فیلم Sin City: A Dame to Kill for 2014

این فیلمی است که باید تمام توجه‌تان را معطوفش کنید. نمی‌توانید هم‌زمان با تماشای فیلم کتاب بخوانید یا به تبلت‌تان نگاه کنید؛ در غیر این صورت مانند دیدن نیمی از یک نقاشی است. تمام جذابیت فیلم متکی بر ارائه بصری آن است: استفاده از بازیگران واقعی در قالبی کارتونی سیاه‌وسفید (با تأکید بر سیاه) و گاه‌وبی‌گاه پاشیده شدن رنگ‌ها بسیار تماشایی است. اگر نگاهتان را...

این فیلمی است که باید تمام توجه‌تان را معطوفش کنید. نمی‌توانید هم‌زمان با تماشای فیلم کتاب بخوانید یا به تبلت‌تان نگاه کنید؛ در غیر این صورت مانند دیدن نیمی از یک نقاشی است. تمام جذابیت فیلم متکی بر ارائه بصری آن است: استفاده از بازیگران واقعی در قالبی کارتونی سیاه‌وسفید (با تأکید بر سیاه) و گاه‌وبی‌گاه پاشیده شدن رنگ‌ها بسیار تماشایی است. اگر نگاهتان را کوتاه کنید چیزی را از دست می‌دهید. صدای زمینه شبیه داستان‌های کارآگاهی قدیمی نیز حس فرو افتادن در یک کارتون کهنه را تقویت می‌کند. داستان‌ها خود چندان درخشان نیستند، اما برای پیشبرد فیلم کافی‌اند. بازیگران اصلی در نقش‌هایشان جا افتاده و اجراهای لذت‌بخشی دارند؛ شاید به‌جز بروس ویلیس که اغلب غمگین و کم‌تحرک به‌نظر می‌رسد — هرچند نقش او به‌خودی‌خود کم‌پاداش بود — و مِیکی رورک که به‌خوبی نقش مرد خشن و اغراق‌شده مارو را ایفا می‌کند. فیلم خشونت زیادی دارد؛ اگر بخواهید قیاس کنید، خشونتش در حد «کیل بیل» است. بدون عناصر کارتونی و تعویض‌های گاه‌به‌گاه به تصاویر سیلوئت، خشونت اثر می‌توانست آزاردهنده باشد، اما فضای کارتونی فیلم این امر را قابل‌تحمل می‌کند. با این حال فیلم برای افرادی که به صحنه‌های خشن حساس‌اند مناسب نیست. این عملاً دومین فیلم «سین سیتی» است و بر اساس یک کمیک ساخته شده و حضور رابرت رودریگز در کار سازگاری با انتظار تماشاگر است. نکته‌ای که کمی مرا ناراحت کرد این بود که فیلم حول دو داستان جداگانه می‌چرخید؛ انتظار داشتم این دو داستان در طول فیلم به‌نحو محسوسی با هم درآمیزند و کمی مأیوس شدم وقتی داستان دوم به پایان رسید و فیلم نیز خاتمه یافت. در مجموع از این فیلم لذت بردم. در استفاده از تصاویر سیاه‌وسفید و شخصیت‌های کارتونی واقعاً متمایز است؛ تیره، تلخ و در عین حال خنده‌دار است و برای کسی که به تصویربرداری علاقه دارد، نماها واقعاً زیبا و چشم‌نوازند. این فیلم به پای قسمت اول نمی‌رسد. رنگ‌آمیزی بیش از حد است؛ به‌جای لکه‌های کوچک رنگ، رنگ همه‌جا را فرا گرفته و نتیجه کار مناسب نیست. اوا گرین برای نقش ایوا بی‌نقص است؛ کاش داستان او در فیلم اول گنجانده شده بود.