فیلم Sunday Bloody Sunday 1971

باب (موری هد) اینجا هم از رابطه سود می‌برد و هم از آن لذت می‌برد؛ او مرکز یک مثلث عاشقانه توافقی میان پزشک یهودی مسن‌تر، دنیل (پیتر فینچ)، و الکسِ از یکنواختی زندگی خسته (گلندا جکسون) است. چیز پست و ناپاکی در کار نیست، ولی او آن دو را طوری نگه می‌دارد که همیشه تا حدی علاقه‌مند بمانند—به اندازه‌ای که خسته نشوند، اما نه آن‌قدر...

باب (موری هد) اینجا هم از رابطه سود می‌برد و هم از آن لذت می‌برد؛ او مرکز یک مثلث عاشقانه توافقی میان پزشک یهودی مسن‌تر، دنیل (پیتر فینچ)، و الکسِ از یکنواختی زندگی خسته (گلندا جکسون) است. چیز پست و ناپاکی در کار نیست، ولی او آن دو را طوری نگه می‌دارد که همیشه تا حدی علاقه‌مند بمانند—به اندازه‌ای که خسته نشوند، اما نه آن‌قدر که به کامل بودن بیندیشند. معشوق جوان‌شان هنرمند است—هنری شبیه سازه‌های مکانو بیشتر تا مونه—و وقتی فرصتی برای سفر به نیویورک پیش می‌آید، باید انتخابی جدید کند و در بیان آن به شریکانش دچار مشکل می‌شود؛ آنها هم باید با احتمالِ نبودن او در زندگی‌شان کنار بیایند. الکس که تازه طلاق گرفته، خسته است: از شغلش، از بچه‌های پرهیاهو، و از شریک شدن معشوقش. او تجربه‌های دیگری هم داشته، اما این جوان نوعی تازگی و سرزندگی در او پدید آورده. دنیل در فرهنگ و محیطی رشد کرده که از او انتظار دارند با زن جوان مناسبی—یا حتی زنی مطلقه—ازدواج کند تا موقعیت حرفه‌ای‌اش را تقویت نماید. او نمی‌تواند به‌صراحت گرایش خود را ابراز کند و واقعاً هم عاشق باب نیست؛ می‌داند این مرد برای زندگی‌اش مضر است، اما مثل الکس گمان می‌کند با بودن او وضع بهتر از نبودنش است. در هفته منتهی به سفر، ما این سه‌گانه را دنبال می‌کنیم در آزمون‌های آن دوره‌ای که حقیقت و خیال در هم می‌آمیزند و هر یک باید با شیاطین درون خود روبه‌رو شود. فینچ احتمالاً نقش پرمایه‌تری دارد و مرد درگیر تضاد را با ظرافتی مثبت بازی می‌کند—حتی در برخورد با بیمارانی که بیش از حد نگران بیماری‌اند. جکسون نیز با نگاهی لبخندآلود و خویشتندارانه نقشی را ایفا می‌کند که به‌واسطه واقع‌گرایی‌اش کاملاً طبیعی جلوه می‌کند. اما برای من هِد واقعاً می‌درخشد. ظاهراً سبک‌سر و خودخواه است، اما هرچه بیشتر نقش باب را بازی می‌کند، شخصیتش طبیعی‌تر و پیچیده‌تر می‌شود و وجود تقریراً گذرای او آشکارتر و ناپرهم‌تر به نظر می‌آید. فیلم از نظر ریتم تند نیست، ولی این کندی به اجراها و فیلمنامه‌ای نسبتاً تیزبین فرصت می‌دهد عمیق‌تر اثر کنند، پیش از پایان‌بندی‌ای که احتمالاً تنها راهِ ممکن برای جمع‌بندی ماجرا بود. فیلم امروز تا حدودی تاریخ‌مند شده و شوک زمانی‌اش کاهش یافته، اما هنوز رساله‌ای جالب درباره آداب و اوایل دهه ۱۹۷۰ است.