فیلم Sweet and Lowdown 1999

این درام به سبک مستند روایت می‌شود و زندگی گیتاریست خیالی جاز «امت ری» (شان پن) را دنبال می‌کند. البته او آمریکاست و طبیعتاً «بهترین» در سراسر دنیا به‌حساب می‌آید — خوب، در واقع دومینِ بهترین — و این ادعا با اظهارات چاپلوسانهٔ مکررِ مستقیم به دوربین از کسانی که ظاهراً کارشناس‌اند و سپس با اجرای خودش که قطعاتی از دیژانگو رینهارت، استفان گراپللی و...

این درام به سبک مستند روایت می‌شود و زندگی گیتاریست خیالی جاز «امت ری» (شان پن) را دنبال می‌کند. البته او آمریکاست و طبیعتاً «بهترین» در سراسر دنیا به‌حساب می‌آید — خوب، در واقع دومینِ بهترین — و این ادعا با اظهارات چاپلوسانهٔ مکررِ مستقیم به دوربین از کسانی که ظاهراً کارشناس‌اند و سپس با اجرای خودش که قطعاتی از دیژانگو رینهارت، استفان گراپللی و دوک الینگتون را می‌نوازد، تأیید می‌شود. کارگردان وودی آلن به این سبک موسیقایی علاقه‌مند است و در مقام ادای احترام‌های ساختگی، این یکی چندان هم بد نیست. بخش عمده‌ای از این کیفیت مدیون نقش‌آفرینی قوی شان پن است که شخصیت نسبتاً زننده‌ای را بازی می‌کند؛ خودخواهی او احتمالاً فقط توسط وسواس روزافزونش نسبت به «هتی» خجالتی و لال (اجرای چشم‌نواز سامانتا مورتون) تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد؛ زنی که به او وابسته می‌شود، اما آیا ممکن است او نیز در برابر میل خود به هتی وابسته شود؟ فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است و توجه زیادی به جزئیات شده؛ در نشان‌دادن اهمیت داشتن تکیه‌گاه‌های قابل‌قبول در زندگی آدم‌ها موفق عمل می‌کند. گفت‌وگوها برای من کمی بیش از حد بی‌وقفه‌اند و فرصت کمی برای نفس‌کشیدن باقی می‌ماند چون فیلم با شتاب پیش می‌رود، اما گاهی اوقات همه‌چیز واقعاً و ناراحت‌کننده‌ای قابل‌باور است. حیف از این اغراق مداوم — مگر می‌شود کسی بهترین گیتاریست جهان باشد؟ هوم؟