فیلم The Running Man 1987

من اهل سیاست نیستم؛ من اهل بقا هستم. فیلم The Running Man را پال مایکل گلیزر کارگردانی کرده و فیلمنامه آن را استیون ئی. دِ سوزا بر پایه داستانِ استیفن کینگ (با نام مستعار ریچارد باچمن) نوشته است. در نقش‌ها آرنولد شوارتزنگر، ماریا کونچیتا آلونسو، ریچارد دوسن، یافِت کوتو، جیم براون، جسی ونتورا، ارلاند ون لیدت، ماروین جی. مک‌اینتایر، گاس رتویش، پروفسور تورو تاناکا و میک...

من اهل سیاست نیستم؛ من اهل بقا هستم. فیلم The Running Man را پال مایکل گلیزر کارگردانی کرده و فیلمنامه آن را استیون ئی. دِ سوزا بر پایه داستانِ استیفن کینگ (با نام مستعار ریچارد باچمن) نوشته است. در نقش‌ها آرنولد شوارتزنگر، ماریا کونچیتا آلونسو، ریچارد دوسن، یافِت کوتو، جیم براون، جسی ونتورا، ارلاند ون لیدت، ماروین جی. مک‌اینتایر، گاس رتویش، پروفسور تورو تاناکا و میک فلیت‌وود حضور دارند. موسیقی را هارولد فالتِرمایر ساخته و فیلم‌برداری اثر از توماس دل‌روت است. فیلم شاید پر از کلیشه و عجیب باشد، اما این یک برش هوشمندانه و سرگرم‌کننده از علم‌تخیلیِ آینده‌نگر است. شوارتزنگر نقشِ شرکت‌کننده‌ای بی‌میل را در محبوب‌ترین برنامه تلویزیونی زمانه — The Running Man — بازی می‌کند. این برنامهٔ سادیستی است که محکومان را وارد دنیایی منطقه‌بندی‌شده می‌کند و باید از دست قاتلانِ تعقیب‌کننده فرار کنند. نتیجه صحنه‌هایی از خشونت افراطی، لباس‌های اغراق‌شده و البته دیالوگ‌های تند و توی‌پهلو با حضور آرنولد در نقش اصلی است. تقابل گزندهٔ فیلم با نحوهٔ تکامل برنامه‌های تلویزیونی بسیار هشداردهنده است و همهٔ این‌ها با یک موسیقی صنعتیِ دههٔ هشتادی از فالتِرمایر همراه شده است. اگر بدانید دقیقاً چه انتظاری از آن دارید کمک‌کننده است، چون این فیلم نمونهٔ معمولِ آثار آرنولد از دوران پاپ‌کُرنِ آشفتهٔ دههٔ هشتاد است. با این ذهنیت، برای طرفداران آرنولد این فیلم یکی از آن‌هاست که می‌توان با خوشحالی از آن لذت برد؛ برای دیگران ممکن است جذابیت لازم برای برانگیختن واکنش قوی را نداشته باشد. امتیاز: 7/10 «ریچاردز» (آرنولد شوارتزنگر) همیشه با اقتدار مشکل داشته است؛ معمولاً چون نمی‌پسندد دستورهای خودسرانه را در آمریکاِ تازه‌نظامی‌شده اجرا کند. وقتی سرانجام در سمتِ خطا قرار می‌گیرد، انتخابش شرکت در نهایی‌ترین مسابقهٔ تلویزیونی است. اگر آخرین فردِ باقی‌مانده باشد می‌تواند آزادی و زندگی مرفهی را برنده شود، اما در طول راه مجبور است با تهیه‌کنندهٔ دست‌کاری‌کنندهٔ برنامه، «کیلین» (ریچارد دوسن)، کنار بیاید که قصد ندارد حتی یک سنت به او بپردازد. ولی کم‌کم ریچاردز درمی‌یابد که جریانی از مقاومت در اینجا فعال است و هدفش نابود کردن شبکه و بازگرداندن نوعی آزادی به شهروندان ستم‌دیده است. با «استاکرها»یی مانند «فایربال» (جیم براون) در تعقیبِ او، آیا این گروه کم‌امکانات می‌توانند یاد بگیرند به چه کسی اعتماد کنند و وقتی همهٔ برگ‌ها به ضررشان چیده شده پیروز شوند؟ نمی‌گویم این یکی از جذاب‌ترین تلاش‌های آرنی است، و نه دوسن و دستیارانش واقعاً حس تهدید زیادی ایجاد می‌کنند، اما فیلم طنزُ تلخِ سازوکارِ برنامه‌های واقع‌نمای پول‌محور را به تمسخر می‌گیرد و نشان می‌دهد مردم حاضرند چه کار کنند، چه را تحمل کنند و هنگام تماشای چنین برنامه‌هایی برای چه چیزهایی تشویق کنند. در واقع برای بخش زیادی از زمان بشر به ریشه‌های تا حدودی قبیله‌ای و گلادیاتوری‌اش برمی‌گردد. نمی‌توان به‌خوبی دانست این فیلم ناخواسته چند ایده را تولید کرده یا به‌طرزی افسرده‌کننده پیش‌بینی کرده (یا هر دو)، و اگر پال مایکل گلیزر کمی بیشتر روی بهبود دیالوگ‌های بی‌مزه وقت گذاشته و «کیلین» را تهدیدآمیزتر انتخاب کرده بود، این فیلم می‌توانست هشدار بسیار تهدیدکننده‌تری نسبت به آینده باشد. در پایان اما داستان خودش قانع‌کننده نیست؛ گاهی بیشتر یادِ «Generation Game» می‌افتد تا چیزی با خطرِ واقعیِ محتمل، و موسیقی هارولد فالتِرمایر آن را به‌طرز ناامیدکننده‌ای تاریخ‌مصرف‌دار کرده است. نمی‌توان گفت مثلِ رمان است... رمان تا حدی مثلِ Network بود که در قالب یک فیلم اکشن با یک قهرمان لاغر درآمده بود... و این فیلم از آن مسیر فاصله گرفت و بیشتر به اکشن علمی‌تخیلیِ مستقیم رفت، اما همچنان دیدنی و تا حدی کنایه‌آمیز است. این موضوع باعث می‌شود نسبت به بازسازیِ بعدی که کاملاً کنایه را کنار گذاشت و فیلم را به یک سخنرانی بی‌وقفه دربارهٔ اینکه حزب دموکرات و کمونیسم تنها چیزهای خوب روی زمین‌اند تبدیل کرد، نسخهٔ ۱۹۸۷ برتری داشته باشد. بازسازی تا حدی کاملاً Network را کنار گذاشت و نسخه‌ای چپ‌گرایانه از Red Scorpion ساخت... اگر Red Scorpion دائم به مخاطبش از بالا نگاه می‌کرد. نسخهٔ ۱۹۸۷ اصلاً با مخاطبش از بالا صحبت نمی‌کند. اما خیلی از طعنه‌های منبعِ اصلی را از دست می‌دهد و دربارهٔ سیاست کمتر از رمانِ باچمن حرف می‌زند. عمیق نیست و تلاشی هم برای عمیق بودن نکرده‌اند؛ آن‌ها فقط یک فیلم سرگرم‌کنندهٔ علمی‌تخیلی-اکشن-ماجراجویی ساختند. در بخش سرگرمی موفق بوده است؛ شاید بهترین محصولِ دههٔ هشتاد نباشد، اما به‌اندازهٔ کافی سرگرم‌کننده و خاطره‌انگیز است و نسبت به آشغالی که امروز ساخته می‌شود ارزشِ بالایی دارد—برای بعضی‌ها 10/10 است. نسبت به بازسازی هم 10/10 است. وقتی هفت‌ساله بودم و با پدرم آن را در سینما دیدم... امتیازش برایم 5/10 بود: سرگرم‌کننده و خاطره‌انگیز اما نه چندان عالی.