فیلم The Exterminating Angel 1962

این فیلم نه تنها یکی از آثار مورد علاقه‌ام از لوییس بونوئل است، بلکه در فهرست بهترین فیلم‌های وحشت‌آور من هم جایگاه بالایی دارد — و جالب اینکه هیچ پریدن از صندلی یا ترس ناگهانی در آن وجود ندارد. جمعی از بزرگان و سرشناسان برای یک مهمانی شام باشکوه در خانهٔ «لوسیا» (لوسی گالاردو) و همسرش «ادموندو» (انریکه رامبال) گرد آمده‌اند. قبلاً مشخص شده بود...

این فیلم نه تنها یکی از آثار مورد علاقه‌ام از لوییس بونوئل است، بلکه در فهرست بهترین فیلم‌های وحشت‌آور من هم جایگاه بالایی دارد — و جالب اینکه هیچ پریدن از صندلی یا ترس ناگهانی در آن وجود ندارد. جمعی از بزرگان و سرشناسان برای یک مهمانی شام باشکوه در خانهٔ «لوسیا» (لوسی گالاردو) و همسرش «ادموندو» (انریکه رامبال) گرد آمده‌اند. قبلاً مشخص شده بود که میان کارکنان‌شان نارضایتی هست و تعجبی ندارد که بسیاری از آن‌ها قبل از سرو غذا گریخته‌اند. این فقط آغاز شب/صبح بدشان است، چرا که حوادثی پیش‌پاافتاده به‌تدریج با تکرار نگران‌کننده‌ای رخ می‌دهد. وقتی ساعت چهار می‌زند، میزبان‌ها درمی‌یابند که تا این ساعت کسی حتی قصد رفتن به خانه را نداشته است — آیا همه آن‌قدر سرگرمند؟ این وضعیت دوام نمی‌آورد وقتی تحویل‌ها صبح نرسد و به دلایلی غیرقابل‌فهم هیچ‌کس نتواند خود را به درِ ورودی برساند. با اینکه گرسنه و تشنه‌اند و بتدریج به هم می‌تازند—با اثراتی تقریباً جانوری—هنوز از شکستن این محبوسیت عاجزند. در همان حال جمعیتی از مردم و مأموران پلیس بیرونِ کاخ‌مانندِ خانه تجمع کرده‌اند که آن‌ها هم به داخل رفتن قادر نیستند. شاید تنها «لا والکیریا» (سیلویا پینال)—که بسیاری از مهمانان به‌خاطر باکره‌ماندنش به او کم‌مِهر می‌ورزند—بتواند راه فرار بیابد؟ یا...؟ آنچه فیلم را در لحظاتی واقعاً دلهره‌آور می‌کند، تأثیری است که این اسارت بر رفتار آنان می‌گذارد. جامعهٔ مودبشان به‌سرعت به نوعی بقا برای قوی‌ترها، چه از نظر جسمی و چه از نظر فکری، تنزل می‌یابد. پوسته‌های مؤدبانه‌شان کنار می‌رود و ریاکاری‌ها و دورویی‌های فراوانِ این شهروندان ظاهراً شرافتمند و کاتولیک عیان می‌شود. هر مقدار اعتماد میان‌شان بود به آستانهٔ فروپاشی می‌رسد و برای تماشاگر، حس اینکه نیرویی ماورایی دارد رویدادها را رقم می‌زند، به‌طرزی آزاردهنده و نافذ است. تصور کنید باید از درِ حمام عبور کنید، اما بدن‌تان، هرچقدر هم مشتاق، اجازه نمی‌دهد پاهایتان از آن در بگذرند — این حالت به‌نوعی ترسناک است که پیش از این روی پرده ندیده‌ام. آیا آن‌ها بالاخره موفق به فرار خواهند شد، یا برای همیشه به سوزاندن مبلمان برای گرم‌شدن و شاید حتی خوردن یکی از بره‌هایی که ناگهان میان‌شان پدید آمده‌اند، محکوم می‌شوند؟ شاید این فیلم استعاره‌ای از حکومت فرانکو در آن دوران اسپانیا است؛ رژیمی که می‌توانست زمین حاصل‌خیزی برای بهره‌کشی و دوگانه‌رویی‌های مذهبی فراهم کند که مهمانان یا هم‌عصران‌شان در قبالش مسئول باشند؛ یا ممکن است صرفاً خیال‌پردازی شومی از ذهن یک آرتیست خلاق باشد، یا ترکیبی از هر دو. ببینید و قضاوت کنید، اما آماده باشید که احساس ناخوشایندی خواهید داشت.