فیلم Germania anno zero 1948

چه وضعیت رقت‌انگیزی که نازی‌های نفرت‌انگیز در پایان جنگ جهانی دوم برای بازماندگان خود برجای گذاشتند. روسلینی در نمایش این وضع، دستی کامل، عینی و تقریباً مستندگون دارد، و به نظرم تنها کسی از یکی از کشورهای شکست‌خورده محور، مانند او، می‌توانست این حس عمیق فقدان و گناه را که روحِ این «بازماندگان» را آزار می‌داد، این‌قدر دقیق و نافذ منتقل کند. تماشای فیلم بسیار...

چه وضعیت رقت‌انگیزی که نازی‌های نفرت‌انگیز در پایان جنگ جهانی دوم برای بازماندگان خود برجای گذاشتند. روسلینی در نمایش این وضع، دستی کامل، عینی و تقریباً مستندگون دارد، و به نظرم تنها کسی از یکی از کشورهای شکست‌خورده محور، مانند او، می‌توانست این حس عمیق فقدان و گناه را که روحِ این «بازماندگان» را آزار می‌داد، این‌قدر دقیق و نافذ منتقل کند. تماشای فیلم بسیار اندوه‌ناک است، اما در عین حال لازم و التیام‌بخش. بی‌شک از آثار مورد علاقه‌ام است، پس از شاهکار باشکوه او «گل‌های سنت فرانسیس». ادموند موئشکه («ادموند») در این داستان پسا‌جنگی زمخت و واقعی دربارهٔ پسربچه‌ای که همراه خانواده‌اش پس از سقوط نازی‌ها در برلین برای امرارمعاش دست و پنجه نرم می‌کند، فوق‌العاده است. گدایی، تنگ‌دستی، جست‌وجو برای هرچه ممکن — همه برای این‌که پدر بیمار و بقیهٔ خانواده را سیر و گرم نگه دارند. بازی‌ها منسجم‌اند و موقعیت‌ها — که تنها سه سال پس از آن‌که متفقین بخش بزرگی از شهر را ویران کردند فیلم‌برداری شده‌اند — بسیار تأثیرگذارند؛ فیلم‌برداری و دیالوگ‌های موجز به تدریج حس نومیدی را می‌سازند که در نهایت به تراژدی می‌انجامد. کودکان شور و امید را به داستان می‌آورند؛ معصومیت‌شان در آستانهٔ آغاز زندگی جدید برای خودشان، همان‌طور که در ۱۹۴۸ برای بقیهٔ اروپا رخ داد، به‌خوبی نمایان است. دیدن این فیلم واقعاً ارزش دارد.