فیلم Good One 2024

فکر می‌کنم شاید پسر، دیلن (حضور کوتاه جولین گری‌یدی)، تصمیم درستی گرفت که از سفر کمپینگ پدرش که همراه بهترین دوستش و دخترش برگزار می‌شد، انصراف دهد. به نظر می‌رسد مت (دنی مک‌کارتی) در میانهٔ طلاق و پس از رابطه‌ای با زنی بسیار جوان‌تر، دچار مشکلات پدر–پسری شده است. همسفران او دوست دیرینه‌اش (جیمز لو گرو) و نوجوانی به‌نام سامی (لیلی کولیاس) هستند که رابطه‌ای...

فکر می‌کنم شاید پسر، دیلن (حضور کوتاه جولین گری‌یدی)، تصمیم درستی گرفت که از سفر کمپینگ پدرش که همراه بهترین دوستش و دخترش برگزار می‌شد، انصراف دهد. به نظر می‌رسد مت (دنی مک‌کارتی) در میانهٔ طلاق و پس از رابطه‌ای با زنی بسیار جوان‌تر، دچار مشکلات پدر–پسری شده است. همسفران او دوست دیرینه‌اش (جیمز لو گرو) و نوجوانی به‌نام سامی (لیلی کولیاس) هستند که رابطه‌ای نسبتاً عادی با هم دارند. سامی سال‌ها مت را می‌شناسد و برای مدتی سفرشان، در دل مناظر زیبای کوه‌های کتسکیل، به‌ظاهر خوش و بی‌دردسر پیش می‌رود. آنها حتی با چند مسافر دیگر برخورد می‌کنند که برخی از آنها اهل خودنمایی‌اند؛ چادرها بدون شوخی‌های آبکی برپا می‌شوند و کمی هم دربارهٔ ماهیت رابطهٔ او با جسی شوخی و دست‌انداختن وجود دارد. با این حال، مت کم‌کم دچار اندوه می‌شود چون پی می‌برد خانواده‌اش در حال از هم پاشیدن است. پس از گفت‌وگویی افشاگرانه با سامی و سپس گفت‌وگویی حتی بیشتر افشاگر و کاملاً ناکافی که او بعداً با پدرش دارد، روشن می‌شود که خودِ سامی هم مشکل دارد و پدرش هنوز راه زیادی برای پخته‌تر شدن در پیش دارد. فیلم درامی با ریتم بسیار کند است و بیشتر دیالوگ‌ها به‌صورت گفت‌وگوی طبیعی ادا می‌شوند. این نوع اجرا تا حدی جواب می‌دهد، چون جمله‌ها نیمه‌کاره رها می‌شوند و برداشت‌ها از روی حالت‌های چهره شکل می‌گیرد؛ اما چیزی که در اینجا کم است، حس رشد و تحول شخصیت‌هاست. بیننده مجبور می‌شود فرض‌های زیادی بسازد که این مسئله کار را وقتی داستان به نقطهٔ اوجش می‌رسد، ضعیف می‌کند. آن اوج ناگهانی به نظر می‌رسد و چندان ارگانیک نیست؛ بیشتر شبیه چیزی ساختگی است تا برای تأکید روی همان نکته‌ای که کارگردان می‌خواهد، تحمیل شود، در حالی که با رفتار و شمایل شخصیت‌هایی که تا آن لحظه همراهشان بودیم همخوانی ندارد. بدون آن‌که پایان را لو بدهم، من موافق پیام اساسی‌ای نیستم که بخش‌های پایانی فیلم به نظر می‌خواهند منتقل کنند، و در نتیجه کمی ناامید شدم که آنچه با مشاهداتی سبک‌دل و هوشمندانه دربارهٔ خانواده شروع شده بود، به نوعی تهدید زیرپوستی و بی‌دلیل تبدیل شد. تماشای فیلم از لحاظ بصری لذت‌بخش است و کولیاس نیز با نبوغ بازی‌اش جذابیت می‌آورد، اما فیلم‌هایی از این دست ممکن است موجب تقویت تصوری نادرست شوند که مردان را فرصت‌طلب یا حتی در نقش شکارچی نشان می‌دهد؛ تصوری که اکثریت مردان آن را نمی‌پذیرند و در واقع درست نیست.