فیلم Happy Gilmore 1996

آقای آنگری به خوبی خشم را به تصویر می‌کشد... این یک داستان واقعی است. تمام دوستان من گلف‌باز هستند، اما این ورزش برای من نیست. یک بار به خاطر اصرار آنها، با آنها گلف بازی کردم. در یکی از حفره‌های پار ۴، به جای استفاده از چوب درایور، با یک پوتری به سمت سبزه زدم و به‌طور مستقیم و محکم ضربه زدم و در نهایت در...

آقای آنگری به خوبی خشم را به تصویر می‌کشد... این یک داستان واقعی است. تمام دوستان من گلف‌باز هستند، اما این ورزش برای من نیست. یک بار به خاطر اصرار آنها، با آنها گلف بازی کردم. در یکی از حفره‌های پار ۴، به جای استفاده از چوب درایور، با یک پوتری به سمت سبزه زدم و به‌طور مستقیم و محکم ضربه زدم و در نهایت در ۳ ضربه توپ را داخل کردم، که این باعث شگفتی دوستانم شد! هدف از این داستان این است که بگویم چقدر از فیلم «هپی گیلور» لذت بردم. این فیلم به طرز سرگرم‌کننده‌ای به این ورزش انتقاد می‌کند و با بیان اینکه هر کسی می‌تواند به سبک خود بازی کند، فضایی شاداب ایجاد می‌کند. البته این یک فیلم کاملاً بی‌فکر است، با داستانی که به اندازه خودش احمقانه به نظر می‌رسد - یک بازیکن هاکی روی یخ که ناموفق و عصبانی است، به گلف روی می‌آورد تا پولی به‌دست آورد و خانه مادربزرگش را از ضبط شدن نجات دهد - و البته او به یک شخصیت مشهور در میان گلف‌بازان تبدیل می‌شود. آدام سندلر همیشه سلیقه خاصی در کمدی دارد و این فیلم بیشتر برای طرفداران او مناسب است. راستش را بخواهید، این نسخه ابتدایی از سندلر است که در آن فریاد می‌زند و فحش می‌دهد و او از این نقطه به بعد در سطح سینمایی بهتر عمل کرده است. پس چه کار می‌توان کرد؟ من خیلی خندیدم، اما می‌بینید که من یک طرفدار سندلر هستم (هرچند برخی از فیلم‌هایش را به شدت دوست ندارم)، این فیلم مرا شاد کرد و گاهی فقط همین را از یکی از فیلم‌هایش می‌خواهم. ۷ از ۱۰ آدام سندلر فیلم‌های خوبی زیادی می‌سازد. چه کسی این فیلم را دوست ندارد؟ اگر این فیلم را دوست ندارید، پس مشکلی دارید. قیمت اشتباه است، خانم! در حالی که «هپی گیلور» یک فیلم کمدی است، اما کمدی آن، حداقل برای من، بسیار ضعیف بود. این کمدی به نظر تحمیلی می‌رسید و به‌طور کلی احمقانه بود. فیلمی کسل‌کننده.