فیلم Happiest Season 2020

تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره می‌بینمش و پیشنهاد می‌کنم. یک مزیت بزرگ این است که قبل از دیدن فیلم تا حد امکان چیز کمی درباره‌اش بدانید: عمدتاً انتظارات را کم می‌کند و اجازه می‌دهد سورپرایزهای کوچک فیلم شما را در طول تماشا خوشحال کنند. فیلم را به‌خاطر کریستن استوارت دیدم، اما خوشحال شدم که کلئا دووال هم در آن حضور دارد و بارها از دیدن چهره‌های آشنا...

تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره می‌بینمش و پیشنهاد می‌کنم. یک مزیت بزرگ این است که قبل از دیدن فیلم تا حد امکان چیز کمی درباره‌اش بدانید: عمدتاً انتظارات را کم می‌کند و اجازه می‌دهد سورپرایزهای کوچک فیلم شما را در طول تماشا خوشحال کنند. فیلم را به‌خاطر کریستن استوارت دیدم، اما خوشحال شدم که کلئا دووال هم در آن حضور دارد و بارها از دیدن چهره‌های آشنا لذت بردم: مخصوصاً مری هالند، آلیسون بری و آوبری پلازا. راستش با خیلی از قصه‌های «قرار است از کمد بیرون بیایم ولی هنوز نه» آشنا نیستم، اما فیلم‌های «راز برای تعطیلات» و «به خانواده‌ام نگو فلان‌چیز» زیاد دیده‌ام، و جالب است که این فیلم از همان مفهوم استفاده می‌کند تا خیلی زود جریان داستان را به هم بزند. بخش عمده‌ای از فیلم بر پایه شوخی‌های آزاردهنده است، اما طوری اجرا شده که هم برای ابی همدردی ایجاد می‌کند و هم به‌طرزی دل‌نشین خنده‌آور است. اگر یک نکته منفی واقعی وجود داشته باشد، شاید این باشد که فیلم سعی می‌کند تقریباً خیلی چیزها را با هم انجام دهد، اما در مجموع موفق می‌شود. بله، من عملاً از هارپر بدم می‌آید، اما این همان هدف فیلم است و او هم به‌نوعی هم قربانی است و هم آنتاگونیست. تغییر مسیر روایت وقتی اتفاقات شروع به حل شدن می‌کنند بخش «بد» ماجراست، ولی در نهایت پایانی رضایت‌بخش رقم می‌زند. از اینکه این پیشنهاد کریسمسی هولو را این‌قدر دوست داشتم، تعجب کردم، چون ممکن است از حجم فیلم‌های رمانتیک تعطیلاتی که هر سال منتشر می‌شوند خسته شوی. فیلم چند زیرژانر را ترکیب می‌کند: داستان آشنای بیرون آمدن، خانواده‌ی ناسالمِ تعطیلاتی، و حتی تا حدی فضای مثلث عشقی. پسر مارتین لوی باعث افتخار اوست؛ دن لوی واقعاً صحنه‌ها را می‌قاپد. سریع تصمیم گرفتم هر چه بیشتر از او باشد، بهتر. شیمی بین دو بازیگر اصلی برای من کاملاً مشخص نبود و معلوم نیست چرا. در واقع من شیمی بیشتری بین هارپر و نامزد سابقِ ابی، رایلی، دیدم. همچنین فرصت خوبی برای دادن شخصیت بیشتر به دو بچه‌ای که همیشه اخم‌کرده‌اند از دست رفت؛ به نظرم باید کمی شخصیت به آن‌ها اضافه می‌شد. (و این همه اسمِ جنسیت‌خنثی برای بسیاری از شخصیت‌های زن چه وضعیتی است؟ هارپر، تیپر، اسلون، رایلی، هری، کلی و اشلی — عجیب.) مری استینبرگن مثل همیشه نقشِ همسر و مادر خانواده را خوب بازی می‌کند، هرچند احساس کردم تا قبل از اینکه در پایان موضعش را نشان دهد کمی به حاشیه رانده شده است. پس اگرچه این فیلم وارد حلقهٔ فیلم‌های کریسمسِ تکرار شوندهٔ من نمی‌شود، از آن لذت بردم (با اندکی تأسف که کمی تلاش بیشتر می‌توانست آن را خیلی خوب کند). نویسندگان سابقهٔ زیادی در فیلم ندارند؛ امیدوارم به نوشتن ادامه دهند و پیشرفت کنند. اگر در آینده این فیلم را ببینم کانال را عوض نمی‌کنم. معمولاً از فیلم‌های کریسمس دوری می‌کنم، اما چند اسم جذاب بود — مک دیویس، آوبری پلازا، دن لوی و دیگران. همه بازی‌های خوبی داشتند، داستان منطقی بود، طرح خوب کار شده بود و شهرک قصه هم دوست‌داشتنی بود — همه چیز خوب بود.