فیلم The People Under the Stairs 1991

داستان دربارهٔ پسری و دو دزد بالغ است که پس از شکستن و ورود برای دزدیدن مجموعه‌ای از سکه‌های نادر، در خانه‌ای متعلق به زوجی عجیب گرفتار می‌شوند. این دزدها آن‌قدر بی‌کفایت‌اند که ون‌شان را درست کنار خانه و در مقابل چشم چند پلیس پارک می‌کنند؛ پلیس‌ها حتی از آن‌ها بی‌کفایت‌ترند و به صاحب‌خانه می‌گویند «این وانت دیشب برای سرقت یک فروشگاه مشروب استفاده شده...

داستان دربارهٔ پسری و دو دزد بالغ است که پس از شکستن و ورود برای دزدیدن مجموعه‌ای از سکه‌های نادر، در خانه‌ای متعلق به زوجی عجیب گرفتار می‌شوند. این دزدها آن‌قدر بی‌کفایت‌اند که ون‌شان را درست کنار خانه و در مقابل چشم چند پلیس پارک می‌کنند؛ پلیس‌ها حتی از آن‌ها بی‌کفایت‌ترند و به صاحب‌خانه می‌گویند «این وانت دیشب برای سرقت یک فروشگاه مشروب استفاده شده بود»، سپس می‌روند و ماشینِ فرار را همان‌جا رها می‌کنند (اما در فیلم‌های وس کرِیون همیشه پلیس‌ها ناکارآمدند؛ نگاه کنید به فیلم The Last House on the Left). داخلِ خانه که انگار توسط قاتل زنجیره‌ای H.H. Holmes طراحی شده، پر از تله است؛ از جمله دری که دستگیره‌اش طوری دستکاری شده که شوک الکتریکی می‌دهد — در یکی از صحنه‌های خنده‌دار، پسرک «فول» (براندون کوئنتین آدامز) با یک دست دستگیره را می‌گیرد و با دست دیگر دست لِروی (وینگ ریمز) را نگه داشته است؛ دست دیگر لروی هم بین دندان‌های یک روت‌وایلر است و بارِ الکتریکی از بدن هر دو عبور کرده و سگ را بی‌هوش می‌کند. فیلم The People Under the Stairs مثل یک قسمت اسکوبی‌دو است با مقدار بسیار بیشتری خون؛ ماجرا آن‌قدر مضحک است که سکه‌های دزدیده‌شده قرار است خرج «عملِ مادر» شوند. با این حال، تردیدی نیست که نیت کرِیون از ابتدا ساختِ یک کمدی بوده. علاوه بر این، نمی‌توان دل نبست به فیلمی را انکار کرد که در مدت اندکی بیش از سه دقیقه شامل صحنه‌ای از یک بچه که به صورتِ یک روت‌وایلر مشت می‌زند، ادای احترامی به The Shining، و سگی که ناگهان از سرسره‌ای دست‌ساز پایین می‌افتد، می‌شود.