فیلم Journey’s End 2017

هرگز تصور نمی‌کردم فیلمی که عمدتاً در سنگرها و پناهگاه‌های جنگ جهانی اول می‌گذرد بتواند به اندازه Journey’s End توجه مرا جلب کند. به جز افراط در خشم و رفتار کاپیتان استانه، بازی گروهی بازیگران با دیالوگ‌های واقع‌گرایانه خوب از کار درآمده است. حس یک تراژدی شومِ یونانی در اثر وجود دارد و چند رخداد را از دور می‌شد حدس زد، اما این‌ها از قدرشناسی...

هرگز تصور نمی‌کردم فیلمی که عمدتاً در سنگرها و پناهگاه‌های جنگ جهانی اول می‌گذرد بتواند به اندازه Journey’s End توجه مرا جلب کند. به جز افراط در خشم و رفتار کاپیتان استانه، بازی گروهی بازیگران با دیالوگ‌های واقع‌گرایانه خوب از کار درآمده است. حس یک تراژدی شومِ یونانی در اثر وجود دارد و چند رخداد را از دور می‌شد حدس زد، اما این‌ها از قدرشناسی من نسبت به داستان و شیوه روایت آن نکاست. دانستن حمله قریب‌الوقوع یادآور گفته هیتکاک است که تعلیق یعنی ندانستن اینکه بمب منفجر می‌شود یا نه؛ وقتی حمله رخ می‌دهد، تقریباً ضد‌اوِج است. کنجکاوم بدانم این اثر چگونه به‌صورت نمایش روی صحنه با محدودیت‌های صحنه‌بندی مواجه شده است و ممکن است یکی از نسخه‌های آنلاین آن را ببینم. این فیلم کمتر یک فیلم جنگی است و بیشتر فیلمی درباره تأثیرِ انتظار. سام کلافلین در نقش کاپیتان استانه بازی‌ای قوی و احساسی ارائه می‌دهد؛ او فرمانده‌ای است در آستانه سقوط که گروهان سربازان را در سنگری در فرانسه بهار ۱۹۱۸ رهبری می‌کند. آنها می‌دانند هجوم در راه است—یا از طرف خودشان، یا از سوی نیروهای دشمن—اما زمان آن را نمی‌دانند و زندگی در حالت هشیاری و ترس دائمی، حتی قوی‌ترین شخصیت‌ها را فرسوده کرده است. استمرار خطر استانه را تضعیف کرده و تاب‌آوری روانی‌اش زیر فشار رفته؛ او در تلاش است مردان زیر فرمان را تشویق و هدایت کند. دیگران، از جمله جانشینش پل بتانی («عمو») که می‌کوشد دوستش را در این تروما همراهی کند و دیگر افسران و سربازان را دلگرم سازد، و آسا باترفیلد در نقش رولی که بسیار جوان است، سعی می‌کنند اوضاع را سرپا نگه دارند در حالی که تراژدی محتوم هر ساعت نزدیک‌تر می‌شود. این فیلم اکشن‌محور نیست؛ جنگ واقعی اندکی رخ می‌دهد؛ بلکه بیانی عاطفی و روان‌شناختی است از فشار غیرقابل‌تصورِ ناشی از عدم قطعیت، سرما و اضطراب؛ و نیز تصویری از عزم، صداقت و روحیه تیمی انسان‌ها که حتی وقتی در خانه نشسته‌اید تأثیرگذار است. ساول دیب تنش را خوب می‌سازد و بینش او نسبت به محیط جنگِ سنگری واقعاً مؤثر است. صدابرداری می‌توانست بهتر باشد—گاهی دیالوگ‌ها را دشوار است شنید—اما این انتقادی جزئی به فیلمی خوش‌ساخت و خوب است.