فیلم Appaloosa 2008

«نمی‌توانیم اجازه دهیم مأموران قانون‌مان بی‌دلیل مردم را تا نیمه‌جان کتک بزنند.» فیلم اپالوسا بر پایه رمانی هم‌نام از رابرت ب. پارکر (2005) ساخته شده است. کارگردان فیلم اد هریس است که همراه رابرت نات فیلمنامه را نوشته است. هریس علاوه بر کارگردانی، خود نیز در نقش اصلی بازی می‌کند و در کنار ویگو مورتنسن، رنه زلوِگر، جرمی آیرونز و لنس هنریکسن حاضر است. موسیقی اثر...

«نمی‌توانیم اجازه دهیم مأموران قانون‌مان بی‌دلیل مردم را تا نیمه‌جان کتک بزنند.» فیلم اپالوسا بر پایه رمانی هم‌نام از رابرت ب. پارکر (2005) ساخته شده است. کارگردان فیلم اد هریس است که همراه رابرت نات فیلمنامه را نوشته است. هریس علاوه بر کارگردانی، خود نیز در نقش اصلی بازی می‌کند و در کنار ویگو مورتنسن، رنه زلوِگر، جرمی آیرونز و لنس هنریکسن حاضر است. موسیقی اثر از جف بیل است و فیلم‌برداری را دین سملِر در لوکیشن‌هایی چون آلبوکرکی، آستین و سانتا فه بر عهده داشته است. شهر اپالوسا در دست مزرعه‌دار زورگوی رندال براگ (آیرونز) است که وقتی مارشال و معاونان جدیدش را بی‌رحمانه به قتل می‌رساند، خط قرمزش را رد می‌کند. اهالی شهر تصمیم می‌گیرند که بس است و برای حفظ قانون و نظم، دو کلانتر سیّار بی‌ملاحظه—ویرجیل کول (هریس) و همراهش اورِت هیچ (مورتنسن)—را استخدام می‌کنند. کول و هیچ با قدرت و قاطعیت آرامش را به اپالوسا بازمی‌گردانند، اما ورود آلی فرنچ (زلوِگر) باعث اختلاف و کشمکش میان این دو مرد می‌شود؛ ورود او زمانی نامناسب است چون آن‌ها در تلاش‌اند براگ را پای میز عدالت ببرند. در دوران معاصر، ژانر وسترن یکی از دشوارترین ژانرها برای فیلم‌سازان بوده است. با این حال اد هریس علیرغم تردیدهای سرمایه‌گذاران و فشارها، اپالوسا را ساخت—و فیلم به‌خوبی از آب درآمد. از آنجا که بنیاد داستان شباهت‌هایی با افسانه وایات ارپ دارد، در عمق روایت چیز چندان تازه‌ای عرضه نمی‌شود و بینندگان آشنا با فیلم «وارلاک» (1959) اثر ادوارد دمی‌ترینک ممکن است احساس آشنایی روایی کنند. با این حال اپالوسا با بازی‌های قوی و مناظری چشم‌نواز توانسته این کمبود را جبران کند. ترکیب مناسب از سکانس‌های اکشن، رمانس و طنز هم باعث شده فیلم به‌عنوان یک وسترن مدرن شایسته جلوه کند. گرچه کلیشه‌ها کم نیستند، اما هدف هریس بازنگری در ژانر نبوده بلکه بازتولید ارزش‌های کلاسیک وسترن است—فیلمی که از قالب‌های سنتی وسترن‌های بی‌گناه پیروی می‌کند و در عین حال موضوعات جنایی معاصر را حفظ می‌کند. بخش بهترینِ فیلم، گذر زمان با هریس و مورتنسن است. شخصیت‌های این دو به‌خوبی پرداخت شده‌اند و فیلمنامه آن‌ها را بیش از حد شعاری نمی‌کند. رابطه کول و هیچ مبتنی بر احترام و دوستی واقعی است و این پیوند با باورپذیری توسط هریس و مورتنسن جان گرفته است؛ آن‌ها پیش‌تر در فیلم «تاریخچه خشونت» با یکدیگر دوست شده بودند. زلوِگر و آیرونز نیز شایستگی قابل‌توجهی دارند؛ زلوِگر که در پی تعویق‌ها جای دیان لین را گرفت، نقشی کلیدی و جذاب ارائه می‌دهد و آیرونز به‌عنوان ضدقهرمانی زیرک و خوش‌بیان ظاهر می‌شود. اپالوسا فیلمی ظریف است، هم در روایت و هم در جنبه‌های فنی. موسیقی جف بیل مزاحمتی ایجاد نمی‌کند و عکاسی دین سمِلِر آن حس و حال کلاسیک موردنظر هریس را منتقل می‌کند (نورپردازی کم‌نور در صحنه‌های داخلی به‌ویژه موفق است). کارگردانی هریس روان و بی‌شتاب است و گاه‌به‌گاه نماها و ایده‌های الهام‌بخشی هم در آن دیده می‌شود—برای مثال حرکت دوربین رو به بالا در سکانسی که قطار روی پل عبور می‌کند. طراحی تولید نیز بی‌عیب است و در کنار بازیگران موثر در نقش‌های مکمل مانند هنریکسن و تیموتی اسپال، مجموعه‌ای خوش‌ساخت را رقم زده است. فیلمی دوست‌داشتنی که به همان محکمی دوستی محوری‌اش است. امتیاز: 7.5/10