فیلم 13 Assassins 2010

تا حدی قابل پیش‌بینی و بسیار خشن؛ عملاً یک فیلم اکشن است که در آن سیزده نفر به‌طور بی‌رحمانه‌ای ده‌ها نفر را به قتل می‌رسانند. با این حال تاکاشی میکه در خلق وحشتی واقعی از تاریکی درونی بشر مهارت دارد و این در تصویرسازی بی‌رحمانه‌اش از آنتاگونیست فیلم، لرد ناریتسوگو، آشکار است. این شخصیت‌پردازی انگیزه‌ای قوی برای تماشاگر فراهم می‌کند تا تا انتهای فیلم بماند...

تا حدی قابل پیش‌بینی و بسیار خشن؛ عملاً یک فیلم اکشن است که در آن سیزده نفر به‌طور بی‌رحمانه‌ای ده‌ها نفر را به قتل می‌رسانند. با این حال تاکاشی میکه در خلق وحشتی واقعی از تاریکی درونی بشر مهارت دارد و این در تصویرسازی بی‌رحمانه‌اش از آنتاگونیست فیلم، لرد ناریتسوگو، آشکار است. این شخصیت‌پردازی انگیزه‌ای قوی برای تماشاگر فراهم می‌کند تا تا انتهای فیلم بماند و شاهد نبرد حماسیِ حدوداً ۴۵ دقیقه‌ای در اوج داستان باشد، در امید دیدن اجرا شدن عدالت دربارهٔ ناریتسوگو. بازنمایی ژاپن دوران شوگون‌سالاریِ قرن نوزدهم به‌صورتی سرراست و باورپذیر انجام شده و نبرد پایانی، خشن و کاملاً ملموس است. قصه ساده و مستقیم است: نیمهٔ اول فیلم با دست و دلبازیِ کارگردان، یک ضدقهرمان شنیع و متنفرانگیز و در مقابل آن قاتلان عنوان‌دار و فرماندهٔ قهرمان‌شان، شینزائِمون، را می‌سازد؛ نیمهٔ دوم هم با خشم بی‌امانِ اکشن، خون و گل، مجازات شایسته را رقم می‌زند. اگر از این نوع فیلم‌ها خوشتان می‌آید، دیدن آن ارزشش را دارد. در روح آثار کوروساوا، میکه گروه بازیگران قدرتمندی را گرد آورده تا مبارزات نسبتاً حماسیِ قدرت در شوگون‌سالاری قرن نوزدهم را نمایش دهد. برادر شوگون به‌نظر منشاء آشوب است: او برخلاف دستور برادرش، بی‌رحمانه خانواده‌ای را قتل‌عام کرده و با این کار، خشم سامورایی باتجربهٔ شینزائِمون (با بازی کوجی یاکوشو) را برانگیخته؛ اما چون انتصاب سیاسی مهمی در ادو در راه است، ظاهراً دست‌نیافتنی است. عبور ناریتسوگو (گورو ایناگاکی) از دل جنگل‌های انبوه می‌تواند فرصتی برای انتقام فراهم آورد، اما همراهی او توسط ساموراییِ به‌همان اندازه مرگبارِ هانبِی (ماساچیکا ایچیمورا) و اسکورت بزرگش، کار را دشوار می‌کند. این سیزده نفر—با تنها یک راهنمای بی‌باک به نام کوئیاتا (یوسوکه ایسیا)—باید مسیر مورد انتظار دشمن را حدس بزنند و شانس را به نفع خود کاهش دهند. آن‌ها آن‌قدر با شرف‌اند که به تاکتیک‌های پنهانی روی نمی‌آورند؛ بنابراین هر نبرد باید علنی و با غرورِ آیینِ‌شان انجام شود. تقریباً در آخرین ساعت فیلم، مجموعه‌ای جذاب از سکانس‌های رزمی، حرکات چابک و حتی اندکی طنز سیاه را می‌بینیم. انرژی و آکروباتیک‌های نمایشی تماشایی‌اند، کثافت، گل و لای روی بدنشان بر اصالت صحنه می‌افزاید و موسیقی متن ملایم همه‌چیز را به یک پایان پرهیجان و نه‌چندان قابل پیش‌بینی می‌رساند. اگر آن را روی پردهٔ بزرگ ببینید، مثل بسیاری از فیلم‌های این ژانر جان می‌گیرد، و میکه از تکرارِ کلیشه‌ای که این نوع آثار را تهدید می‌کند، دوری می‌کند. اگر نسخهٔ ۱۹۶۳ کُدو را دیده و از آن لذت برده‌اید، این بازسازی هم شما را ناامید نخواهد کرد.