فیلم The Duke 2020

خوشحالم بالاخره فرصت دیدن فیلم «دوک» روی پرده را پیدا کردم؛ اکرانش از سپتامبر ۲۰۲۰ عقب افتاده بود و در اکران فوریه ۲۰۲۲ هم نتوانستم ببینمش، امروز بعدازظهر یکی از آخرین سانس‌ها را دیدم. معمولاً تریلرها را دنبال نمی‌کنم اما ناخواسته یکی از تریلرهای این فیلم را قبل از فیلم دیگری دیدم که جذاب به نظر می‌رسید — و حالا که خود فیلم را دیده‌ام، می‌توانم...

خوشحالم بالاخره فرصت دیدن فیلم «دوک» روی پرده را پیدا کردم؛ اکرانش از سپتامبر ۲۰۲۰ عقب افتاده بود و در اکران فوریه ۲۰۲۲ هم نتوانستم ببینمش، امروز بعدازظهر یکی از آخرین سانس‌ها را دیدم. معمولاً تریلرها را دنبال نمی‌کنم اما ناخواسته یکی از تریلرهای این فیلم را قبل از فیلم دیگری دیدم که جذاب به نظر می‌رسید — و حالا که خود فیلم را دیده‌ام، می‌توانم تأیید کنم واقعاً خوب است. فیلم کاملاً بریتانیایی است؛ دقیق‌تر بگویم لهجه‌اش متعلق به شمال‌شرقی انگلستان است و جیم برودبنت با لهجه بامزه‌ی جوردی ظاهر می‌شود — من اهل جنوب هستم اما لهجه برایم کاملاً درست به نظر رسید. برودبنت انتخاب بسیار خوبی برای نقش اصلی است و تمام ویژگی‌های لازم برای نقش کِمپتون بانتون را دارد. هلن میرن هم نقش خوش‌اثر و قابل‌توجهی ایفا می‌کند. متیو گود هم نقش کوچکتری دارد. فیلم بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده و طوری روایت می‌شود که هم سرگرم‌کننده و هم معنی‌دار است — گاهی کمی بیش از حد دلنشین می‌شود اما در اغلب مواقع احساسات صادقانه‌ای منتقل می‌کند. اشاره‌ای هم به «دکتر نو» وجود دارد که تماشایش جالب بود. فیلم دلنشین و دوست‌داشتنی است؛ بی‌شک اگر فرصت داشتید ارزش دیدن دارد. جیم برودبنت و هلن میرن دو بازیگری هستند که معمولاً دنبالشان می‌کنم و هر کاری که در آن‌ها باشند، می‌بینم. این هم یکی دیگر از فیلم‌هایی است که بر اساس رویدادهای واقعی ساخته شده. من با این رویکرد مشکلی ندارم، البته در صورتی که خوب اجرا شده باشد، اما به‌عنوان کسی که رمان می‌نویسد گاهی دوست دارم شرکت‌های تولید بیشتر از فیلمنامه‌نویسانی که داستان‌های کاملاً تخیلی می‌نویسند حمایت کنند. این نکته اما چیزی از ارزش‌های فیلم کم نمی‌کند. برودبنت در تمام طول فیلم خوب است، به‌ویژه در صحنه‌ای در دادگاه که توانایی‌اش در جذب هیئت منصفه تقریباً به تنهایی ارزش دیدن فیلم را دارد. هلن میرن در نقش زنی خانه‌دار و تقریباً فرسوده کاملاً در نقش فرو می‌رود و اجرای بسیار خوبی دارد. فیلم توجه مرا کاملاً حفظ کرد و پیچشی کوچک در داستان داشت که انتظارش را نداشتم، هرچند پس از آشکار شدن، کاملاً منطقی به نظر می‌رسید. اگر فرصت پیش بیاید، دوباره هم حاضر به تماشای فیلم هستم؛ برای من این تمایل به تماشای مجدد است که برنامه‌سازی متوسط را از آثار واقعاً سرگرم‌کننده جدا می‌کند.