فیلم A Midsummer Night’s Dream 1999

این داستان شکسپیر موردعلاقه من است؛ پر از شیطنت و آشوب، کمدی و حتی کمی شهوت درکنار عشق واقعی. اما این اقتباس واقعاً پیش‌پاافتاده است و اصلاً در حد و اندازه اثر اصلی نیست. شخصیت بسیار مهم «پاک» در اجراهای استنلی توچی کم‌اهمیت نشان داده شده و «باتم» کوین کلاین بیشتر به یک نمایش پانتومیم می‌ماند تا نقشی در این داستان مثلث عشقی نهایی. اگر...

این داستان شکسپیر موردعلاقه من است؛ پر از شیطنت و آشوب، کمدی و حتی کمی شهوت درکنار عشق واقعی. اما این اقتباس واقعاً پیش‌پاافتاده است و اصلاً در حد و اندازه اثر اصلی نیست. شخصیت بسیار مهم «پاک» در اجراهای استنلی توچی کم‌اهمیت نشان داده شده و «باتم» کوین کلاین بیشتر به یک نمایش پانتومیم می‌ماند تا نقشی در این داستان مثلث عشقی نهایی. اگر قصه را نمی‌دانید: هِرمیا (آنا فریل) عاشق لیزاندر (دومینیک وست) است اما پدرش (برنارد هیل) می‌خواهد با دمتریوس (کریستین بیل) ازدواج کند. در پایان آن‌ها باید پیش دوک (دیوید استراتِرن) بروند که می‌گوید یا طبق خواسته او ازدواج کنید یا آماده مرگ باشید. برای فرار همه به جنگل می‌روند و تحت جادوی «پاک» قرار می‌گیرند؛ جادویی که نظم را به هم می‌ریزد و صحنه‌های رنگارنگ و سرگرم‌کننده‌ای خلق می‌کند، درحالی‌که دوک بیچاره برای ازدواج قریب‌الوقوعش آماده می‌شود ولی نمی‌داند واقعاً چه‌کسی عاشقِ چه‌کسی است. مشکلِ انتخاب بازیگران این است که به‌نظر می‌رسد همه کمی از زبان متن غافلگیر و تحت‌تأثیر هستند. دیالوگ‌ها به شکل سنتی حفظ شده‌اند و این سؤال برایم پیش آمد که شاید ستارگان آن‌قدر از آنچه بازی می‌کنند تحت‌تأثیرند که هیچ‌چیز طبیعی یا جذاب به نظر نمی‌رسد. فیلم تصویری زیبا دارد و موسیقی متنِ خوب و ترکیبی از قطعات کلاسیک با آثاری از سایمون بوسول است، اما متأسفانه کمدی به‌خوبی کار نمی‌کند و کل اثر در برابر این قصه جادویی و خیال‌انگیز عملکرد ضعیفی دارد. چیزی ویژه‌ای در اینجا نیست، متأسفم.