فیلم Sicario 2015

این فیلم یکی از بهترین آثار درباره حملات به باندهای کارتل است. این فیلم واقعاً فوق‌العاده بود. موضوع اصلی مبارزه با قاچاق مواد مخدر بود. داستان درباره یک مامور FBI است که برای کار در یک واحد ویژه که هیچ‌کس از وجود آن خبر ندارد، استخدام می‌شود. هدف آن‌ها مقابله با منبع اصلی مشکل است، به جای اینکه به مسائل سطح پایین‌تر بپردازند. انجام این کار...

این فیلم یکی از بهترین آثار درباره حملات به باندهای کارتل است. این فیلم واقعاً فوق‌العاده بود. موضوع اصلی مبارزه با قاچاق مواد مخدر بود. داستان درباره یک مامور FBI است که برای کار در یک واحد ویژه که هیچ‌کس از وجود آن خبر ندارد، استخدام می‌شود. هدف آن‌ها مقابله با منبع اصلی مشکل است، به جای اینکه به مسائل سطح پایین‌تر بپردازند. انجام این کار بدون همکاری بین‌المللی غیرممکن است. هر حمله به‌طور مخفیانه انجام می‌شود و گاهی اگر لازم باشد، به هر قیمتی برای متوقف کردن آن تلاش می‌شود. همان‌طور که گفتم، این فیلم بسیار خوب بود و بعد از مستندی مانند 'Cartel Land' دیدن آن لذت‌بخش بود. داستان کمی دشوار است که جزئیات آن را توضیح دهم، زیرا بیشتر یک فیلم اکشن است تا دیالوگ‌محور. نحوه فعالیت یک واحد ویژه برای مقابله با افراد شرور، محور اصلی داستان است. اما شخصیت‌ها بسیار متمایز بودند، هر کدام از شخصیت‌های اصلی هدف خاص خود را برای آنچه انجام می‌دهند، دارند و همین موضوع به روایت کیفیت بالایی می‌دهد. بازیگران این فیلم به‌طور کلی فوق‌العاده بودند، از جمله امیلی بلانت که بعد از 'Edge of Tomorrow' به نظر می‌رسد نگرش خود را برای بازی در نقش‌های چالش‌برانگیز فیزیکی تغییر داده است. و سپس جوش برولین و یک بازیگر جوان بریتانیایی دیگر که واقعاً نمی‌شناسم، اما بنیشیو دل تورو واقعاً درخشش خاصی داشت. نقش او به طرز غیرمنتظره‌ای فوق‌العاده بود، کاملاً خام و خشن. به‌ویژه صحنه پایانی‌اش، هیچ‌کس نمی‌توانست آن را حدس بزند، اما واقعاً این‌گونه است. بدون شک هیچ بازیگر بزرگی حاضر به انجام این نقش نمی‌شد، با این حال به‌خوبی فیلم‌برداری شده و با حداقل خشونت، اما نیت بسیار واضح بود: مبارزه با نیروهای تاریک برای قطع سر منبع. یکی از بهترین فیلم‌های سال، بنابراین اگر به تماشای آن علاقه دارید، حتماً توصیه می‌شود. 8½/10 داستانی کلیشه‌ای که به‌نوعی با برخی اضافات جالب همراه است. داستان فوق‌العاده نیست، اما فیلمنامه واقعاً خوب است. دل تورو عملکرد خوبی دارد و همیشه دیدن هر فیلمی با امیلی بلانت لذت‌بخش است. عملکرد فوق‌العاده‌ای. کارگردانی نیز واقعاً خوب است و موسیقی متن قابل‌توجهی دارد که جو بسیار خوبی را ایجاد می‌کند. در نهایت، صحنه‌های اکشن به‌خوبی انجام شده‌اند و حس تحقیر را منتقل می‌کنند. هیچ آتش‌بازی در اینجا وجود ندارد، فقط چیزی که به واقعیت نزدیک‌تر است. 'سیکاریو' واقعاً یک فیلم اکشن خوب بود. بازی همه به‌ویژه امیلی بلانت بسیار خوب بود. صحنه‌ها به‌خوبی ساخته شده بودند. ★★★½ از صحنه اولیه مزرعه در _Inglourious Basterds_ دیگر چنین تسلط استادانه‌ای بر تنش قابل‌لمس ندیده‌ام. امتیاز نهایی: ★★★½ - به شدت توصیه می‌کنم زمانی برای تماشای آن بگذارید. هنوز هم یک تریلر جنایی فوق‌العاده با اجرای عالی است، اما بنیشیو دل تورو بهتر از همه است و باید برای آن نقش نامزدی اسکار دریافت می‌کرد، نه به‌حساب کارگردانی دنیس ویلنوو. مانند همیشه، فیلم‌برداری راجر دیکینز درخشان بود. **4.75/5** **نوعی معما خوب** یک عملیات امنیتی که در آن تعداد زیادی جسد کشف می‌شود، نشان می‌دهد که جنگ کارتل‌ها در افق در حال افزایش است، اما به شکل پنهانی، و به تشکیل یک تیم برای از بین بردن کارتل در مکزیک و هدف قرار دادن سرکردگان بزرگ می‌انجامد. فیلم بر دیدگاه‌های سه نفر در مسیر پرونده تمرکز دارد: اول کیت، یک تازه‌کار که قوانین را به‌دقت دنبال می‌کند و معتقد است که مأموریت یک مسئولیت اخلاقی است؛ دوم الکساندرو، که بنیشیو دل تورو او را بازی می‌کند و تجربه‌دار با نیت‌های مرموز است؛ و سوم سیلویو (مکسیمو هرناندز)، پلیس مکزیکی که مأموریت خود را دارد. همه این شخصیت‌ها دیدگاه خاص خود را دارند، که هر یک دیگری را به دنیای خود می‌کشد و مشخص نیست کدام یک از آن‌ها دیدگاه درستی دارد. فیلم بر روی سوالات و شخصیت‌ها تمرکز دارد، نه بر روی وقایع، تا به کارتل مکزیکی برسد. هر شخصیت یک جهت خاص برای رسیدن به هدف دارد و این باعث می‌شود که ایده‌های متضاد آن‌ها برخوردی تند بین نظم و هرج و مرج و بین فرمول‌هایی که اجازه عمل بد را می‌دهند و خط باریکی بین خوبی و بدی ایجاد کند. شخصیت‌های متضاد فیلم به آن راز و رمز می‌دهند و باعث می‌شوند ما در مورد آنچه دقیقاً در حال وقوع است و چرا به این شکل اجرا می‌شود، در شگفت بمانیم. سپس به‌سرعت با شخصیت‌ها آشنا می‌شویم، اما آن‌ها از طریق اعمال و واکنش‌های خود متضاد هستند. با این جزئیات، کارگردان و نویسنده توانستند نقطه‌نظر خود را به بیننده منتقل کنند و این سه چیز بود: اطلاعات چگونه و کی به بیننده می‌رسد؛ چگونه این اطلاعات پنهان می‌شود؛ و چگونه از این پنهان‌کاری بهره‌برداری می‌شود و در نهایت چگونه تنش ایجاد می‌شود. آیا کیت درست است یا مت و الکساندرو؟ آن‌ها کیت را به نقش حاشیه‌ای تبدیل کردند، پس چرا از ابتدا او را انتخاب کردند تا واکنش‌هایش را زیر فشار بگذارند، گویی عمداً در حال تحریک او بودند؟ ما صحبت‌های مت و الکساندرو و گفت‌و‌گوهای جانبی آن‌ها، همچنین برنامه‌ریزی و حرکاتشان با مأموریت و کیت را می‌بینیم و نمی‌دانیم چه در حال وقوع است، اما وقتی اطلاعات به ما می‌رسد، بدون ارزش به ما می‌رسد، گویی از نادانی کیت و حضور او برای اهداف خود بهره‌برداری می‌کنند، اما او در نخستین محل، این اهداف برایش ناشناخته‌اند. این اهداف مبهم یک مشکل در کاستن هستند، زیرا وقتی بیننده از آنچه در حال وقوع است آگاه نیست، موضوع مبهم می‌شود و وقایع غیرشفاف به نظر می‌رسند، اما کیت، از آنجا که او شخصیت اصلی است، همان مشکل را با بیننده دارد، بنابراین او به منبع قدرت تبدیل می‌شود و اساس فیلم را تشکیل می‌دهد. دیدن معما از این نوع فوق‌العاده بود. اجرای بازیگران فوق‌العاده است! _'سیکاریو' بسیاری از نقاط قوت دارد، از جمله فیلم‌برداری و طراحی صدا، اما این بازیگران هستند که این اثر را برای من به اوج می‌رسانند. امیلی بلانت عالی است، جوش برولین نیز بسیار خوب است. اما بنیشیو دل تورو، به نظر من، قوی‌ترین بازیگر است و من از تماشای او در نقش الکساندرو لذت بردم. از طرف دیگر، حضور جان برنثال و دنیل کالیو نیز خوب است. باید بگویم که این فیلم به اندازه‌ای که انتظار داشتم مرا مجذوب نکرد، اما این به معنای کم‌ارزش کردن این نیست که این یک فیلم سرگرم‌کننده است و قطعاً ارزش تماشا را دارد. منتظر دیدن دنباله‌های آن هستم. وقتی یک مأموریت داخلی به طرز قابل‌توجهی، اگرچه به‌طور نوآورانه، اشتباه می‌شود، مامور FBI با اشتیاق اما کمی naive "کیت" (امیلی بلانت) فرصتی پیدا می‌کند تا به تیمی بپیوندد که قرار است انتقام بگیرد. این تیم به رهبری "گراور" (جوش برولین) و شامل شخصیت قوی و ساکت و مرموز "الکساندرو" (بنیشیو دل تورو) است. او چندان از ظاهر او خوشش نمی‌آید، واقعاً او کل عملیات را تا حدودی مشکوک می‌داند، اما به ال پاسو می‌روند تا جنگ را علیه کارتل‌های مواد مخدر که به‌طور فزاینده‌ای مسلح و موفق هستند، متوقف کنند. هدف آن‌ها این نیست که با مکانیک این عملیات‌ها سر و کار داشته باشند، بلکه شناسایی و حذف سرکردگان است. چیزی که او (و ما) به‌زودی متوجه می‌شود این است که این یکی از آن مأموریت‌هاست که بیشتر مخفیانه است تا قانونی. بسیاری از قوانین کشیده، نادیده گرفته یا به‌طور کامل شکسته می‌شوند، زیرا تیم آن‌ها باید با سلاح‌های دشمن بجنگند تا شانسی برای ردیابی هدف اصلی خود - "منوئل دیاز" (برناردو ساراچینو) - داشته باشند. همچنین او به‌سرعت متوجه می‌شود که به‌طور کامل در جریان نیست، و واقعاً اطلاعات به آرامی به او داده می‌شود، به‌طوری‌که غالباً او را به سمت کناره‌گیری سوق می‌دهد. اما او ادامه می‌دهد، و همان‌طور که داستان پیش می‌رود، ما همه در معرض یک شبکه بی‌رحم، کارآمد و داخلی قرار می‌گیریم که به راحتی با تعقیب‌کنندگان خود که به‌طور نظری بهتر مسلح و آگاه هستند، برابر است. همچنین در این مرحله است که متوجه می‌شویم "الکساندرو" نیز دستور کار خود را دارد و برای هر کسی که بین او و وظیفه خود قرار گیرد، عواقب وخیمی خواهد داشت. با اینکه برولین واقعاً در اینجا حضور خاصی ندارد، اما تلاش قوی از بلانت را می‌بینیم که "کیت" با چالش‌های عمیق‌تری نسبت به اخلاق و اصول خود روبه‌رو می‌شود. دل تورو دیالوگ زیادی ندارد، اما دوباره با سبک کم‌گویی خود به‌خوبی عمل می‌کند. دیالوگ کم، فقط یک نوع شخصیت‌پردازی تهدیدآمیز که شما فقط می‌دانید تا زمانی که او در کنار اوست، در کنار اوست، و بعداً ممکن است این‌گونه نباشد. فیلم با قدرت شروع می‌شود و به‌خوبی شخصیت‌هایی را به ما معرفی می‌کند که قابل‌باور هستند، اگرچه چندان دلپذیر نیستند، در حالی که به ما نشان می‌دهند که ممکن است ارزیابی واقعی‌تری از جنگ برای کنترل صنعت مواد مخدر میلیارد دلاری باشد که ما در پرده بزرگ دیده‌ایم. سیکاریو یک تریلر کندسوز و پرتنش است که در ایجاد تنش موفق عمل می‌کند اما در عمق کمی کوتاه می‌آید. داستان درباره یک مامور ایده‌گرای FBI است که به دنیای خشن جنگ کارتل‌ها پرتاب می‌شود، جایی که مرزها بین درست و غلط به سرعت محو می‌شود. تنظیم عالی است و فیلم به خوبی تنش را ایجاد می‌کند، اما کمبود عمق در کارتل، که نیروی محرکه پشت چالش‌های قهرمان است، سرمایه‌گذاری کامل در خطرات را دشوار می‌کند. در حالی که برخی ممکن است رویکرد جداشده و سایه‌وار به شرورها را مورد تحسین قرار دهند، اما این احساس بی‌ارتباطی با ماموریت را برای من به وجود آورد. کارگردانی دنیس ویلنوو بی‌نظیر است و هر صحنه احساس عمدی و جوی را ایجاد می‌کند. فیلم‌برداری، به‌سرپرستی راجر دیکینز، فوق‌العاده زیباست و از نور، سایه و مناظر وسیع برای ایجاد تجربه بصری ترسناک استفاده می‌کند. صحنه‌های اکشن خام و واقع‌گرایانه هستند و صحنه عبور از مرز ممکن است یکی از بهترین‌ها در تریلرهای مدرن باشد. فیلمنامه، اگرچه از نظر ساختار محکم است، به‌طور کامل آنتاگونیست‌ها را پرورش نمی‌دهد و باعث می‌شود که درگیری یک‌طرفه به نظر برسد. اجراها فیلم را حمل می‌کند، با امیلی بلانت که کاراکتری را به‌خوبی به تصویر می‌کشد که از عمق خود خارج شده است، حتی اگر داستان او گاهی اوقات ناامیدکننده به نظر برسد. بنیشیو دل تورو واقعاً درخشش دارد و با شدت سرد و آرام خود هر صحنه‌ای را تحت تسلط قرار می‌دهد. جوش برولین نقش خود را به‌خوبی ایفا می‌کند به‌عنوان یک کارمند دولت آرام اما بی‌رحم و درست به اندازه کافی جذابیت اضافه می‌کند. موسیقی متن، که توسط یوهان یوهانسون ساخته شده، سنگین و تهدیدآمیز است و به‌خوبی با جو فیلم هماهنگ می‌شود. به‌طور کلی، سیکاریو از نظر فنی درخشان است، اما کمبود عمق در زمینه‌های کلیدی مانع از این می‌شود که برای من واقعاً عالی باشد.