فیلم Delicacy 2011

نمی‌فهمم چرا ناتالی (آدِری توتو) که تازه داغدار شده، از فرانسوا (پیو مارمه) خوش‌مشرب و دوست‌داشتنی سراغ مردی سوئدی و اندامی نسبتاً تنومند به نام مارکوس (فرانسوا دامیان) رفته است. هر چه هست، وقتی مردِ پیشین زندگی‌اش برای دویدنِ نابه‌جایی می‌رود، او بیوه می‌شود، دوباره به محل کار بازمی‌گردد و بیشتر از همیشه بی‌هدفی دارد. رئیسش (برونو تودشینی) همیشه علاقه‌مند بوده، اما او کاملاً و...

نمی‌فهمم چرا ناتالی (آدِری توتو) که تازه داغدار شده، از فرانسوا (پیو مارمه) خوش‌مشرب و دوست‌داشتنی سراغ مردی سوئدی و اندامی نسبتاً تنومند به نام مارکوس (فرانسوا دامیان) رفته است. هر چه هست، وقتی مردِ پیشین زندگی‌اش برای دویدنِ نابه‌جایی می‌رود، او بیوه می‌شود، دوباره به محل کار بازمی‌گردد و بیشتر از همیشه بی‌هدفی دارد. رئیسش (برونو تودشینی) همیشه علاقه‌مند بوده، اما او کاملاً و با شوخی واضح نشان می‌دهد که حتی در یک جزیره متروکه هم حاضر به همراهی نیست. بعد از حدود سه سال، با همکار جدید سوئدی‌اش برخورد می‌کند. او در گفتار و رفتار دقیق و رک است و همین مارکوس را در حالت نیمه‌دلپذیری از سردرگمی قرار می‌دهد. اینکه او ابتدا هم گرم است و هم سرد، کم‌گفته‌ای نیست، اما با گذشت زمان ممکن است چیزِ قابل‌توجهی بینشان شکل بگیرد — البته پیش از آن باید ناتالی با غمی که هنوز بر او سنگینی می‌کند کنار بیاید و آن را مدیریت کند. در مسیر، طعنه‌هایی سرگرم‌کننده به سیاست‌های اداری و روابط دوستی وجود دارد که نظرات در آن‌ها همیشه حضور دارند — چه خواسته شده باشد چه نه. پایان‌بندی کمی عجیب است؛ چیزی نبود که انتظارش را داشته باشم، اما به نوعی این فیلم سبک را جمع و جور کرد. فیلم قاب کافی برای نگه داشتن خود دارد، اما در باطن نسبتاً نرم و نه چندان محکم است. آدری توتو جذابیتی دارد که کمی مرا به آدری هپبورن یادآوری می‌کند و کارگردانی هم اجازه می‌دهد شخصیت‌پردازی او به‌طرز جذابی ارائه شود و جوهرهٔ فیلم را شکل دهد. هرچند گاه‌گاهی کمی بی‌حال به نظر می‌رسد، اما من از آن لذت بردم.