فیلم Grand Central 2013

متافور ساده‌ای در دلِ این فیلم که گه‌گاه خیره‌کننده و گه‌گاه آزاردهنده است، جاری است: عشق و شهوت مانند یک واکنش هسته‌ای‌اند — می‌توانند منبع انرژیِ عظیم باشند و در عین حال بیماری‌زا و هراس‌آور. اما متأسفانه این «بیماری» که پارانویا و دلشوره زیادی ایجاد می‌کند، چندان الهام‌بخشِ خیالپردازی نیست و فیلم در این بُعد ناکافی می‌ماند. فیلم حول شخصیت بی‌تجربه گری (تاهار رحیم، بازیگر «یک...

متافور ساده‌ای در دلِ این فیلم که گه‌گاه خیره‌کننده و گه‌گاه آزاردهنده است، جاری است: عشق و شهوت مانند یک واکنش هسته‌ای‌اند — می‌توانند منبع انرژیِ عظیم باشند و در عین حال بیماری‌زا و هراس‌آور. اما متأسفانه این «بیماری» که پارانویا و دلشوره زیادی ایجاد می‌کند، چندان الهام‌بخشِ خیالپردازی نیست و فیلم در این بُعد ناکافی می‌ماند. فیلم حول شخصیت بی‌تجربه گری (تاهار رحیم، بازیگر «یک پیامبر»/A Prophet) می‌چرخد که در دره رون به دنبال کار در یک نیروگاه هسته‌ای است. موضوع اصلی می‌تواند گونه‌ای روایت سوءاستفاده تلقی شود: قرار گرفتنِ تدریجی او در معرض آلودگی هسته‌ای و روابط جنسی عمدتاً بیرونی با نامزدش کارول (لیا سیدو) — در تقاطع درامِ اروتیک و تریلر محیط‌زیستی — ایده‌ای بکر و متفاوت است. با این حال، کم‌کم مشخص می‌شود که طرح و شخصیت‌پردازی فراتر از مجموعه‌ای از سکس‌ها، ترس از کشف شدن و حس مبهمی از احتمال سوءرفتار نژادی پیش نمی‌رود. از لحاظ صوتی، موسیقی متن ساختهٔ آهنگساز فرانسوی و هنرمندِ آوانگارد سینت‌پاپ، Rob، شایستهٔ شنیدن است و در ترکیب با تصاویر ساحل‌های سرسبز و دشت‌های دره بسیار تأثیرگذار عمل می‌کند. تصویربرداری فیلم نیز قابل‌تحسین است؛ روستاها و طبیعت فرانسوی به‌خوبی ثبت شده‌اند و ملاقات‌های عاشقانه در سایهٔ برج‌های نیروگاه جذابیت بصری دارند. با این وجود، این ثبت بدیعِ مناظر هم نمی‌تواند ضعف کلی فیلم را پنهان کند: روایت کلی کمی پراکنده و بی‌رمق است و تا پایان ممکن است بیننده در حیرت باشد که پیام اصلی فیلم دقیقاً چیست. تاهار رحیم معمولاً بازیگر جذابی است، اما در این درامِ عاشقانه به‌جز حضورِ او، عنصر خاصی اضافه نمی‌شود. فضای انتخاب‌شده نوآورانه است — به‌ندرت پیش می‌آید که یک نیروگاه هسته‌ای لوکیشنِ یک داستان عاشقانه باشد — و نشان دادنِ مخاطرات محیط کار، به‌ویژه وقتی وارد بخش راکتور می‌شوند، از نقاط قوت است؛ اما بقیهٔ اثر کارگردانی‌ای خسته و بی‌حال دارد که دو شخصیت اصلی تا حدی ناپسند به‌نظر می‌رسند و اطرافشان را آدم‌هایی کم‌اخلاق و دروغگو فرا گرفته‌اند. شاید نیروگاه قرار بوده متافوری برای ماهیت رابطه‌شان باشد، اما به‌رغم شروعی با قطاری که به نام فیلم اشاره دارد، کلیت اثر خشک، تیره و کم‌رمق از آب درآمده است.