فیلم The World’s Greatest Athlete 1973

کاملاً معمولی. «The World’s Greatest Athlete» حس ترکیبی از چیزهایی را دارد که قبلاً در دورهٔ فعلی دیزنی دیده‌ایم. فیلم تأثیرگذارش نیست؛ داستان ابلهانه و انتخاب بازیگران نه‌چندان قوی هم کمکی نمی‌کنند. جان آموس بهترین نقطهٔ فیلم است و از آنچه او ارائه می‌دهد لذت بردم. جدا از او، به سختی می‌توانم بازیگر قابل‌ذکری به یاد بیاورم. راسکو لی براون—که در یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام، «Treasure Planet»،...

کاملاً معمولی. «The World’s Greatest Athlete» حس ترکیبی از چیزهایی را دارد که قبلاً در دورهٔ فعلی دیزنی دیده‌ایم. فیلم تأثیرگذارش نیست؛ داستان ابلهانه و انتخاب بازیگران نه‌چندان قوی هم کمکی نمی‌کنند. جان آموس بهترین نقطهٔ فیلم است و از آنچه او ارائه می‌دهد لذت بردم. جدا از او، به سختی می‌توانم بازیگر قابل‌ذکری به یاد بیاورم. راسکو لی براون—که در یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام، «Treasure Planet»، حضور دارد—خوب است اما شخصیتش برایم خسته‌کننده بود. به نظرم ایدهٔ کلی پتانسیل دارد، اما همان‌طور که در دهه‌های اول این استودیو معمول بود، آن را احمقانه و سطحی ساخته‌اند به جای اینکه معنا و عمق بدهند. با تغییرات زیادی می‌شد این را به داستانی بهتر دربارهٔ بلوغ یا قهرمان دست‌کم‌گرفته‌شده با لحن مناسب‌تر تبدیل کرد؛ هرچند آن‌وقت فیلم کاملاً متفاوتی می‌شد. در نهایت، موسیقی متن به‌طرز غافل‌گیرکننده‌ای خوب است و صحنهٔ پایانی طنزآمیزترین لحظهٔ فیلم است. خارج از این‌ها و حضور آموس، فیلم بی‌روح و کم‌رمق است.