فیلم Sansho the Bailiff 1954

وقتی حاکم استانی مهربان تلاش می‌کند تا مردمش را از قساوت ارتش محافظت کند، از مقام برکنار و تبعید می‌شود. همسر و فرزندانش بعدها مجبور می‌شوند پیاده او را همراهی کنند؛ اما به‌خاطر نداشتن امکانات لازم، به چنگ قاچاقچیان انسان می‌افتند و خانواده از هم جدا می‌شود. دختر و پسر جوان به‌زودی توسط شخص مذکور خریداری و به کار سخت و بیرحمانه‌ای وادار می‌شوند؛ تنها...

وقتی حاکم استانی مهربان تلاش می‌کند تا مردمش را از قساوت ارتش محافظت کند، از مقام برکنار و تبعید می‌شود. همسر و فرزندانش بعدها مجبور می‌شوند پیاده او را همراهی کنند؛ اما به‌خاطر نداشتن امکانات لازم، به چنگ قاچاقچیان انسان می‌افتند و خانواده از هم جدا می‌شود. دختر و پسر جوان به‌زودی توسط شخص مذکور خریداری و به کار سخت و بیرحمانه‌ای وادار می‌شوند؛ تنها پسر آن مرد، «تارو» (Akitake Kôno)، به حالشان اهمیت نشان می‌دهد. آیا او می‌تواند کمک کند؟ آیا آن‌ها می‌توانند در برابر این بی‌تفاوتی و ستم، ذره‌ای از نجابت و شرافت پیشین خود را حفظ کنند؟ آیا خانواده روزی دوباره به یکدیگر بازمی‌گردد؟ تماشای این فیلم چشم‌نواز است. تصویربرداری تاریک و غم‌ناک، به‌طرز مؤثری حس اندوه نسبت به کودکان را که برای بقا در زندگی جدید می‌کوشند، برمی‌انگیزد. بارقه‌هایی از امید وجود دارد، اما کنجی میزگوچی به‌خوبی انتظارات بیننده را مدیریت می‌کند؛ راه آسان و روشن در انتظار نیست؛ روزهای روشن شاید پیش رو باشند، اما معلوم نیست که یکی یا هر دو یا هیچ‌یک از کودکان به آنجا برسند. بازی‌ها متین و سرشار از شخصیت‌اند — به‌ویژه «آن‌جو» جوان (Kyôko Kagawa) که از برادر کوچک و آسیب‌پذیرش «زوشیو» (Yoshiaki Hanayagi) مراقبت می‌کند. موسیقی فیلم، ترکیبی از مضامین ژاپنی و کلاسیک است که به‌خوبی با تصاویر متضاد فقر و ثروت، قساوت و مهربانی در این داستانِ بربریت و انتقام هم‌خوانی دارد. فیلم‌برداری در پرده‌ی سینما جلوه‌ای ویژه می‌یابد و تصاویر را تاثیرگذارتر می‌کند، اما حتی روی تلویزیون هم این دو ساعت، بیننده را واقعاً میخکوب می‌کند.