فیلم Old Dogs 2009

ساعت بدی بود؛ دیگر تماشا نمی‌کنم و توصیه‌اش هم نمی‌کنم. من رابین ویلیامز و ست گرین را دوست دارم، اما واقعاً نمی‌فهمم مشکل جان تراولتا در این فیلم چیست. اصلاً طرفدار پر و پا قرص او نیستم، اما اینجا مثل یک آدم بی‌حال و بی‌تفاوت بازی می‌کند. نه تنها نقش او یک آدم نامطبوع است، بلکه انگار فقط آمده تا دیالوگ‌ها را بخواند و کاری نکرده؛...

ساعت بدی بود؛ دیگر تماشا نمی‌کنم و توصیه‌اش هم نمی‌کنم. من رابین ویلیامز و ست گرین را دوست دارم، اما واقعاً نمی‌فهمم مشکل جان تراولتا در این فیلم چیست. اصلاً طرفدار پر و پا قرص او نیستم، اما اینجا مثل یک آدم بی‌حال و بی‌تفاوت بازی می‌کند. نه تنها نقش او یک آدم نامطبوع است، بلکه انگار فقط آمده تا دیالوگ‌ها را بخواند و کاری نکرده؛ «من اینجام، دارم حرفامو می‌زنم.» اگر نقش او نقش اصلی نبود، اوضاع تا این حد بد نمی‌شد. فیلم درباره کسب‌وکار آن‌ها و بچه‌های شخصیت رابین است، اما از نظر شخصیتی رابین باید نقش یک آدم فرومایه و همیشه تحت فشار را بازی کند که فقط تحمل می‌کند و هیچ واکنش دیگری نشان نمی‌دهد — و او در طنز مبتنی بر تحقیر خوب عمل نمی‌کند. رابین ویلیامز به خاطر طنز نامتعارف و موقعیت‌های خارج از کنترلش معروف است، نه اینکه خودش زیر بار رنج باشد. من همیشه ارتباط او با کودکان و روحیهٔ خانوادگی‌اش را دوست داشتم؛ این نقشِ منزوی و دور از بچه‌ها، که هیچ لحظه‌ای شاد و سرزنده نیست، انتخاب بدی برای او بود. صادقانه بگویم، حتی از داستان هم مشخص نیست چرا کسی تصمیم گرفته این فیلم را بسازد، مگر اینکه فقط اسم‌های بزرگ کار را پیش برده باشند و در فیلمنامه جاهای خالی بزرگی گذاشته باشند که پرشان کنند با چیزهایی مثل «ست گرین توسط یک گوریل به فرزندخواندگی گرفته می‌شود.» وقتتان را برای این فیلم هدر ندهید، مگر اینکه صرفاً به خاطر کامل کردن آرشیو رابین ویلیامز باشد. خیلی دوست داشتم این فیلم خوب باشد، اما اصلاً این‌طور نیست. هیچ چیزی در «Old Dogs» برای لذت بردن نداشت؛ هر ثانیه از ۸۸ دقیقهٔ آن کش‌دار و خسته‌کننده است. رابین ویلیامز و جان تراولتا تنها دلایلی هستند که نمرهٔ فیلم را حتی پایین‌تر ندادم — نیست که بخواهم بازی آن‌ها را تحسین کنم، اما توانایی بازیگری‌شان کمی وضعیت را بهتر می‌کند. طرح داستان بسیار ضعیف و به‌شدت قابل‌پیش‌بینی است و طنز هم خیلی سطحی و تنبل است — من حتی یک‌بار هم نخندیدم؛ لحظهٔ خنده‌داری در فیلم وجود ندارد. شوخی‌های بد و ناموفقی هم دیده می‌شود. فیلم واقعاً ناامیدکننده است؛ به‌خاطر دو بازیگر اصلی می‌خواستم دوستش داشته باشم، اما نشد. فیلمی فاجعه‌بار. دههٔ ۲۰۰۰ نسخه‌های لایو-اکشن دیزنی واقعاً عجیب‌اند: از عظمت دزدان دریایی کارائیب، هولز و بزرگ‌ترین بازی تا آثار اسف‌باری مثل The Country Bears و Max Keeble’s Big Move و حالا این فیلم — واقعاً عجیب است.