فیلم Sicario: Day of the Soldado 2018

در مقایسهٔ دو فیلم Sicario، نسخهٔ نخست بی‌تردید قوی‌تر است، هرچند به‌نظر من نه به آن فاصله‌ای که بعضی‌ها نشان می‌دهند. هر دو فیلم عالی‌اند، اما به‌روش‌هایی متفاوت. شاید نیازی نبود این داستان به دنباله تبدیل شود، اما تجربهٔ سینماییِ Day of the Soldado برای من از بهترین‌های چند ماه اخیر بود و خوشحالم که ساخته شد. خلاصهٔ داستان: پس از یک حملهٔ انتحاری در کانزاس...

در مقایسهٔ دو فیلم Sicario، نسخهٔ نخست بی‌تردید قوی‌تر است، هرچند به‌نظر من نه به آن فاصله‌ای که بعضی‌ها نشان می‌دهند. هر دو فیلم عالی‌اند، اما به‌روش‌هایی متفاوت. شاید نیازی نبود این داستان به دنباله تبدیل شود، اما تجربهٔ سینماییِ Day of the Soldado برای من از بهترین‌های چند ماه اخیر بود و خوشحالم که ساخته شد. خلاصهٔ داستان: پس از یک حملهٔ انتحاری در کانزاس که پانزده نفر را می‌کشد، دولت آمریکا به مت گرِیور اختیار می‌دهد که «اقدامات شدیدتری» برای مقابله با کارتل‌های مواد مخدر مکزیک اتخاذ کند؛ کارتل‌هایی که مظنون به قاچاق تروریست‌ها از مرز هستند. گریور با استخدام آلخاندرو گیلایک مأموریتی عملیاتی را برای تحریک جنگ میان دو کارتل آغاز می‌کند: ترور وکیل یکی از کارتل‌ها و ربودن دختر رئیس کارتل رقیب. در طول مأموریت، گیلایک با دختر به‌نام ایزابل رابطه برقرار می‌کند، اما پس از عبور از مرز، پلیس مکزیک نقشه را خنثی می‌کند و ایزابل به بیابان می‌گریزد. در نهایت، با روشن‌شدن این که بمب‌گذاران کانزاس در واقع داخلی بوده‌اند، دولت دستور پایان مأموریت را صادر می‌کند که گریور از آن ناخشنود است. از نظر ساختاری و احساسی، Soldado به هیچ‌وجه به پای Sicario اصلی نمی‌رسد. فقدان شخصیت کیت مَیسر (امیلی بلانت) بیش از آن‌که خود او جایگزین‌ناپذیر باشد، به معنای نبود یک میانجی برای مخاطب است؛ وقتی مخاطب دیگر از زاویهٔ او دربارهٔ گریلِر و گیلایک چیز جدیدی نمی‌فهمد، فیلم از محافظه‌کاری فاصله می‌گیرد و سراغ رویکردی تمام‌عیار و بی‌پرده می‌رود. همین باعث شده تا روایت از لحاظ اخلاقی ساده‌تر و مستقیم‌تر شود و بخش‌هایی از مناقشه‌های سیاسی و اخلاقی صرفاً به‌عنوان پل‌هایی بین صحنه‌های درگیری عمل کنند. نقطه‌ضعف دیگر تکرار است: ایزابل بارها میان گروه‌ها دست‌به‌دست می‌شود و نقش او گاهی شبیه یک چرخۀ مکانیکی در خدمت پیش‌برد ماجرا به‌نظر می‌رسد. کارگردانیِ استفانو سولیما گرچه خشن و زمختِ لازم را دارد و به‌خوبی فضا را می‌سازد، اما به تیزیِ دنیس ویلنوِو نیست. عنوان فیلم هم در ترجمهٔ تحت‌اللفظی بی‌ربط جلوه می‌کند و شبیه نام یک اکشنِ دههٔ نود می‌ماند. با این حال، فیلم بسیار لذت‌بخش است. فیلمنامه تیز، مرتبط با زمانه، خشن و خوش‌قلم است — و در کنار آثار دیگرِ تیلور شدریان (مثل Hell or High Water و Wind River) نشان می‌دهد که او به‌سرعت به‌عنوان یکی از نویسندگان موفق هالیوود مطرح می‌شود. بازی‌ها هم برجسته‌اند: بنیشیو دل تورو تقریباً هیچ‌گاه لبخند نمی‌زند و جوش بролین همان اعتمادبه‌نفس و شاخ‌وشانهٔ همیشگی را دارد، هرچند اندکی از طعن‌وتیزکیِ نسخهٔ اول کاسته شده است. ایزابلِ مونر/مرسِد نیز حضور مثبت و مؤثری دارد. چند نکتهٔ فنی: فضا و صداسازی فیلم به‌خوبی شکل گرفته‌اند، اما نورپردازی در آغاز فیلم ضعیف و به‌چشم می‌آید؛ با پیش‌روی داستان کمتر محسوس می‌شود، اما همچنان قابل‌ذکر است. در مجموع، برای فیلمی که به‌نظر نمی‌رسید ضرورتی برای وجودش باشد، Soldado اثری محکم و سرگرم‌کننده است و من را برای ادامهٔ احتمالی داستان مشتاق نگه داشت. امتیاز نهایی: ۳.۵ از ۵ — فیلمی که من واقعاً از آن خوشم آمد و دیدنش را پیشنهاد می‌کنم.