فیلم Wolves of War 2022

از سرِ وفاداری به روپرت گریوز برای فیلم‌های «اتاقی با منظره» (1985) و «موریس» (1987) نمی‌توانم نمره‌ای کمتر از پنج بدهم، اما حقیقت این است که فیلم چندان قابل توجه نیست. بازی او تنها حدود پنج دقیقه از این داستان نسبتاً ارزان‌قیمت را پر می‌کند؛ داستانی درباره گروهی از سربازان بریتانیایی که برای بازگرداندن یک دانشمند برجسته آمریکایی و دخترش از دست نازی‌ها اعزام می‌شوند....

از سرِ وفاداری به روپرت گریوز برای فیلم‌های «اتاقی با منظره» (1985) و «موریس» (1987) نمی‌توانم نمره‌ای کمتر از پنج بدهم، اما حقیقت این است که فیلم چندان قابل توجه نیست. بازی او تنها حدود پنج دقیقه از این داستان نسبتاً ارزان‌قیمت را پر می‌کند؛ داستانی درباره گروهی از سربازان بریتانیایی که برای بازگرداندن یک دانشمند برجسته آمریکایی و دخترش از دست نازی‌ها اعزام می‌شوند. هدایت گروه بر عهده «نروود» (مت ویلیس از گروه Busted) است و همراهان او، اَد وِستویک در نقش «والاس»، سم گیتینز در نقش «دیگان» و جک پارر در نقش «اونز»، اغلب خشک و بی‌روح ظاهر شده‌اند؛ گروهی خوش‌قیافه اما فاقد عمق بازی که وظیفه‌ای دشوار—یافتن هدف‌شان در میان جنگل—را بر عهده دارد، در حالی که «فون ساچس» (مکس تِمَکس)، که از دل کمدیِ «آلو آلو» بیرون آمده به نظر می‌رسد، به‌طور مرتب محلی‌ها و هر کس که به آن‌ها برخورد می‌کند را به قتل می‌رساند. طرح فرارشان طوری به نظر می‌رسد که انگار «روپس» تنها یک روز فیلمبرداری اضافه داشته یا کنار کارگردانی زندگی می‌کند که مدیون اوست؛ بنابراین بخش بزرگی از فیلم حول درگیری‌های سطحی‌شان با دشمن حین تلاش برای فرار می‌چرخد. فیلم‌بردار احتمالاً بهترین کار را کرده و دوربین را در میان درختان و بوته‌ها قرار داده که گاهی بتواند اندکی حس تهدید ایجاد کند، اما در اکثریت موارد فیلم بیش از آنچه هست جلوه نمی‌کند: گردهمایی‌ای از استعدادهای واقعاً متوسط که تلاش می‌کنند داستانی جدی را به شیوه‌ی نمایش کم‌بودجه نقل کنند. به‌راستی ارزش وقت گذاشتن ندارد.