فیلم Happy Gilmore 1996

آقای عصبانی خشمش را به‌خوبی بروز می‌دهد... داستان واقعی: همه دوستانم گلف‌بازند، ولی این ورزش برای من نیست. یک‌بار بعد از اصرارشان با آن‌ها بازی کردم؛ در یک هول پار ۴ به‌جای درایور از پاتر استفاده کردم تا روی گرین بروم؛ عملاً محکم و مستقیم زدم و توپی که زدم را در سه ضربه وارد سوراخ کردم، که دوستانم را حسابی شکه کرد! هدف این خاطره توضیح...

آقای عصبانی خشمش را به‌خوبی بروز می‌دهد... داستان واقعی: همه دوستانم گلف‌بازند، ولی این ورزش برای من نیست. یک‌بار بعد از اصرارشان با آن‌ها بازی کردم؛ در یک هول پار ۴ به‌جای درایور از پاتر استفاده کردم تا روی گرین بروم؛ عملاً محکم و مستقیم زدم و توپی که زدم را در سه ضربه وارد سوراخ کردم، که دوستانم را حسابی شکه کرد! هدف این خاطره توضیح این است که چرا از «هپی گیل‌مور» این‌قدر لذت بردم؛ فیلم با کنایه‌هایی به ورزش می‌تازد و به‌طور ابلهانه‌ای می‌گوید هر کس می‌تواند به سبک خودش بازی کند. طبیعتاً این یک فیلم سطحی و بی‌مغز است، با داستانی به همان اندازه مضحک — یک بازیکن هاکی شکست‌خورده و عصبانی سراغ گلف می‌آید تا با پولی که برنده می‌شود خانه مادربزرگش را از توقیف نجات دهد — و طبعا تبدیل به چهره‌ای مشهور در جامعه گلف‌بازان می‌شود. سندلر همیشه سبک مخصوص خودش در کمدی داشته و این فیلم بیشتر برای طرفداران اوست. راستش این همان سندلر ابتدایی است: پرهیجان و فحاش، و از این نقطه به بعد در سطح سینمایی بهتر شد. چه کاری از دستت برمی‌آید؟ من خیلی خندیدم؛ من طرفدار سندلرم (هرچند بعضی فیلم‌هایش را واقعاً دوست ندارم)، این فیلم حالم را خوب کرد و گاهی همین کافی است. ۷/۱۰ آدام سندلر فیلم‌های خیلی خوبی ساخته. چه کسی این فیلم را دوست ندارد؟ اگر این را دوست نداری، مشکلی با تو هست. «قیمت اشتباهه، لعنتی!» فیلم کمدی «هپی گیل‌مور» برای من اصلاً خنده‌دار نبود. شوخی‌ها در ذهن نمی‌ماند، مصنوعی به‌نظر می‌رسید و کاملاً احمقانه بود. فیلمی کسل‌کننده.