فیلم Boyz n the Hood 1991

ریک، حالا دهه نوده. دیگه نمی‌تونیم از مردم خودمون بترسیم، مرد. 1991 «یکی از هر بیست و یک مرد سیاه‌پوست آمریکایی در طول عمرش کشته خواهد شد.» «بیشترِ این مرگ‌ها به دست مردان سیاه‌پوست دیگری رخ می‌دهد.» «Increase The Peace» پیام پایانیِ قدرتمند، هوشمندانه و تاثیرگذار جان سینگلتون است؛ دعوتی به آرامش در منطقهٔ سوت سنترال لس‌آنجلس. برخلاف برداشتِ اغلب کسانی که فیلم را ندیده‌اند و فکر می‌کنند اثر،...

ریک، حالا دهه نوده. دیگه نمی‌تونیم از مردم خودمون بترسیم، مرد. 1991 «یکی از هر بیست و یک مرد سیاه‌پوست آمریکایی در طول عمرش کشته خواهد شد.» «بیشترِ این مرگ‌ها به دست مردان سیاه‌پوست دیگری رخ می‌دهد.» «Increase The Peace» پیام پایانیِ قدرتمند، هوشمندانه و تاثیرگذار جان سینگلتون است؛ دعوتی به آرامش در منطقهٔ سوت سنترال لس‌آنجلس. برخلاف برداشتِ اغلب کسانی که فیلم را ندیده‌اند و فکر می‌کنند اثر، خشونت را تقدیس می‌کند، اولین فیلمِ سینگلتون ما را وارد سوت سنترال می‌کند و با روایتی ساده و بی‌تکلف آنجا را نشانمان می‌دهد — نه با حقه‌های سینمایی و نه موعظهٔ آشکار، فقط نگاهی صادقانه به زندگی در یک گتو مدرن. داستان سه نوجوان سیاه‌پوست را دنبال می‌کند که با نزدیک شدن به بزرگسالی دربارهٔ آینده‌شان فکر می‌کنند: برادران داگ‌بوی (آیس کیوب) و ریکی بِیکر (موریس چست‌نات) و دوست صمیمی‌شان تِر استایلز (کیوبا گودینگ جونیور). دغدغه‌های معمول نوجوانی — خانواده، دخترها، شغل، بازنگشتن به زندان — پیشِ رویشان است. اما این یک درام معمولیِ گذر از نوجوانی نیست؛ ما با محیطی روبه‌رو هستیم که یک رفت‌وآمد ساده به مغازه ممکن است با شلیک از ماشین همراه شده و به مرگ بینجامد. جایی که صدای مکرر تیراندازی و آژیرها، حتی شور و انگیزهٔ کسانی که می‌خواهند درس بخوانند و پیشرفت کنند را خرد می‌کند. شاید بشود به سینگلتون خرده گرفت که برخی شخصیت‌ها را بیش از حد قدیسانه نشان می‌دهد، اما می‌توان این را بخشوده دانست؛ چون اساساً فیلمی پیام‌محور است و از یادداشت‌های شخصیِ سازنده که خودش از اهالی سوت سنترال بوده برگرفته شده. یکی از نقاط قوت «بویز نِ یو هود» همین اصالت روایت است: سینگلتون از زاویهٔ دیدِ خود از ساکنان «هوود» می‌خواهد مسئولیت رفتارشان را بپذیرند؛ چیزی که با تأملات عمیق پدر تر (با بازی برجسته و کم‌تکلف لارنس فیشبورن) قوت می‌گیرد. وقتی تنش‌های انباشته به انفجار و تراژدیِ اجتناب‌ناپذیر منجر می‌شود، ضربهِٔ عاطفی‌ای که وارد می‌آید مانند پتک به استخوان است — نه برای صحنه‌سازیِ خونین، بلکه برای نشان‌دادن پیامدها و واکنش خانواده‌ها. این فیلم صحنه‌ای از سینمای دههٔ نود به ما می‌دهد که بعد از دیدنش مدت‌ها از یاد نمی‌رود. سینگلتون می‌توانست داستان را در همین نقطه پایان دهد، اما جلوتر می‌رود و پیامِ نهایی «Increase The Peace» را با دنبال‌کردن پیامدها و همراهِ شخصیت‌ها به پایان می‌رساند. برخی آن را یک «After School Special» خوانده‌اند و برخی دیگر مهم‌ترین فیلمِ سیاهان آمریکا تا آن زمان؛ من با این ارزیابیِ دوم موافقم. 9/10 در ابتدا من نسبت به سینگلتون چندان خوش‌بین نبودم — فیلم‌های قبلی‌اش را دیده بودم و انتظار داشتم «بویز نِ یو هود» هم بیهوده و جانبدار باشد. فکر می‌کردم قرار است انگشت اتهام را به سمت سفیدپوستان بگیرد یا بیانیه‌ای یک‌طرفه بدهد. اما فیلم به‌شدت شگفت‌انگیز بود. این اولین فیلمی بود که دربارهٔ گنگ‌ها از دیدی غیرپلیسی روایت می‌کرد و در عین حال فرهنگ گنگ‌زنی را ستایش نمی‌کرد. تقریباً مانند این بود که موضوعِ باندها را با رویکردی شکوهمند شبیه «پدرخوانده» نشان دهد — و این کار موفق بود. هم می‌توان با شخصیت‌ها ارتباط برقرار کرد و هم دید که فرهنگِ گنگ‌زنی چقدر مخرب است. برخلاف برخی آثار دیگر، «بویز نِ یو هود» هدف و پیامِ مشخصی دارد، مسائل را مطرح می‌کند و داستانی حقیقی می‌گوید؛ تماشای آن لذت‌بخش است. کلاسیکِ آنی: یکی از متقاعدکننده‌ترین نقش‌آفرینی‌ها تا به حال، و نمایشی 100٪ واقعی از سوت سنترال لس‌آنجلس در دههٔ 1990.