فیلم The Duellists 1977

پس از چیزی که تنها می‌توان آن را یک سوءتفاهم بسیار کوچک دانست، نجیب‌مرد د'Hubert (کیت کارادین) مجبور می‌شود با تندخو و خصمانهٔ فِرو (هاروی کایتل) دوئل کند. آن دوئل بی‌نتیجه پایان می‌یابد و روایت ما را از طریق مجموعه‌ای از بازمواجهه‌ها همراه با شرح مصائب و کشمکش‌های این دو در دوران صعود و سقوط ناپلئون در اوایل قرن نوزدهم فرانسه هدایت می‌کند. ژوزف کنراد...

پس از چیزی که تنها می‌توان آن را یک سوءتفاهم بسیار کوچک دانست، نجیب‌مرد د'Hubert (کیت کارادین) مجبور می‌شود با تندخو و خصمانهٔ فِرو (هاروی کایتل) دوئل کند. آن دوئل بی‌نتیجه پایان می‌یابد و روایت ما را از طریق مجموعه‌ای از بازمواجهه‌ها همراه با شرح مصائب و کشمکش‌های این دو در دوران صعود و سقوط ناپلئون در اوایل قرن نوزدهم فرانسه هدایت می‌کند. ژوزف کنراد داستانی پرشخصیت نوشته و ریدلی اسکات از آن به‌خوبی بهره می‌برد: دیالوگ‌هایی متمرکز، موجز و سرگرم‌کننده، و دو اجرای سنجیده و جذاب در نقش‌های اصلی همراه با شمشیربازی‌های فراوان و دل‌نشین. بازیگران مکمل در سطحی‌اند که در یک درام تاریخی غیررمانتیک به‌ندرت می‌توان دید؛ آلبرت فینی، ادوارد فاکس، تام کونتی و رابرت استفنز در اوج خود و نیز اجرای دل‌نشین کریستینا رینز در نقش «آدِل» همه نقش مؤثری ایفا می‌کنند. همهٔ شخصیت‌ها به‌خوبی لباس پوشیده‌اند و فضاها و صحنه‌ها نیز با این داستان خشن و فرسوده از نبرد، به‌خوبی همخوانی دارند. این تم به‌طرز هوشمندانه‌ای طراحی شده است: علاوه بر خط داستانی آشکار، با حملاتی دقیق به خودبزرگ‌بینی، بیهودگی جنگ و حماقت آدمی می‌پردازد — اموری که حتی امروز نیز طنین دارند. آشکار است که فیلم با بودجه‌ای محدود ساخته شده؛ این موضوعگاه‌به‌گاه در تداوم نماها (که هرگز نقطه‌قوت اسکات نبوده) یا در استفادهٔ بیش از حد از بازیگران فرعی میان سربازان به چشم می‌آید، اما در مجموع فیلم گواهی است بر آن‌چه می‌توان با اثری نسبتاً کوتاه، داستان و بازیگران خوب و رهبری خلاق پشت دوربین به دست آورد.