فیلم Time of the Wolf 2003

صادقانه بگویم، انتظار داشتم از کارگردان صاحب‌سبکی مثل مایکل هانکه اثری کمی مستحکم‌تر ببینم؛ او این‌جا رویکردی کاملاً فرانسوی به درام آخرالزمانی اتخاذ کرده است. آن‌چه کافی است بدانید این است که اقتصاد و زیرساخت‌های انسانی تا حد زیادی فروپاشیده و زمین در کنترل افراد قانون‌گریز شده است — برخی خشن و استثمارگر و برخی صرفاً برای بقا جنگیده‌اند — و خانواده‌ای که با «ژُرژ»...

صادقانه بگویم، انتظار داشتم از کارگردان صاحب‌سبکی مثل مایکل هانکه اثری کمی مستحکم‌تر ببینم؛ او این‌جا رویکردی کاملاً فرانسوی به درام آخرالزمانی اتخاذ کرده است. آن‌چه کافی است بدانید این است که اقتصاد و زیرساخت‌های انسانی تا حد زیادی فروپاشیده و زمین در کنترل افراد قانون‌گریز شده است — برخی خشن و استثمارگر و برخی صرفاً برای بقا جنگیده‌اند — و خانواده‌ای که با «ژُرژ» (Daniel Duval)، همسرش «آن» (Isabelle Huppert) و فرزندانشان «اِوا» (Anaïs Demoustier) و «بن» (Lucas Biscombe) مواجهیم، در دستهٔ دوم قرار می‌گیرند. آن‌ها به دلایلی نه‌چندان روشن خانهٔ شهری‌شان را ترک کرده و به کلبهٔ دورافتاده‌ای آمده‌اند، اما با ساکنانی جدید روبه‌رو می‌شوند که پدر خانواده را به طرز قاتلانه‌ای از میان برمی‌دارند و بقیه را با هیچ‌چیز جز لباس‌هایی که بر تن دارند، روانه می‌کنند. در طول چند ساعت بعدی شاهد تلاششان برای زنده ماندنیم؛ وقتی با دیگران در شرایط مشابه در این جامعهٔ روستایی روبه‌رو می‌شوند، بسیاری مشغول جست‌وجو و غارت و انتظار برای یک قطار‌اند. به کجا می‌رود؟ آیا اصلاً خواهد آمد؟ آیا همه آن‌قدر دوام می‌آورند که بفهمند مقصد قطار چیست؟ اگر قطار بیاید، آیا همگی سوارش خواهند شد؟ دو مشکل اصلی با این فیلم داشتم. اول اینکه بخش زیادی از آن در تاریکی مطلق فیلم‌برداری شده است. این تا حدی برای مدتی حس تهدید را افزایش می‌دهد، اما هرچه بیشتر صحنه‌های محوری در شب رخ می‌دهد، فهم اینکه چه کسی چه کار می‌کند یا چه چیزی را از چه کسی می‌دزدد دشوارتر می‌شود. دوم، جیغ و فریادهای کودکانهٔ پی‌درپی است — بدون شک واقع‌گرایانه و محتمل، اما بعد از نیم‌ساعت زیرِ ناخن می‌سرد؛ بچه‌ها مصرّند کار خودشان را بکنند و آشفتگی قابل پیش‌بینی‌ای پدید می‌آید. هوپر بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد و حکیم طالب در نقش کودکی تیزهوش که نسبت به بسیاری سر و سامان بیشتری دارد، خوب ظاهر می‌شود. صحنه‌هایی هست که ممکن است شما را به تنگنا بیندازد، وقتی که اخلاقیات و ملاحظه‌های روزمره به شکل استعاری به گرگان سپرده می‌شوند. متأسفانه این اثر چندان نوآورانه نیست و شخصیت‌ها آن‌قدر قابل‌تکلّف یا جالب نیستند که بخواهی نگران بقای‌شان شوی؛ جنبه‌های فرصت‌طلبانه و پستِ جامعه بیش از همه به چشم می‌آیند و برایم اهمیتی نداشت که آیا این‌ها زنده می‌مانند یا نه. مایکل، دفعهٔ بعد لطفاً انرژی (توان) بیشتری بذار. من جاسوس نیستم.