاگو» (کالین فرث) و «کلمندلی» (متیو مک‌فیدن) نقشه‌ای زیرکانه می‌سازند: مدارک جعلی را روی جسدی قرار می‌دهند، او را در اسپانیا...

چرا باید همه‌چیز را با یک داستان عاشقانه شلوغ می‌کردند؟ به‌عنوان یک فیلم ماجرایی جنگی، همهٔ عناصر لازم را دارد. با شروع تغییر جهت جنگ جهانی دوم به حمله، متفقین دنبال هر راهی بودند تا نازی‌ها را از نیت اصلی‌شان منحرف کنند. برای همین «مانتاگو» (کالین فرث) و «کلمندلی» (متیو مک‌فیدن) نقشه‌ای زیرکانه می‌سازند: مدارک جعلی را روی جسدی قرار می‌دهند، او را در اسپانیا به ساحل می‌آورند و سپس اجازه می‌دهند فساد و شبکه‌های جاسوسی کارشان را بکنند. این فیلم بازسازی هیجان‌انگیزِ «مردی که هرگز وجود نداشت» (۱۹۵۶) است و انصافاً خوب از آب درآمده. جان مدن تماشاگر را در طراحی دقیق و گاه بامزهٔ این نقشهٔ عجیب غرق می‌کند. سایمون راسل-بیل در نقش چرچیل بازی‌اش قانع‌کننده و در مرز ناامیدی است، و جیسون آیزکس هم در نقش «دریادار گادفری» شکاک، نقش‌آفرینی خوبی دارد. پنلوپه ویلتون هم من را کمی یاد نقش «میس بارینگ» در فیلمی قدیمی انداخت و روند داستان خوب سرعت می‌گیرد. متأسفانه وقتی نقشه اجرا می‌شود، بخش دوم و خطرناک‌تر داستان بسیار شتاب‌زده و ناتمام می‌ماند. تلاش‌های دشمن برای بررسی آن‌چه گمان می‌رود خوانده‌اند، به‌خوبی پرداخت نمی‌شود و به همین دلیل خط عاشقانه—بین فرث و دستیار هوشمند و توانمندشان «ژان» (کلی مک‌دونالد)— فیلم را پایین می‌کشد. البته این خط داستانی جنبهٔ انسانی و تأثیر جنگ بر آدم‌ها را نشان می‌دهد: خانوادهٔ او (نیمه‌یهودی) برای امنیت به آمریکا رفته‌اند و او بیوهٔ جنگ است؛ اما این بُعد منجر به کشمکش‌های درون‌شخصیتی می‌شود که متیو مک‌فیدن را چندان درخشان نشان نمی‌دهد. با این حال، دو ساعت فیلم برایم زود گذشت. تولید ظاهراً عالی است، استفاده از جلوه‌های بصری محدود و مناسب، موسیقی خوب از توماس نیومن و پایهٔ داستان قوی دارد. می‌توانست بهتر باشد، اما در مجموع فیلمِ نسبتاً خوبی است. --- نه اثری که من خیلی از آن لذت برده باشم، ولی «عملیات مینس‌میت» فیلم قابل قبولی است. داستانی نسبتاً سرگرم‌کننده (که البته احتمالاً بازسازی و بازتأویل شده اما بر پایهٔ واقعیت) در حدود ۱۲۸ دقیقه روایت می‌شود. فکر می‌کنم مدت پخش می‌توانست کوتاه‌تر باشد، ولی آن‌قدر هم کشدار نیست—فقط در چند لحظهٔ پایانی احساس کردم می‌شد سریع‌تر جمع‌وجور شود. بیشتر عناصر فیلم همان‌هایی هستند که از یک تولید بریتانیایی این‌چنینی انتظار می‌رود، از جمله بازیگران که پر از چهره‌های آشنا از تلویزیون و سینمای بریتانیاست. کالین فرث و متیو مک‌فیدن در نقش‌های اصلی جفت خوشایندی‌اند و کلی مک‌دونالد هم سایر بازیگران قوی را خوب همراهی می‌کند. همچنین حضور جانی فلین و سایمون راسل-بیل هم دیده می‌شود. من شخصاً می‌توانستم بدون کشمکش عاشقانهٔ مداوم کنار بیایم؛ احساس نمی‌کردم چیزی به فیلم اضافه کند و چندان غیرقابل پیش‌بینی هم نبود. می‌دانم چرا آن را گذاشته‌اند با توجه به وقایع داستان، اما اگر نبود هم مشکلی نداشتم. در مجموع، قطعاً ارزش دیدن دارد.